Wat als praten niet lukt?

Twee jaar geleden zat ik in het examenjaar van de havo en moest ik voor het vak kunst een praktische examenopdracht maken. Het thema wat ik moest gebruiken was metamorfose, en ik wou hier graag mijn eigen (eetstoornis)verhaal in verwerken. Ik wou de innerlijke verandering laten zien van een vrouw die vast zit in haar eigen lichaam en in de knoop zit met haar emoties. Maar hierbij wou ik wel de positieve kant benadrukken, want hoe rot een eetstoornis ook is, ik probeer te kijken naar wat het mij op den duur gaat brengen. Nu twee jaar later zie ik dat dit kracht is.

Praten over mijn gevoelens vind ik lastig maar door te schilderen kan ik beter verbeelden wat er in mijn hoofd speelt. Ik had in eerste instantie helemaal niet de behoefte om iets met het eindwerkstuk te gaan doen, omdat in die tijd maar weinig  mensen het verhaal achter het werk kende. Maar nu we met deze blog zijn begonnen vind ik het mooi om het verhaal achter het schilderij te delen.  Ik vind het namelijk een hele mooie manier om te vertellen wat een eetstoornis inhoud en wat het met je doet. En het idee dat, al is het maar een iemand, op deze manier beter kan begrijpen wat een eetstoornis met je doet, vind ik fijn.

               SONY DSC
          “Even a journey of a thousand miles begins with a single step”

Op het eerste luik zit een vrouw met haar hoofd in haar handen. Ze ziet geen uitweg meer in haar leven, en de problemen zijn erg groot. Ze voelt zich alleen en wil al haar problemen zelf oplossen. Door haar armen om zich heen te slaan wil ze zich beschermen voor de wereld om haar heen, maar op deze manier ziet ze ook de mooie dingen niet. Na jaren alleen worstelen beseft ze dat ze het niet langer alleen kan en zet de eerste stap in een lange reis, de stap naar hulp.

Op het 2e luik staat ze op het strand te kijken naar de zee. De lange/zware reis is begonnen en ze vind hoop. Als je naar de keien op het zand kijkt worden deze kleiner, dit staat symbool voor de problemen die ze tegenkomt. Door het accepteren van hulp komt er een manier om de problemen kleiner te maken,  en wordt de reis stapje voor stapje makkelijker. Haar armen zijn voor haar ogen weg en ze staat weer in contact met de wereld.

Op het 3e luik staat ze met haar armen omhoog, ze heeft de zin van het leven weer gevonden, ook al zijn er tegenslagen. De  keien op het zand zijn best wel weer groot, maar daarbij komt ze ook in het licht van de zon. De zon staat symbool voor warmte, licht en kracht. Ze  vind een manier om niet op te geven en verder te gaan met de reis.

Op het laatste luik staat ze hand in hand met een klein meisje, hiermee wou ik zeggen dat hoe lang en hoe moeilijk de reis ook is, er zijn altijd mensen die je willen helpen en er voor je zijn ook al voelt dit niet altijd zo. In de kustlijn staat de tekst ‘Even a journey of a thousand miles begins with a single step’. Soms lijkt de weg naar herstel zolang te duren, maar ook deze reis begint met een kleine stap. De keien in de weg zullen soms maken dat je even stil moet staan, je rust moet pakken, over de zee kijken en de moed vinden om door te vechten.
In het zand zal je voetstappen achter laten, iets wat een eetstoornis ook doet. Maar als je achterom kijkt kun je zien welke lange weg je hebt afgelegd en hoe ver je bent gekomen. De woeste zee kun je zien als het leven, misschien overspoelt het je op dit moment nog wel, maar op de duur kun je zien hoe mooi het uitzicht is wat het geeft.

Eigenlijk is mijn reis nog maar net begonnen. Mijn weg naar herstel zal nog een tijd duren, maar ik ben begonnen aan deze reis en vastberaden het af te maken!

Liefs, Hanneke 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s