Even voorstellen: Anne Dore

Hoi lieve lezer,

Wat super leuk dat je kijkt op onze website!

Even voorstellen: Ik ben Anne Dore van Dijk. Ik ben 19 jaar en probeer positief en avontuurlijk in het leven te staan. Al vanaf kleins af aan schreef ik, van fan-fictie tot gedichtjes en van korte romans tot liedjes. Het was altijd een grote drijfveer voor me en ik haalde er veel positieve energie uit. En natuurlijk was de uitspraak: ‘schrijf het van je af!’ ook zeker bij mij van toepassing. Elke keer deed ik weer een poging om te beginnen aan een boek. Ideeën genoeg en vol goeie moed ging ik aan de slag. Maar opgegeven moment bleef ik weer haken en trokken andere dingen mijn interesse. Oh, mode en creatief bezig zijn is eigenlijk ook wel heel leuk! En piano spelen en zingen zijn toch ook wel echt mijn ding! En toen kwam de donderslag: sport. Ik raakte compleet geobsedeerd en belandde zo’n drie uur per dag in de sportschool. Hoe strakker mijn lichaam werd, hoe langer ik in de sportschool bleef hangen. Na het halen van de havo stortte mijn wereld in. Ik had altijd keihard geknokt voor school en nu hoefde ik opeens even niks? Ik had al m’n zinnen gezet op een vervolgopleiding en was er vanuit gegaan dat ik daar gewoon mee zou beginnen en dat ik het studentenleven in zou rollen. Maar in de zomervakantie ging mijn sport ‘obsessie’ dus mis. Ik raakte nu niet alleen besmet met het sport-virus, maar begon ook mijn eetgedrag nog meer in te perken. Van orthorexia ging ik over in anorexia. Ik at altijd al wel gezond, maar een chocolaatje of een taartje ging er ook zeker in. Kcal tellen? Gaatje in je hoofd zeker, daar deed ik echt niet aan. Druk maakte ik me er niet om, ik was nooit echt dun geweest maar dik was ook zeker niet aan de orde. Maar in de zomer gooide ik het roer om: in plaats van leren en sporten ging mijn leven nu draaien om werken, sporten en koolhydraten vermijden. Wat resulteerde in een energieloos lichaam en aan het eind van de vakantie was ik compleet gesloopt. Ik begon aan mijn opleiding en merkte meteen dat het niet ging, ik was energieloos, kon me niet concentreren en het ergste was: ik kon alleen maar aan eten denken. Nu denk je: dat is niet zo erg, toch? Ik denk ook best vaak aan eten, een lekker bord pasta of een boterham met kaas, daar heeft iedereen wel eens zin in. Maar dit was anders, ik ging denken aan hoeveel er wel niet in die boterham zou zitten, kon ik nog wel een broodje eten als ik niet meer zoveel naar de sportschool ging? Vrij snel klapte ik dicht en besloot ik te stoppen met mijn opleiding. Een tussenjaar om aan mezelf te werken noem ik het. De eerste maanden vermeed ik vooral veel contact en werd de eetstoornis steeds groter. Wanneer ik dan ook wel in de bewoonde wereld kwam, of mensen zagen me op werk hoorde ik al vaak: ‘Wat is er met jou gebeurt! Wat ben je máger!’ stomme reacties vond ik het. Dom ook, zo mager was ik niet en ik voelde me er toch goed bij?  Dat het ooit zo ver zou komen had ik nooit gedacht, dat ik me zo ellendig zou voelen had ik ook nooit verwacht. Alles waar ik interesse in had viel weg: mode, schrijven, muziek, hardlopen, sport, lieve vrienden en familie om me heen: het gaf me niet meer de geluk die het me altijd gaf. Het lijnen beheerde mijn leven compleet. Gelukkig (met veel hulp en liefde van m’n omgeving ) ben ik naar de huisarts gegaan, na een aantal maanden kon ik terecht bij Human Concern in Zwolle, daar ging ik in therapie, maar na een halfjaar kon ik niet meer. Ik was helemaal kapot en ik durfde niet meer te eten, in de vakantie was het de druppel en ik besloot zelf om me in te schrijven voor een eetstoorniskliniek. Daar kwam ik in oktober, bij het PsyQ in Groningen. Ik heb daar geleerd om weer te éten, echt te éten en aan te komen. Na mijn tijd in PsyQ ging ik terug naar Human concern in Zwolle, waar ik nu weer therapie volg bij een geweldige therapeut en diëtiste. Ik ben keihard in gevecht met mijn eetstoornis en zit op dit moment in een proces om weer aan te komen tot een gezond gewicht. In september wil ik weer beginnen met een hbo-studie: Social Work, in Zwolle. Op dit moment werk ik bij een peuterspeelzaal en pak mijn hobby’s en sport weer op een gezonde manier op. Ik ben er nog lang niet, maar ik merk dat ik al enorme stappen in mijn weg naar herstel heb gezet. Het leven zonder eetstoornis beangstigd me, maar het is me zóveel meer waard dan de rest van mijn leven me energieloos, geobsedeerd door voeding en beweging en me ongelukkig te voelen. Mag ik samen met jou de strijd aangaan tegen onze eetstoornis?

‘Recovery may seem scary, gaining weight may seem scary, increasing may seem scary, fear foods may seem scary. But isn’t it so much scarier to think you could spend your whole life trapped like this?’

Anne Dore

Advertenties

3 reacties op ‘Even voorstellen: Anne Dore

  1. Je bent een toppertje! Knap dat je dit zo geschreven hebt. Die opleiding gaat goed bij je passen. Het wordt vast nog even zwaar, maar dat jij het kan is één ding wat zeker is!!! 😘

    Liked by 1 persoon

  2. Met tranen in mijn ogen heb ik dit verhaal gelezen. Ik heb zo veel respect voor je! Zelf heb ik ook een eetstoornis al vanaf 2010 ongeveer. En bestempeld in 2012. Had je ook toen de naam anorexia viel, dat het allemaal nog erger werd? Dat had ik namelijk wel. (Want ik had geen anorexia! Ik was daar veel te dik voor!)
    Het gaat je lukken meid! Ik heb de volle vertrouwen in je!

    Like

    1. Wat lief van je, dankjewel! Zeker, toen de diagnose viel was ik er ook 100% zeker van dat die niet klopte, daarna is het nog veel meer bergafwaarts gegaan. Kan je nu wel inzien dat je anorexia hebt? Zit je zelf ook in therapie? Veel succes en liefs! x

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s