Opnames deel: 1

In deze reeks vertel ik hoe de opnames voor mij zijn geweest. Deze keer gaat het, in het kort, over mijn ziekenhuisopname in 2014. Natuurlijk zijn er geen leuke dingen gebeurd, maar ik had altijd mensen om me heen die me steunden, alleen dat zag ik niet. Ik zeg er even bij dat ik een foto heb geplaatst onderin van mezelf met de sonde en die is best schokkend. Ik heb geen emoties en heb eigenlijk geen gezicht meer. Klik het weg als je het niet wilt zien.

Ziekenhuis

Op 21 november 2014 werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Mijn eetpatroon werd vastgelegd en ik moest dat blijven eten en niet minder. Ik kreeg gesprekken met mijn begeleiders en mijn arts en hierbij werden ook de regels en mijn dagritme vastgesteld. Toen was het zover, ik kreeg mijn kamertje. Ik kreeg een quarantaine box, geen idee waarom, maar ik vond het wel fijn. Het was lekker rustig bij mij op de gang en ik had een kamertje voor mezelf. Van die dag weet ik verder zelf niet heel veel meer.

De volgende dag gebeurde er iets fijns. Ik kreeg toen ik in de tienerkamer zat te horen dat ik een pakketje had. Ik was verbaasd. Wat is dit? Ik zit hier nog maar net. Huh? Het bleek een pakketje te zijn van mijn vriendinnen. Een heel lief kaartje met foto’s en een teddybeer. Ik heb gehuild van blijdschap. Ik was ze zo dankbaar. Ik heb ze allemaal een berichtje gestuurd en die teddybeer staat nu nog steeds naast mijn kussen.

De nachten waren verschrikkelijk. Ik werd erg vaak wakker en dan niet voor eventjes, nee voor een uur en soms wel langer. Ik kon alleen maar aan eten, niet eten, mijn gewicht, bewegen, skippen en school denken. En ik had pijn. Pijn aan mijn botten, maar ik (eigenlijk gewoon de eetstoornis) weigerde dat te waarnemen of te veranderen.

Elke dag kwam sowieso mijn moeder langs, dan bleef ze bij mij zitten en dan praatten we of gingen we wandelen en dan moest ik in de rolstoel.

Ik kwam mijn kamertje eigenlijk niet af, behalve voor het eten. Ik mocht niet bewegen of wat dan ook en er was niemand. Als ik op mijn kamertje zat ging ik leren voor de examens. Ik maakte de stof, leerde het zelf eigen te maken en als ik het niet snapte mailde ik mijn docenten die me met alle liefde wilden helpen. Ik moest en zou slagen dat jaar. Iedereen verbaasde zich erover, nu nog steeds, hoe ik dat had kunnen doen in die toestand. Eigenlijk heel eenvoudig: puur wilskracht. Dat is waar je van leeft met een eetstoornis, dat is NIET gezond. Dat is erg gevaarlijk. Je voelt je lichamelijke seintjes niet meer en je leeft alleen nog maar in je hoofd.

Het eten, gewicht en compenseren puntje was een ramp. Ik heb soms voor elkaar gekregen dat ik niet alles van mijn lunch hoefde te eten of dat ik iets skipte van mijn tussendoortjes. Mijn gewicht bleef door het weinig eten dalen. Het werd lager, net als mijn hartslag en bloeddruk. Het werd eng, maar niet voor mij. Ik moest het nog lager hebben. Maar mijn arts ging ‘zeuren’ dat ik moest aankomen. Dus toen kwam de diëtiste. Afspraken gemaakt maar me er niet aangehouden.

Ik wilde meer bewegen, omdat ik volgens mijn hoofd meer at. Ik heb mijn arts van alles wijsgemaakt en uiteindelijk mocht ik in dat kwartiertje pauze just dance spelen. Ik had afgesproken 2 rustige nummers te doen en 1 naar keuze. Er was op die momenten niemand die op me lette dus heb ik 3 soms wel 4 of 5 intensieve nummers gedanst. En daarnaast ging de fysiotherapeut van het ziekenhuis mij laten bewegen op de gang, om te laten zien hoe ik op de goede manier kon bewegen. Allemaal misbruik van mijn eetstoornis.

Ik heb best goede gesprekken gehad met de zusters die daar rond liepen, maar ze hadden vaak geen tijd voor mij. Ze waren erg druk bezig met de pasgeboren baby’s in de couveuses. Twee avonden kwam er echt een zuster bij mij zitten en we hebben erg goed gepraat. Ze hielpen me een beetje door de eenzaamheid heen.

Mijn gewicht had het laagste bereikt. Dit kon niet langer. Ik moest van mijn arts uitbreiden en anders zou ik doodgaan. Ik geloofde er geen snars van, maar toch deed ik het want anders moest ik weg. Ik heb uiteindelijk zelf voor de sonde gekozen, zodat ikzelf niet hoefde na te denken over het eten. Diezelfde dag kreeg ik de sonde, mamma en mijn zusje waren erbij om mij te steunen. Voordat de sonde werd ingebracht had ik mijn slaapmedicatie ingenomen, zodat ik wat meer zou ontspannen en er wat minder van zou meekrijgen. Nou ik heb het wel meekregen, maar wel minder dan was verwacht. Ik kreeg een bekertje met water, een rietje en een papiertje op mijn schouders en borst. Daar was de sonde. En lang dun buisje. Hij werd ingebracht via de neus, water drinken, slikken, ogen dicht, tranen, pijn, raar en naar gevoel en mijn keel deed pijn. Hij zat er snel in en ik huilde niet. Het was meer dat ik traande omdat het een onnatuurlijk iets is. De volgende dag zou hij aangesloten worden. De eerste nacht was vervelend met dat ding. Mijn neus deed pijn, hij liep de hele tijd en mijn neus snuiten had geen zin. Mijn keel deed pijn en elke keer als ik bewoog voelde ik dat stomme ding in mijn keel bewegen. Ik kan het nu weer voelen bleh.

De eerste dag was een ramp. Na elk eetmoment kreeg ik wat sondevoeding naar binnen gepompt. In het begin viel het wel mee, maar toen ik met de dag mijn zogenaamde ‘lijst’ volgde vulde mijn maag zich. Ik voelde me dik en opgeblazen, ik zat vol, ik kreeg hoofdpijn en werd misselijk. Ik ging nog erger dingen skippen en al snel begon het oefeningen doen op de kamer ook. Ik heb domme dingen gedaan, maar dat is voorbij. Ik plaats hieronder een foto van mij, met de sonde. Ik vind hetzelf geen prettige foto maar ik wil jullie allemaal laten zien dat het leven met een eetstoornis geen sprookje is. Het is afschuwelijk.

IMG-20141126-WA0003

De volgende week op dinsdag werd ik gebeld door mijn therapeute van Accare. Ik kon over een paar dagen opgenomen worden in Smilde. Ik heb opgehangen en gehuild. Ik was boos. Zo erg boos. Ze hadden me ingeschreven zonder mijn toestemming. Ik wilde er niet heen. Ik wilde geen hulp. Ik wilde verder afvallen.

Het moest maar.

Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s