Wat heeft de kliniek mij gebracht deel 3

In het laatste deel van deze reeks blogs over de kliniek ( voorlopig ), wil ik het hebben over mijn redenen om de kliniek in te ( zijn ge-)gaan. Ook vertel ik wat de kliniek mij heeft gebracht en wat ik daar heb geleerd. Mocht je zelf in twijfel zitten over een opname in de kliniek dan helpt dit je misschien om een keuze te maken. Bedenk wel: dit waren mijn redenen, die van jou kunnen totaal anders zijn.

Mijn redenen:

Ik koos voor de kliniek op het dieptepunt van mijn eetstoornis. Eigenlijk was het vrij makkelijk: de kliniek, meer eten of een ziekenhuisopname. Die ziekenhuisopname zag ik écht niet zitten maar het meer eten lukte me ook niet. Het was ontzettend dubbel: ik wilde beter worden en ik wilde wel eten, maar tegelijkertijd is ook de anorexia tegen je aan het schreeuwen dat je niet mág eten. Ik had de energie niet om tegen die stem te vechten en realiseerde me dat ik meer eten gewoon niet alleen kón.

Thuis lukte het niet om mijn eetlijst op te hogen, dit durfde ik niet en had totaal geen zin. Ik compenseerde het direct weg door met iets anders te minderen. Er ontstond strijd tussen mijn ouders en mij en dit wilde ik écht niet. Ik hield ( en houd ) van ze en wou ze geen pijn doen. Toen ik dan ook op vakantie het boekje van Marit Brugman ‘Friet in de kliniek’ las, wist ik dat ik de kliniek in moest. Het was super dubbel, want m’n eetstoornis wou dit natuurlijk absoluut niet maar ik had zo’n drive om een beter te worden dat ik dit móest doen. In de kliniek zou er meer op me worden gelet en zouden er vreemde ogen mee kijken naar mijn eten. Super spannend, maar doordat het niet vertrouwde ogen zouden zijn zou ik minder snel het eten durven te weigeren had ik in m’n hoofd. En dit klopte.

Ook wist ik dat ook al kon ik wel een beetje aankomen thuis, dat dit heel langzaam zou gaan, met veel ups and downs en dat mijn herstel veel langer zou duren op deze manier. Het zou dan ook weer langer duren voordat ik met therapie verder kon gaan en voordat ik m’n leven weer op kon pakken. In de kliniek zou het aankomen sneller gaan ( wat ik echt DOODENG vond! ) en dus zou ik me ook weer sneller lichamelijk beter voelen en meer energie en concentratie krijgen. Op het moment dat ik koos voor de kliniek zat ik in therapie bij Human Concern, maar doordat ik er zo slecht aan toe was kwamen we totaal niet verder met de achterliggende functies: ik zat letterlijk vast.

Wat ik nog even wil benadrukken is dat het een enorm grote tweestrijd is: het is echt de ultieme battle tussen je gezonde stem VS je eetstoornis, maar toen ik koos voor de kliniek wist ik dat ik een hele grote stap had gezet in m’n herstel, nu zou ik écht gaan aankomen, er was geen weg meer terug. En ik moet zeggen: ik ging er ook compleet voor, in de kliniek heb ik m’n eetstoornis qua eten echt alle hoeken van de kamer laten zien. Ik pakte elke uitdaging aan en ging echt het gevecht aan. Dit was me thuis nooit gelukt, de kliniek gaf me handvatten door afspraken, een eetlijst en motiverende groepsgenoten en socio-therapeuten die er 24/5 waren.

recovery

Wat heeft de kliniek mij allemaal gebracht?

Sowieso het belangrijkste wat ik heb geleerd is om weer te leren eten: 7 eetmomenten op een dag, volwaardige maaltijden met tussendoortjes en af en toe uitdagingen. En je móest het allemaal opeten. Er waren bepaalde maatstaven waar je maaltijd aan moest voldoen en regels omtrent je eetlijst. Dit was fijn en gaf structuur. Je bouwde de eetlijst in 2 a 3 weken op. In het begin was het echt doodeng, voor mij waren er allemaal nieuwe dingen: een koek bij de koffie, boter smeren, kaas als beleg, zoet als beleg, aardappels, pasta, olie en een hartige snack savonds met fris. Toen ik de lijst voor het eerst onder ogen kreeg dacht ik echt dat ik een tientonner zou worden, dat ik in 1 week wel 10 kilo aan zou komen. Maar het valt echt alles mee. Voor iedereen die ik nu heb afgeschrikt: lees eerst dit nog even voordat je wegklikt: je krijgt weer zo snel mogelijk een normaal eetpatroon ( deze lijst is gewoon de Algemeen Gezonde Voedingslijst, dit betekend: iemand met overgewicht valt er van af, iemand met een normaal gewicht blijft stabiel en iemand met ondergewicht komt er van aan ). Je lichaam krijgt een boost en gaat sneller herstellen. Ook voel je je snel geestelijk veel beter en krijg je energie. Het is het zó waard. En van deze lijst kom je dus niet veel aan, als ik me een week aan deze lijst hield kwam ik max 5 a 6 ons aan. En dat is prima, dat was ook de eis. ( Kom ik bij het volgende punt op terug ). Maar ik ging ook nog vaak de stad in met de anderen en dan namen we een taartje en ging ook met veel van hun uitdagingen aan. Bij mij ging het dus wat sneller, maar dit zorgde er ook voor dat ik weer eerder uit de kliniek was.

Dan, de aankomeis: 5 ons per week minimaal. Dit klinkt doodeng, maar het valt zo mee. Dat betekent dus 2kg per maand. En je mag maximaal 6 maanden daar zitten dus dat betekent dat je maximaal 12kg aan zal komen. Ben je eerder bij je streefgewicht of een gezond BMI dan mag je eventueel de lijst wat afbouwen. Let wel op: wanneer je op een gezonder gewicht komt gaat je lichaam vanzelf stabiliseren. Als je bijvoorbeeld bij bmi 19 op 60kg zit, dan zal je lichaam vanzelf gaan stabiliseren en zal je gewicht gelijk blijven. Doordat er een aankomeis was, en het echt werd geprezen wanneer je was aangekomen gaf het ook minder drang om te compenseren ( voor mij dan). En je voelde je minder snel dik.

Wat ik ook leerde: eten en uitdagingen zijn helemaal niet zo eng. Hoe vaker je iets eet: zoals bijvoorbeeld vlokken op brood, saus bij de aardappels of zelfs een stuk taart, hoe minder eng het de volgende keer is. Op gegeven moment is het zelfs vanzelfsprekend. En je lichaam reageert iedere keer ook weer anders: het gaat om het complete plaatje van wat je eet, en niet van 1 maaltijd of 1 tussendoortje. Ik dacht echt dat als ik een keer een stuk cheesecake at ik daar direct een kilo van aan zou komen, hoewel ik dan de week daarop op de weegschaal stond en gelijk was gebleven of zelfs was afgevallen. Je weet het nooit met je lichaam. Maar herhaling is echt the key.

Uit je vertrouwde omgeving gaan hielp mij ook heel erg. Doordat ik in een omgeving kwam waar ik niemand kende en opeens in een nieuwe groep zat waar ook allemaal mensen met een eetstoornis zaten, leerde ik me aanpassen, m’n gezonde kant naar boven roepen en me minder van m’n eetstoornis aan te trekken. Hier word je echt in gestimuleerd door je groepsgenoten en dat hélpt enorm. Ook is het vertrouwde van thuis en je eigen eetstoornis ritme er niet meer en dat is weer -1 voor de eetstoornis. De eetstoornis krijgt geen ruimte om je terug te trekken naar zijn kant.

Wauw en ik heb geleerd geduld te hebben! Niet nor-maal. Sowieso leer je natuurlijk om te gaan met de andere groepsgenoten en dat is al lastig zat aangezien ieder z’n eigen eetstoornis trekjes heeft ( ook heel veel andere lieve trekjes hoor, maar de ES trekjes zijn natuurlijk optimaal aanwezig ;)). Maar vooral word je geduld immens op de proef gesteld, vooral met avondeten opscheppen was dit echt iets waar ik me bij in moest houden. Het ging zó langzaam, en er werd zoveel gemiept: ‘Volgensmij heb ik veel meer dan…’ of ‘Dit kan toch nooit een normale hoeveelheid zijn!’. Zucht, steun, kreun. Dit was trouwens niet bij 1 persoon hoor, dit werd door bijna iedereen wel gezegd. Ik dacht het zelf ook, maar ik zei het niet. Maar je geduld word dus echt op de proef gesteld en dit maakte me vaak nogal chagrijnig. Maar nu heeft het wel z’n pluspunten dat ik daar zo vaak heb gewacht en heb geleerd m’n mond dicht te houden.

Ook leerde ik stil te staan, letterlijk. Thuis bewoog ik super veel, dit was mijn bron van compensatie. Toen ik in de kliniek was, mocht ik eerst alleen een kwartiertje lopen. Verder moest ik met de rolstoel naar buiten. Voor mij was dit echt een killing. Ik was erg gesteld op mijn momenten buiten, en liep thuis elke dag in het bos. Dat dit niet kon maakte me echt gek, ik werd er zo verdrietig van. Maar hoe meer ik aankwam hoe meer ik mocht en dat gaf me ook motivatie: ik wou weer kunnen sporten en wandelen dus dan moest het maar. En kijk me nu! Ik sport zelfs weer in de sportschool, dat had ik een jaar geleden echt niet gedacht!

Als laatste leerde ik heel veel liefde te ontvangen en te geven aan m’n groepsgenoten. Wat heb ik daar ontzettend lieve meiden ontmoet, waar ik nog steeds bijna dagelijks contact mee heb. Je leeft zo intens met elkaar en kent elkaar door en door. Het is zo bijzonder wat voor band je met elkaar krijgt. Deze ervaringen met hun in dit dieptepunt van ons leven neem ik voor altijd mee, en dat is echt heel waardevol.

Twijfel jij zelf of je moet gaan voor een opname in de kliniek en je wil meer informatie of gewoon jou verhaal erover kwijt? Dan mag je altijd contact opnemen met een van ons!

Ik hoop dat je er wat aan hebt of dat je het interessant vond om te lezen.

Liefs,

Anne Dore

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s