Mijn bewuste keuze voor een kliniek deel 1

In deze blogposts ( er komen hierna nog 2 van deze serie )neem ik jullie mee in de periode waarin het zo slecht met me ging, dat ik de keuze maakte om me aan te melden voor een kliniek. Ook vertel ik daarbij wat de kliniek me heeft gebracht en hoe de tijd daar is geweest. Let op: de volgende post bevat schokkende foto’s. Ze zijn van mij in een periode dat het echt héél erg slecht met me ging. Ik geef je de mogelijkheid om weg te klikken als je desbetreffende foto’s als een trigger beschouwt. Hier zijn ze niet voor bedoeld, ik wil ze plaatsen omdat er op de foto’s goed te zien is hoe ongelukkig ik was en omdat de realiteit niet altijd leuk is.

In de zomervakantie van 2016 ging ik met mijn ouders twee weken op vakantie naar Bretagne in Frankrijk. Voor mij was dit dé grote escape: ik was twee weken even helemaal los van thuis, had twee weken daardoor geen therapie en zou in een hele andere omgeving zijn. Dat was heel dubbel, aan de ene kant jaagde het me ontzettend veel angst aan. Maar aan de andere kant was ik ervan overtuigd dat alles wel weer als vorige vakanties zou voelen. Dat ik gewoon zou kunnen eten en dat we gewoon actief zouden kunnen zijn. Natuurlijk was dit ontzettend naïef gedacht, mijn ouders en therapeuten waren ook veel praktischer ingesteld en zij hadden al lang in hun hoofd dat deze vakantie juist heel anders zou worden en dat we ons zouden aanpassen aan mijn lichaam en geest. Ik had verwacht dat ik bij het instappen in de auto om richting Frankrijk te gaan, wel even mijn eetstoornis zou achterlaten. Dat ik even twee weken een break kon nemen, m’n anorexia kon uitzwaaien en vol kon genieten. Als ik nu eraan terug denk vind ik het ontzettend naïef van mezelf, tuurlijk zou mijn eetstoornis gewoon meegaan. Maar tegelijkertijd begrijp ik het ook wel, mijn geest werkte sowieso niet goed door mijn lage gewicht, en ik had het zo ontzettend zwaar gehad de afgelopen maanden dat ik al m’n zinnen op de vakantie had gezet.

( LET OP: de foto’s hieronder kan je als een trigger ervaren, kan je hier niet tegen klik dan nu weg. )

14063932_921781791284001_3117316536402396284_n (1)

Zoals je natuurlijk al verwachtte ging het totaal niet goed. Al op de heenreis werd ik meerdere malen keihard geconfronteerd met m’n eetstoornis, en toen we aankwamen waren alle eetgelegenheden doodeng en kon ik in de supermarkt wel door de grond zakken. Ik was zó bang, ik checkte als een gek alle etiketten en zocht steun bij mijn eetstoornis. Alle croissants, Franse baksels en de bekende stokbroden had ik van te voren al helemaal in m’n hoofd gehad, dat zou nu vast wel lukken. Nou niet dus, en als het wel lukte moest er weer wat anders af. Het compenseren nam extreem toe en de bewegingsdrang was enorm. Mijn energielevel was echt 0,0. Wandelen kon alleen met kleine stukjes en wanneer we naar de zee gingen kon ik niet eens zwemmen doordat we bang waren dat ik onderkoeld zou raken of in het ergste geval: een hartstilstand.

Op een middag gebeurde er iets bizars, ik was al een tijdje aan het lezen in het boek van Marit Brugman: Friet in de Kliniek, ik herkende zoveel in haar en haar eetstoornis van mezelf dat ik heel erg aan mezelf begon te twijfelen. Red ik het zo wel zelf? En hoe lang zal het duren? Natuurlijk heb ik hulp maar zal ik alleen wel durven aankomen? Zo kan ik echt niet langer doorgaan, ik wil ook een toekomst hebben… Alle gedachten maalden door mijn hoofd en uiteindelijk heb ik het voorzichtig bespreekbaar gemaakt bij m’n ouders. Ik wist niet goed of ik het durfde, maar iets fluisterde me in ( nu kijk ik er op terug en ben ik ervan overtuigd dat dat het kleine stukje gezonde stem die er nog was is geweest ) ‘Kom op An, als je dit doet heb je een kans om weer te leven!’. En die stem, die had gelijk. Ik wist dat wanneer ik dit niet deed, ik misschien wel doodging. Ik roerde het onderwerp aan bij mijn ouders en nog dezelfde week ( helemaal vanuit Frankrijk ) zijn we gaan bellen met mijn therapeute van Human Concern en is de procedure al in werking gezet. Het ging zo snel, maar ik wist ook dat als ik dit nu niet rond zou krijgen, ik zou gaan twijfelen en dan nam mijn anorexia het weer over.

18157708_1151588644969980_2522581172145705828_n

Het was een hele zware vakantie en ik heb het zo moeilijk gehad, maar tegelijkertijd ben ik zó blij dat deze vakantie er is geweest. Als ik niet daar keihard tegen mijn eigen eetstoornis muur aan was gelopen, had ik de keuze voor de kliniek nooit gemaakt. Dus dankjewel eetstoornis, je hebt daar zojuist je eigen graf voor een deel gegraven, en dankjewel Marit voor je wijze woorden en je humoristische zelfspot over je ES, maar vooral bedankt pap en mam, die me zo keihard hebben gesteund die vakantie en me letterlijk er doorheen hebben getrokken met zoveel liefde.

18157459_1151620048300173_4039740875670660293_n

Twijfel jij over de keuze of een kliniek goed voor jou zou zijn? Ga dan na waar je vraagteken ligt, sowieso is het vraagteken je eetstoornis die je graag in haar/zijn kleine wereldje wil houden. Het wereldje waar je nog lekker je eigen gang kan gaan, waar je heimelijkheden kunt vertonen en zal afvallen. Maar tegelijkertijd is dat wereldje ook het wereldje waar je telkens ongelukkiger in word, een wereld waar geen toekomst is en waar de uitkomst vrijwel altijd het ziekenhuis of de dood zal zijn… De kliniek is echt een grote stap: je krijgt een eetlijst die je móet volgen, je gaat elke week op de weegschaal waarbij je een aankom-eis hebt, je hebt beperkte beweging, er word goed op je gelet en je eetstoornis word keihard aangepakt. Dit klinkt dóódeng, en het is ook doodeng, maar de enige manier om te zien dat het je daarna zoveel gelukkiger gaat maken is door er doorheen te gaan. Je leert weer te eten, je leert te praten, maar je leert vooral ook weer om te vóelen. In de volgende blogs die ik schrijf over de kliniek vertel ik van mijn tijd daar en over wat de kliniek me allemaal heeft gebracht. Wil jij meer informatie, heb je een vraag over de kliniek of wil je iemand om je verhaal tegen te vertellen? Dan mag je altijd contact met mij of een van de anderen opnemen.

Maak de keuze altijd voor jezelf, want door zelf bewust de keuze te maken zal je helpen om er doorheen te gaan. Want zoals Marit in haar boek zei: ‘De kliniek was nooit leuk of makkelijk, en ik wil er nooit meer naar toe. Maar het is heel goed dat het er is geweest.’

Anne Dore

Advertenties

Een reactie op “Mijn bewuste keuze voor een kliniek deel 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s