Mijn tijd in de kliniek deel 2

18194967_1157539807708197_236765935380442322_n

Toen ik de keuze had gemaakt voor de kliniek, zijn we vrijwel meteen in actie gekomen. Zo’n maand later kon ik komen kijken om een impressie te krijgen van waar ik terecht kwam en om uitleg te ontvangen over wat me te wachten stond. Met knikkende knieën ging ik samen met m’n ouders naar Groningen, naar PsyQ. Het gebouw jaagde me angst aan, hij werd op dat moment net verbouwd en zag er dus grauw en ongezellig uit. Op de tweede verdieping was een kliniek voor drugsverslaafden en op de derde verdieping zat de eetstoorniskliniek. De kliniek zelf was best gezellig, een leuke huiskamer en een mooie eetkamer, en je persoonlijke kamer was groot en had een eigen badkamer. Toch voelde ik me totaal niet op m’n gemak. Het mocht er dan zo goed uitzien, maar dit was wel de plek waar ik aan moest gaan komen en waar ik zou moeten verblijven voor een aantal maanden. Ik weet nog dat ik erg stil was op de terugweg naar huis. Zoveel gedachten gingen door m’n hoofd, en de alarmbellen gingen rinkelen: Hier ga ik écht niet heen, ik doe het zelf wel! dacht ik. Maar toen we bijna weer thuis waren wist ik zelf ook wel dat ik moest. En een andere kliniek zou niet perse beter zijn. PsyQ stond ook goed bekend omdat de wachtlijst kort was. Toen besloot ik om me toch aan te melden.

Helaas was die wachtlijst langer dan we dachten en gingen er nog een aantal maanden overheen, maanden waarin ik er nog erger tegen op ging zien en gefrustreerd raakte omdat ik zo lang moest wachten. Ik begreep het wel, natuurlijk, want eerst zou iemand anders daar weg moeten voordat ik geplaatst kon worden. Maar als je eenmaal de keuze hebt gemaakt om naar een kliniek te gaan dan ga je het liefst direct. Want dan ben je er ook weer sneller vanaf.

Een week voor mijn opname ontmoette ik mijn groepsgenoten, met lood in m’n schoenen liep ik de woonkamer in waar ze op ons ( er werd ook een ander meisje opgenomen tegelijkertijd met mij ) zaten te wachten. Ik was niet eens bang om hun te ontmoeten. De enige gedachte die door mijn hoofd speelde was: ‘Ik zal wel de dikste zijn.’ Natuurlijk had ik ongelijk, wat ook logisch is: als je nieuw word opgenomen zal je écht niet de dikste zijn. Gelukkig was de groep erg aardig en liepen er een aantal mee om de kamers te laten zien.

Woensdag 5 oktober werd ik officieel opgenomen. De maandag daarvoor was al een dag geweest waarop ik allemaal gesprekken had gehad en een medische keuring was doorgegaan. Ik zou samen met een ander meisje die woensdag worden opgenomen. De eerste dag ( de opnamedag ) kon ik alleen maar huilen. Het was zo bizar, het was net alsof er een kraan werd opengedraaid en niet meer werd dicht gedraaid. Ik voelde me totaal niet op m’n gemak, zat natuurlijk in een vreemde groep, in een nieuwe omgeving en moest opeens meedoen met een nieuwe ( veel grotere ) eetlijst. Natuurlijk was het huilen een stuk van ontlading van spanning, maar ik denk vooral dat het mijn besluit was: ik had voor mezelf besloten dat ik er compleet voor zou gaan: ik zou gaan eten, aankomen en ik zou me aan alle regels houden. Nu zat ik in een omgeving waar ik moest, maar ook in een omgeving waar ik veel steun zou kunnen ontvangen van m’n groepsleden en de begeleiding.

Na een paar weken zat ik op mijn volledige eetlijst en zag ik dat mijn gewicht telkens meer omhoog ging, de weegmomenten waren erg spannend. Maandagochtend om 7:45 werd je gewogen in je nachtkleding. We hadden een aankom-eis: 5 ons per week, en als je deze telkens niet haalde kon je een soort interne of externe time-out krijgen. Waarin je niet mee mocht doen aan de therapieën en met een plan moest komen om wel de aankom-eis te halen, kortom: je moest meer gaan eten. Meestal was iedereen doodstil en gespannen aan het wachten op de gang en vloeiden er heel wat tranen na afloop. Afgevallen, aangekomen, bij beide was er verdriet. Ik treed niet in details wegens privacy maar ik heb oprecht zoveel te doen gehad met meiden, je snapte hun gevoel compleet in beide situaties van het afvallen en aankomen. En dat is zo bizar. Je wílt herstellen van die rot eetstoornis dus afvallen is geen optie, maar tegelijkertijd is aankomen ook zo dóódeng.

De tijd in de kliniek draaide vooral om therapie en eten, maar dan met de nadruk op eten. Eigenlijk was alles gebouwd om het eten… Sochtends eten, therapie, tussendoortje, therapie, lunch, therapie, middag tussendoortje, avondeten en avond tussendoortjes. Het schema verschilde heel erg, soms had je een dag veel therapie, maar op bijvoorbeeld donderdag was je smiddags vrij. En vrijdag mocht je na de lunch naar huis ( hét lichtpuntje van de week ). Ook had je op dinsdagavond een gezamenlijke activiteit met een uitdaging. Dit regelden dan 2 groepsleden. Je moet je voorstellen dat dit vaak iets was van een enge koek, ijs of iets van gebak. Hier zag iedereen zo tegen op dat zo de hele sfeer al werd bepaald wanneer de uitdaging tevoorschijn kwam. Op mijn eerste dinsdagavond hadden twee groepsgenoten een chocolate chip cookie als uitdaging. Ik dacht echt dat ik wel 100 kilo aan zou komen van 1 zo’n koek. Ook mijn groepsgenoten staarden naar dat ding alsof het de duivel zelf was. Ik weet niet hoe, maar ik kreeg hem op, en ik voelde me zo intens slecht. Maar hoe vaker we de uitdagingen deden, hoe makkelijker het werd. En door de activiteit diezelfde avond zakte de spanning en hadden we plezier!

Dat is ook iets wat ik niet echt had verwacht, natuurlijk had ik niet gedacht dat we alleen maar zouden eten en allemaal ons eetgestoorde zelf zouden presenteren, maar dat we ook zoveel plezier met elkaar konden hebben? Dat had ik nóóit gedacht. Ik heb echt vriendinnen voor het leven gemaakt en ben zo íntens blij dat ik zoveel lieve, mooie en sterke vrouwen daar heb mogen ontmoeten en met ze heb mogen leven. Je moet je voorstellen: je leeft 24/5 met elkaar, je staat met elkaar op en je gaat met elkaar naar bed en in die dagen gebeuren er echt heftige dingen. Je emoties worden keihard op de proef gesteld en door de steun van groepsgenoten sleur je jezelf ( en de anderen ) erdoorheen.

Iets wat me altijd bij zal blijven waren de maaltijden in de eetkamer, het ontbijt, de lunch en het avondeten. Elke keer als het weer tijd was om de eetkamer in te gaan, hoorde je vaak: ‘Nou daar gaan we weer.’ Je voelde de spanning dan weer even toenemen maar ook werd er vaak met sarcasme over gepraat. ‘Ja, we mogen weer joepie!’ En sjonge jonge, nu kan ik erom lachen, maar wat werd er veel gesjoemeld aan tafel! Ontzettend, van te weinig boter en beleg smeren tot een boterham te weinig, van je zuivelproduct niet inschenken tot bij het avondeten te weinig opscheppen. En er werd zoveel gekibbeld en gehuild onder het eten. Ja, het is ontzettend klote om alles te moeten eten. Ja, je mag echt wel eens huilen. Maar soms werd je echt gillend gek, er waren momenten ( en ik denk dat mijn groepsgenoten dit allemaal kunnen beamen ) dat je anderen wel eens met hun neus in hun boterham zou willen duwen of hun uit het raam zou willen gooien. ( Gelukkig houd ik niet van overdrijven! 😉 ) Maar wat wel bijzonder was, was dat je samen uitdagingen aanging: we maakten tosti’s met elkaar, deden met elkaar vlokken of chocoladepasta op brood en hielpen elkaar erdoorheen. Samen sta je sterk, en ja dat is echt zo! Zonder de steun van die andere meiden zou ik echt niet hebben geleerd om zo alles weer te eten. Onder het eten waren ook vaak mooie en bijzondere gesprekken, en dat was erg fijn om met elkaar te kunnen delen, maar ook werden er vaak plannen gemaakt. Zo zijn we een keer samen met een therapeute i.p.v de gewone lunch naar een biologische friettent geweest en hebben we daar friet gegeten. Stel je voor: zo’n 8 eetgestoorden in een friettent. En ook zijn we met elkaar uiteten geweest en hebben we talloze keren in de stad taart gegeten.

rian2

Een paar van de fijnste momenten in de kliniek zijn de momenten geweest waarop ik samen met groepsgenootjes ( nu vriendinnen ) de stad in ben gegaan. Daar namen we samen uitdagingen en gingen we winkelen. Samen met K heb ik heel wat geld uitgegeven aan kleding en schoenen ( dankje K, voor mijn eeuwige shopvriendinnetje en mijn rots in de branding zijn! ), maar ook met Rianne, en L heb ik veel tijd in de stad doorgebracht om uitdagingen te doen of gewoon even weg te kunnen uit de kliniek. Met M heb ik ook erg veel tijd doorgebracht in de kliniek en heb ik over veel bijzondere onderwerpen mogen praten. Ik heb echt vriendinnen voor het leven daar gemaakt, en doordat je zo intens met elkaar leeft ga je echt van elkaar houden. De kliniek is dus echt niet een plek waar je alleen maar eet en waar je het zwaar hebt ( helaas zitten deze momenten er ook dikwijls bij ).  Je hebt ook echt plezier met elkaar.

De therapieën waren helaas echt mega slecht, doordat we in een groep zaten waar je ook altijd mensen had waar je het niet goed mee kon vinden, uitte je niet snel je echte diepste gevoelens. En daardoor kwam je niet verder in het proces geestelijk. Op gegeven moment merkte ik dat het aankomen goed ging, maar dat ik geestelijk erg achterliep. Ik wist dat ik bezig moest om de achterliggende oorzaken van mijn eetstoornis aan te pakken en kon daar bij PsyQ niks mee. Daarom besloot ik het proces om terug te gaan naar HC weer in te gaan. Het duurde nog een aantal weken, maar op 30 november was mijn ontslagdatum bij PsyQ. Met gemenge gevoelens ging ik weg, ik was blij dat ik weg kon uit de kliniek en weer m’n leven op kon gaan bouwen. Maar ik wou mijn vriendinnen daar niet achterlaten en kon ze nog niet missen. Gelukkig is mijn contact met hun nog altijd gebleven en zie ik ze nog steeds regelmatig.

Op mijn afscheidsavond had ik als activiteit een wensballon meegenomen om die samen af te steken. ( Pas later kwamen wij erachter dat dit illegaal is, oeps ). Het was zo’n bijzonder moment, van te voren bedachten we allemaal een wens die we in gedachten zouden nemen als hij de lucht inging. Groepsgenoot L zei toen het bijna zo ver was: ‘Ik denk dat iedereen dezelfde wens heeft.’ En gelijk heeft ze: 1 gedeelde wens: herstellen van onze eetstoornis. En daarmee ging de wensballon de lucht in.

In het volgende deel vertel ik over redenen om de kliniek in te gaan en wat het mij allemaal heeft gebracht. Om privacy redenen zijn sommige namen alleen met een voorletter geschreven.

Heb je vragen of wil je contact opnemen? Mail dan gerust! Ons emailadres vind je onder contact.

an1

Anne Dore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s