Wat ik heb geleerd door mijn eetstoornis

zelfkennis

Natuurlijk heeft mijn eetstoornis me vooral veel negativiteit gebracht (en dat doet het nog steeds), maar toch wil ik een aantal dingen delen waar ik wél positiviteit uit heb gehaald in de periode dat het heel slecht met me ging. Deze dingen neem ik nu nog steeds mee in mijn dagelijks leven en helpen me om anders tegen m’n eetstoornis aan te kijken.

Ik ben ervan overtuigd dat deze ziekte me deels overkomt doordat ik echt stil móest staan. Ik had zoveel dingen te verwerken uit het verleden maar gaf mezelf daar de tijd niet voor. Ik moest altijd door en door, ik mocht geen moment aan mijn problemen besteden. Wat je nou echt typisch een ‘anorexia-capaciteit’ noemt: een laag zelfbeeld en jezelf niet genoeg waard vinden om aan jezelf te werken. Maar door mijn anorexia moest ik wel stil gaan staan en mijn problematiek onder ogen komen.

Aan het begin van mijn eetstoornis, en ook toen ik net in therapie kwam gaf ik mezelf nog steeds geen ruimte om goed de achterliggende functies van mijn eetstoornis uit te vogelen en onder handen te nemen. Ik had het nog druk met werk en sport en vond genezen wel belangrijk, maar het had niet m’n eerste prioriteit. In deze periode zat ik wel in therapie maar rommelde ik nog heel erg aan met m’n eten en was ik eigenlijk nog niet ‘ziek genoeg’ volgens mezelf. Naarmate ik telkens meer afviel kon ik bijna niet meer werken en voelde ik me steeds slechter. In de zomervakantie kwam de donderslag: ik kon dit niet meer. Doordat ik er zo slecht lichamelijk en geestelijk aan toe was, kon ik echt niks meer doen. Ik kon niet meer uit huis gaan om normale dingen te doen en m’n leven bestond uit een heel beperkt cirkeltje. Maar in deze tijd ben ik wel achter veel van mezelf en het leven gekomen. Ik kon de ‘grote dingen’ niet meer doen en ging de kleine dingen daardoor steeds meer waarderen: een korte wandeling, de natuur, de zon, de band tussen mensen en allemaal andere kleine dingen die me normaal nooit zouden zijn opgevallen. De vanzelfsprekendheden waren niet meer vanzelfsprekend. De dingen die voor iedereen normaal zijn, waren voor mij super bijzonder. Zoals fietsen, of ergens wat drinken of even de stad in. Je moet bedenken dat ik er zo slecht aan toe was dat ik echt dacht ( en m’n omgeving ook ) dat ik het misschien wel niet zou redden, daardoor ben ik veel bewuster gaan leven, veel meer van kleine dingen gaan genieten en kreeg ik daar positieve energie van.

Ook leerde ik minder snel te oordelen, onbewust heb je heel snel een mening over iets of iemand klaar. Ik merkte dat ik dit totaal niet meer had, ik begon juist vanuit positieve zin te beredeneren. Wanneer ik met iemand was die een oordeel over iemand had vond ik dat totaal niet reeël. Wanneer je ziek bent merk je dat mensen totaal niet weten wat er achter iemand zit of hoe iemand is. Je hebt vaak geen idee waarom iemand bepaald gedrag vertoond of er zo uit ziet. Iemand die dik is, heeft misschien wel een eetstoornis, of iemand die een hele laag make-up op heeft en er arrogant uitziet is misschien wel erg onzeker en heeft een minderwaardigheidscomplex. Het geeft zoveel rust als je niet oordeelt over mensen, er valt een last van je schouders.

Wat me vooral veel goed doet op dit moment is dat ik heb geleerd dat mijn lichaam me zoveel geeft. Je neemt je lichaam als vanzelfsprekend, het beweegt, het ademt, het zorgt ervoor dat je dingen kan doen en van de ene plek naar de andere plek komt. Nou zo vanzelfsprekend is dat dus niet. Ik ben een hele tijd op al m’n reserves door gegaan en daardoor kon ik nog wat dagelijkse handelingen vertonen, maar op gegeven moment zijn je reserves op en word het echt gevaarlijk voor je lichaam om geen energie en rust te krijgen. Je lichaam houd op gegeven moment met ondergewicht op met functioneren: voor vrouwen blijft hun menstruatie uit, maar ook je ingewanden en je bloedcellen en uiteindelijk je hart kunnen het opgeven. Je lichaam brengt je zóveel en heeft echt rust en aandacht nodig. Daar besteed ik in therapie nu veel aandacht aan en dit geeft me ontzettend veel inzicht.

Als laatste wou ik nog melden dat ik door de eetstoornis mezelf ben leren kennen, en daar ben ik nog steeds mee bezig. Het ‘wie ben ik’ komt nu echt aan de orde en wat zijn mijn kwaliteiten en valkuilen. Het is zo ontzettend belangrijk om jezelf te kennen, daar heb je je hele leven wat aan. Want uiteindelijk is jezelf zijn het enige waar je op terug kan vallen. Er zijn zoveel redenen waarom je iets doet en hoe je geest werkt. Het is ontzettend fascinerend en tegelijkertijd beangstigend hoe je geest invloed op je kan hebben. Ik ben zo blij dat ik de kans krijg om in therapie mijzelf te ontdekken en m’n eetstoornis tegen te gaan.

Natuurlijk was ik liever op een andere manier achter deze dingen gekomen, zonder eetstoornis. Maar helaas is dit bij mij wel via deze ziekte. Maar ik probeer me altijd voor te houden dat het ook via een andere manier had kunnen gaan: een burn-out, drugs of alcoholverslaving of een andere ziekte. Wat ik wil zeggen is: mijn eetstoornis geeft me veel ellende, maar als die er niet was geweest weet ik niet of ik mezelf zo goed had leren kennen. Nu wil ik hier graag mee doorgaan en m’n leven doorzetten met deze zelfkennis, maar dan zonder het eten als een controle op m’n gevoelens.

Liefs,

Anne Dore

zelfkennis2

Advertenties

2 reacties op ‘Wat ik heb geleerd door mijn eetstoornis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s