Hoe het begon…

Toen er op mijn negende diabetes bij mij werd gediagnosticeerd is mijn leven totaal veranderd. Ik besloot het zelf te gaan doen, niemand zal meer last van mij hebben.

Ik ben opgegroeid in een liefdevol gezin, vader, moeder en een broer en broertje. Toch was dit best turbulent want allebei mijn broers hebben ADHD, voor mijn ouders een pittige opgave. Als enige dochter schipperde ik hier een beetje tussendoor en probeerde mijn plek in het gezin te vinden.

Een hele tijd is dit goed gegaan maar toen was er een periode in mijn leven waarin veel is gebeurd. In ongeveer 3 maanden tijd zag mijn leven er totaal anders uit, ons huis in mijn veilige buurtje werd verkocht en moesten we verhuizen naar een ander dorp, maar in diezelfde tijd belande ik anderhalve week in het ziekenhuis. Al en lange tijd at ik bijna niks, dronk ik heOLYMPUS DIGITAL CAMERAel veel en moest ik wel 7x per nacht naar de wc. Bij de huisarts was al heel snel duidelijk dat het diabetes was en nog geen uur later was ik in het ziekenhuis. Ik moest insuline gaan spuiten, mijn eten wegen en koolhydraten gaan tellen, ik kon niet zomaar meer naar een feestje of samen met mijn vriendinnetjes naar het zwembad. Ik verloor de vrijheid die ik als 9-jarig meisje had. Maar wat ik misschien nog wel het moeilijkste vond was dat ik niet langer Hanneke meer was, maar het meisje met diabetes. Ik verloor mijn identiteit. Op mijn nieuwe school was ik interessant omdat er grote blauwe doos in de klas stond waar ik elke pauze mijn spuitspullen uithaalde. Ik was niet meer interessant om wie ik was. Ik kon lastig aansluiting vinden met mijn klasgenootjes omdat ik door de verhuizing bindingsangst had (wat achteraf gezien al het begin was voor mijn sociale-angststoornis)

De grootste beslissing die ik in die tijd heb gemaakt was dat niemand last van mij zou hebben, ik zag dat mijn ouders het heel zwaar hadden, ze liepen op hun tenen om het gezin en de verhuizing draaiende te houden. Vanaf die dag zal ik mijn problemen zelf op gaan lossen, ik heb zelf om leren gaan met mijn diabetes, praatte niet meer over mijn gevoel en kon dit op den duur ook niet meer uiten. Ik ging mij aanpassen aan iedereen om ervoor te zorgen dat ik zo min mogelijk problemen veroorzaakte. Op den duur wist ik niet meer wie ik was en wat ik nou wilde.

Vanaf de middelbare school is het snel bergafwaarts gegaan, ik keerde steeds meer in mijzelf. Mijn vriendin van de basisschool verhuisde waardoor mijn bindingsangst nog een tik na kreeg. Ik voelde mij alleen, kon in het begin geen nieuwe vriendschappen sluiten en toen dit eenmaal was gelukt zijn ze mij gaan pesten en werd ik buitengesloten. Dit was de druppel die de emmer deed overlopen, ik had geen zelfvertrouwen meer en dacht dat het allemaal mijn eigen schuld was. Ik was toch dik, lelijk en irritant!! Het eten begon een vlucht te worden, alleen had ik dit op dit moment nog niet in de gaten ik dacht dat het er gewoon bij hoorde. Zodra ik alleen was had ik eetbuien, even ontspannen niks voelen of soms ontladen. Ik voelde me veilig en minder alleen als ik at.

Op mijn 15e ben ik opnieuw opgenomen geweest in het ziekenhuis, mijn suikerwaarden waren niet meer te reguleren, voor mijn gevoel. Voor mijn gevoel, want mijn doctoren zeiden dat het best meeviel. Maar dat vond ik niet, want ik was een perfectionist. Het was nooit genoeg, het moest beter, ik moest beter mijn best doen en ik moest mij niet zo aanstellen. Niemand laat zich voor de lol opnemen in het ziekenhuis, ik was op mijn lichaam was op. Na met mijn doctor te hebben gesproken werd ik opgenomen, maar op voorwaarde dat ik met een psycholoog zou gaan praten. En dit gebeurde, in de anderhalve week dat ik in het ziekenhuis was heb ik elke dag een afspraak gehad en begon in te zien dat het niet goed met mij ging. Niet dat ik veel praatte want ik had geen idee hoe dat moest. Vanaf dat moment was ik elke week te vinden op de medische psychologie.

Intussen zat ik op een andere middelbare school waar ik een eind voor moest fietsen. Op deze manier kon ik de eetbuien compenseren, waardoor ik niet aankwam. Toch ging mijn lichaam mij meer en meer in de weg zitten en van de ene op de andere dag begon ik te braken, alles wat ik at moest eruit! Ik kon het volle gevoel van eten niet meer verdragen, ik zal al zo vol met emoties dat ik dit er niet meer bij kon hebben. Braken werd mijn manier om alle verdriet, boosheid en eenzaamheid er letterlijk uit te gooien. Intussen was er een ernstige depressie bij mij vastgesteld maar durfde ik geen openheid te geven over mijn eetproblemen. Ik kreeg weer vertrouwen in mensen en durfde mij open te stellen naar mijn psycholoog, tot het moment dat hij weg ging. Ik kon het vertrouwen weer van voor af aan gaan opbouwen, want in mijn hoofd hoorde ik alleen maar “Als je praat over je problemen laten mensen je in de steek”. Ik glee verder en verder af, ik begon aan een nieuw traject op de medische psychologie maar ik trok het niet meer. Ik ging naar school haalde mijn havo-examen, maar daarna was mijn kracht op. Aan mijn moeder heb ik verteld dat ik problemen had met eten en samen zijn wij naar mijn psycholoog gegaan en vanaf dat moment is mijn proces voor het herstel van mijn eetstoornis in werking gegaan.

In een latere blog zal ik hier wat meer over vertellen, ik denk dat het voor nu even genoeg is geweest.

liefs, Hanneke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s