De evolutie van het monster in mij

Het opschrijven van mijn verhaal is altijd een beetje een struggle geweest. Ik wil geen haat krijgen, maar ik wil weer wel vertellen hoe het bij mij is ontstaan en wat er is gebeurd. Ik zal wel wat details weglaten en proberen het zo oppervlakkig te houden, maar soms komen er dingen in voor die ik moet delen, omdat ze gewoon erg belangrijk voor het ontstaan zijn.

 Jeugd

Mijn jeugd was niet heel erg fijn. Als kind was ik al erg voorzichtig en onderdanig. Elke keer als iemand mij aansprak op mijn gedrag werd ik bang. Ik werd helemaal bang en paste me gelijk aan. Mijn hele leven staat eigenlijk in het teken van de vrede bewaren, aanpassen en voorzichtig zijn met wat ik doe, zeg en denk.

Basisschool

Op de basisschool kwam mijn onzekerheid nog meer naar boven.

Ik speelde buiten schooltijd eigenlijk nooit met klasgenootjes. Ik voelde me er niet fijn bij en was eigenlijk altijd thuis. Dan speelde ik met mijn zusje. We hadden altijd grote lol en konden het goed vinden.

Ik heb niet echt vrienden of vriendinnen gehad op de basisschool. Degenen met wie ik wel omging mochten van hun vriendinnen geen contact hebben met mij. Of in ieder geval niet close zijn met mij. Ze werden van me weggetrokken.

Mijn moeder naaide zelf kleren voor mij en ik vond het prachtig. Ik was er trots op. Ik wilde iedereen laten zien dat MIJN moeder kleren kon maken. Dus ik droeg de zelfgemaakte kleding naar school. Groep 1,2 en 3 maakte het niet zo veel uit, maar op een gegeven moment kreeg ik te horen dat ze lelijk waren. Ze horen niet bij de ‘normale’ kinderen. Ik ging vaker gekochte kleding dragen. Ik ging zoeken naar kleding die ik leuk vond, maar de kleuren en vormen die ik leuk vond stonden mij niet. Nog steeds niet. Zoals wit, grijs, lichte kleuren en pasteltinten. Ik word er een spook door. Mijn huid is te bleek. Ik haatte mezelf erom. Dan kom ik altijd terecht op het blauwe en zwarte, want dat is het meest neutrale en dat staat het beste bij mijn huid.

Ik droeg nog wel af en toe kleding die mijn moeder maakte. In groep 8 werd er achter mijn rug gesproken over mijn broek. Helaas deden ze het niet zacht genoeg en hoorde ik het. Ze noemde me een gothic, omdat mijn broek zwart was. Dat deed zo veel pijn. Vanaf dat moment besloot ik nooit meer zelfgemaakte kleding te dragen. En begrijp me niet verkeerd. Ik heb niks tegen gothics of welke groep dan ook, maar ik werd voor iets uitgemaakt wat niet zo was en ik was erg onzeker, dus het raakte me heel hard.

 

Middelbare school

De middelbare school. Een spannend moment voor ieder kind. Je gaat naar een andere school, andere mensen, andere manieren, andere leraren, meerdere lokalen, groter en ga zo maar door.

In de brugklas kreeg ik eindelijk mijn eerste echte vriendinnen. Ik ben zo blij dat ik ze heb. Ook met M van de basisschool werd ik toen goede vriendinnen.

In de brugklas ging het mis. Bij biologie moesten we onze gewichten opgeven om te kijken wat het gemiddelde was van de klas. Ik was de lichtste. Ik heb altijd in mijn hoofd dat gewicht gehouden. Ik moest en zou altijd de lichtste zijn van de klas. Ik moest ergens in uitblinken.

Het werd erger in mijn hoofd. Ik ging eerst subtiel minder eten bij de lunch. Ik at nog wel gewoon avondeten, koekjes, snoepjes en alles. Alleen wat minder ontbijt en lunch.

Er zijn problemen geweest met jongens uit mijn klassen, over de hele 6 jaar geteld, waar ik verliefd op werd. De ene maakte me belachelijk en ging iedereen zo’n beetje tegen me opzetten. De ander deed er niks aan. De ander heeft me gewoon gebruikt als in: dat hij me nodig had, hij bij me bleef, maar als hij een ander leuker meisje vond naar haar toe ging en mij keihard liet vallen. Als hij klaar met dat meisje was of het liep niet van beide kanten kwam hij terug. Ik had alles voor hem over. Hij heeft me zelfs gezoend en lieve dingen tegen me gezegd. Na een paar jaar kreeg ik te horen dat hij me nooit leuk heeft gevonden. Dat doet pijn. Zo erg pijn.

Met de ander kreeg ik verkering, maar bij hem ging het alleen maar om de seks en dat wilde ik niet.

illness of the mind

De middelbare school was niet alleen slecht. Ik heb echt genoten van mijn vriendinnen. We hebben hele erge lol gehad. Elke pauze bij elkaar gezeten, met elkaar gelachen en gepraat. Afgesproken, geknutseld, feestjes gehad enzovoort.  We steunden elkaar door dik en dun. Ze zijn stuk voor stuk geweldig en ik ben ze erg dankbaar. Lieve meiden die dit lezen: ik houd van jullie.

Elk jaar werd de eetstoornis sterker. Ik wist er niks van. Ik ging gewoon door. Ik moest wat afvallen, omdat ik had gehoord dat ik dik was. Ik vond mezelf ook dik en misschien zouden bepaalde dingen mij wel leuker staan als ik wat af zou vallen, mensen zouden me leuker vinden en me meer zien staan. Want ik kon iets wat anderen niet konden.

Ik mocht niet mezelf zijn, want ik ben raar. Ik moest normaal zijn. Ik moest volwassen zijn. Ik moest voor anderen zorgen. Ik vergat mezelf en zorgde voor anderen.

Ik moest presteren. Alles moest goed zijn, dus ook mijn schoolwerk. Ik mocht niet stoppen met huiswerk maken, totdat ik het echt af had en het snapte. Ik heb ’s avonds ruzie met mijn ouders gehad omdat ik zo erg obsessief bezig was. Ik kon niks meer opnemen. Ik werd agressief omdat ik het niet af had, ik snapte het niet. Ik moest het snappen en ik moest het alleen doen. Ik zakte van verdriet, paniek, boosheid en pijn in elkaar op de grond.

In de tussentijd kwam erbij dat mijn ouders ook nog gingen scheiden. Ik heb dit blijkbaar nooit echt verwerkt en gewoon weggedrukt. Op de plekken waar mijn ouders woonden en wonen heb ik allemaal stukjes geschiedenis/herinneringen. Ik voel me thuis niet meer veilig.

Ik kreeg op een gegeven moment ook door het afvallen last van allergieën en ik kon suiker niet meer zo goed verdragen. Ik dacht dat die niet goed verdragen van suikers genetisch lag, omdat mijn vader hypoglycemie heeft.

In de derde had in Natuur- en scheikunde en toen kwam ik naast een van mijn beste vriendinnen te zitten. Ik had lol. Mijn broek zat losser. Ik zo: ‘kijk, mijn broek is te wijd.’ ‘Oh dan is hij vast uitgerekt.’ Zei ze of iets in die trant.

Tijdens een biologieles zei een leraar van ons dat we ons beter zouden voelen als we minder suiker zouden eten en drinken en meer zouden bewegen, we moesten dat voor een maand aanhouden en onze gewichten opschrijven. Ik ging meedoen, want ik kon toch niet zo goed tegen suikers.

Toen ging het mis. Mijn gewicht ging sneller omlaag. Ik schrapte steeds meer dingen. Ik ging dieet sites opzoeken, ik ging alles geloven wat er stond. Ik moest meer bewegen. Toen begon het hardlopen, het intensief dansen, fietsen, lopen. Alles werd erger.

Het wegen kwam erbij. Voor en na elke maaltijd, zelfs na het drinken van water, ging ik mezelf wegen. Ik stelde regeltjes. Als ik ’s avonds zoveel in die dag was aangekomen moest ik die volgende dag minder eten.

Het minder eten werd erger. Ik ging dingen weggooien op school. Ik at op een gegeven moment niks meer op school. Zodra ik thuis kwam hooguit een stuk fruit.

Het gevoel van je slecht voelen voelde ik niet meer. Ik moest en zou dat gewicht omlaag zien gaan.

Mijn hoofd sloeg op tilt, zo zou ik het beschrijven. Ik werd geobsedeerd door het eten, niet eten, wegen en koolhydraten.

Ik heb bij een diëtiste gedraaid, maar die wilde me niet meer helpen omdat ik toch niet luisterde. Ik werd doorgestuurd naar de kinderarts. Daar moest ik elke week wegen. Mijn gewicht bleef dalen.

Na de zomervakantie van 2014 ging ik naar de 5e van havo. Het ging steeds slechter. Ik werd moe en kon de lessen niet meer volhouden. Mijn gewicht werd te laag. Mijn hartslag werd te laag. Ik kreeg last van kou, doorligplekken, pijn op mijn kont, ik had geen vlees meer, ik kreeg een slechte adem. Mijn benen deden erg snel pijn. Het ging slechter en slechter.

Nu schrijf ik alles erg gevoelloos op, omdat die tijd ook gewoon gevoelloos was, want dat doet de eetstoornis, het afvallen en het compenseren met je. Je bent niet meer in contact. Je emoties? Verdwenen. Je gedachtes? Verdwaalt naar het wereldje van compenseren, het afvallen, eten en niet eten.

In de zomer? Ik had het koud. Ik moest altijd een lange broek aan of een legging, shirts of zelfs vesten. Op school moest ik altijd voor of tegen de verwarming zitten. Ik kon niks meer meekrijgen en had het koud. Ik had pijn en wilde niet eten. Het is afschuwelijk.

De hel

In oktober 2014 kreeg ik de diagnose: Je hebt Anorexia Nervosa. Ik vond het vreselijk. Ik kreeg een stempel. Ik zou door het leven gaan met een ziekte die niet waar was. Het kan niet. Ik ben niet dun genoeg, het is niet ernstig genoeg, ik kan heus alles nog wel zelf. Eigenlijk zegt de eetstoornis dat, maar dat wist ik niet.

Ik heb het aan mijn vriendinnen en mijn mentor op school verteld. Ik zei tegen hun dat ze me gewoon moesten behandelen als een normaal iemand, niet als een ziek iemand. Ik wilde niet met het stempel geconfronteerd worden, maar eigenlijk wilde ik ook niet dat ik hulp zou krijgen. Ik wilde verder afglijden. Sommigen reageerden heel lief en steunend en de anderen begrepen het niet. En bij mijn mentor? Ik ben in huilen uitgebarsten, wat overigens erg bijzonder is aangezien ik niet wil dat iemand me ziet huilen. Ik voelde me verschrikkelijk, een raar wezen. Hij begrijp me ook niet, nog steeds niet, maar hij is me altijd blijven steunen.

Ik ging ‘gewoon’ door met school. Ik heb de eerste tentamenweek gemaakt in de winter. In een ijskoude stilteruimte, harde stoelen, slechte conditie, maar een ijzersterke wil en concentratie. Ik moest en zou dat jaar slagen.

Toen kwam de hel. Ik weet het nog als de dag van gisteren. 20 november 2014. Ik had school en na school moest ik naar de kinderarts om te wegen. Ik wist dat ik was afgevallen, ik wist hoeveel ik ongeveer woog, maar dat kon me niks schelen. Het gewicht moest verder omlaag.

Elk weegmoment was enorm spannend. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik had standaard rituelen voor het wegen. Ik mocht zoveel uur van te voren niks meer eten en drinken, ik moest de honger voelen en ik moest voor het wegen naar de wc. Als het wachten te lang duurde ging ik nog een keer naar de wc. Alles moest uit mijn lichaam zijn, alles was extra gewicht. Ik moest en zou het echte gewicht weten.

Toen kon ik eindelijk naar binnen. Wegen. Kleding uit en in ondergoed op de weegschaal. Een ziekenhuis weegschaal die echt vele malen nauwkeuriger is dan een thuisweegschaal. Afgevallen. Een glimlach op mijn gezicht. Mijn kinderarts schrok. Ze bekeek mijn lichaam, hartslag en bloeddruk. Ik weet nog hoe dat was. Ik zat op het onderzoekbed-ding, hemd uit en ze pakte het vel op mijn buik, het was niks. Ze zei dat ik gewoon geen vet meer op mijn lichaam had. Ik had donshaartjes, rode plekken op mijn ruggengraat, ijskoude handen die blauw waren en zelfs onder mijn nagels was het paars, futloos haar, een gezicht zonder emotie en heel erg spits, hartslag veel te laag en mijn bloeddruk ook.

Ik mocht me aankleden. Ze ging overleggen. Na een paar minuten kon ik bij haar komen samen met mijn moeder.

Ze zei iets in de trant van: ‘Je gaat nu naar huis, je pakt je spullen en morgen om 10 uur word je opgenomen in het ziekenhuis.’

Ik weet niet meer hoe ik reageerde. Ik kreeg een stomp in mijn gezicht en buik. Ik kon niks meer zeggen. Het is allemaal vaag vanaf dat moment.

Thuis aangekomen ben ik gelijk tegen de verwarming aan gaan zitten en ik ben in huilen uitgebarsten. Het mag niet! Het kan niet! Ik moet nog verder afvallen! Ik wil niet eten! Ik wil niet aankomen! Ik wil niet herstellen! Ik wil geen therapie! <- eetstoornis.

Mamma is gebleven totdat pappa thuis was. Hem alles uitgelegd en pappa heeft zelfs gehuild.

De volgende dag, 21 november 2014, werd ik opgenomen. Ik vond het verschrikkelijk. Mamma was jarig en ik werd opgenomen. Hoe konden ze dat doen!? Ik mocht geen lessen meer volgen?! Alles valt weg! Nee! Nee! Nee!

Mamma zei tegen mij: ‘Ik vind het helemaal niet erg dat je opgenomen wordt op mijn verjaardag, dat is het mooiste cadeau wat ik kan krijgen: Dat jij wordt geholpen.’ Nu springen bijna de tranen in mijn ogen. Ze heeft gelijk gehad.

Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s