Baantje en een eetstoornis

Als je midden in je eetstoornis zit is een baantje soms een goed idee, maar helaas niet altijd. Ik vertel je hier wat er is gebeurd in het begin en nu en hoe ik het heb ervaren.

In 2014 ging ik voor het eerst oppassen, dit was echt een geweldig plan voor mijn eetstoornis. Van mijn moeder naar het huis toe was ongeveer een kwartiertje (hard) fietsen en vanaf mijn vaders huis was het maar een paar meter. Ik moest redelijk vaak voor het ontbijt daar komen zodat ik er was zodra het kind wakker werd. Ik moest daar dus ontbijten. ‘Ontbijten? Wat is dat?’ vroeg mijn eetstoornis. Ja, dat werd heel erg weinig en tot de lunch at ik verder niks meer. En als ik dan van mamma haar huis naar het oppasadres fietste moest ik van mamma in ieder geval wat eten, want ik was zo dun en ik at zo weinig. Ik kreeg een cracker mee en de rest moest ik maar daar eten. Die cracker? Die ging de bosjes in. Dat voelde zo fantastisch. Ik kwam onder het eten uit. Geweldig!

Andere dagen kwam ik er ook wel eens rond 10 uur. Met het kind spelen en wandelen, af en toe schoonmaken, ja dat was het wel. Mijn energie was onder nul. Ik wilde slapen, maar ik moest op het kind letten. Als ik thuis kwam stortte ik in op bed, ik was op en kon eindelijk slapen. Ik heb het ook niet lang kunnen doen, want ik kwam in het ziekenhuis terecht.

In 2015, toen ik uit de kliniek kwam en bij Human Concern in therapie zat, ben ik als vrijwilliger gaan werken bij de wereldwinkel. Ooooh, wat was dat lastig. Er gebeurde op de dagen dat ik werkte haast niks. Ik zat grootendeels alleen maar, want er kwam bijna niemand. Ik praatte wat, maar dat was erg lastig. Ik was de jongste en werkte met oudere vrouwen. Hele lieve vrouwen, maar die snapten mijn situatie totáál niet en probeerden het, voor mijn gevoel, ook niet te begrijpen. Ze hadden het erg vaak over minder eten en afvallen en daar zit ik tussen met mijn eetstoornis. Het triggerde mij enorm. Waarom mogen zij wel afvallen en ik niet? Ik moet ook minder gaan eten. Etc. Ik ben op een gegeven moment gestopt met daar mijn tussendoortje te eten, omdat ik er toch commentaar op kreeg. Ik at het wel thuis. Ik wilde wat doen, even werken, even afleiding hebben. Dus ik keek altijd uit naar het moment dat we alles even gingen afnemen en schoonmaken. En daarna kon ik gelukkig weer naar huis. Ik ben er op een gegeven moment gestopt omdat ik naar een andere kliniek ging. En eerlijk gezegd vond ik het  erg fijn om daar weg te gaan. Even wat anders aan mijn hoofd en geen triggers of mensen die zeggen dat je meer moet eten en moet aankomen.

Dus ja, die eetstoornis doet wel wat met je hoofd. Steeds maar trucjes vinden om je terug te krijgen.

En nu heb ik een officieel baantje. Ik werk als serveerster in een restaurantje. Dat doet me goed! Ik zit minder in mijn eetstoornis en doe het werk omdat ik het leuk vind. Ik ben veel onder de mensen, ik heb contact en ik help ze, ik kan de hele tijd wat doen en heel weinig denktijd over mezelf. Het lastige is wel dat er in de horeca niet veel tijd is om te eten. Dus elke keer als ik daar ben kan ik lang niet genoeg eten en drinken. Ik mag ook niet uitgebreid avondeten omdat je klaar moet staan voor de klanten en je collega’s. Dus kijken wat ik kan eten. Ik probeer wel wat voor het werken te eten en de dagen zo in te plannen dat ik daarna nog tijd heb om te eten.

De eerste werkdag daar was voor mijn eetstoornis erg fijn en dat had ik door. Ik ben continu aan het werk en aan het lopen. Je staat eigenlijk niet stil. Ik heb ook nooit echt een baantje gehad dus ik wist niet hoe het zat met de pauzes en het eten. Dus ik heb die tijd op werk niks gegeten en gedronken. Toen ik in de auto zat merkte ik mijn eetstoornis op. Die was erg actief, ze zei dat ik dit aan moest houden. Elke week een paar keer werken, dan zo min mogelijk eten en dan afvallen. Daar trap ik niet in monster. Ik heb toen nog wat eten gepakt om er tegenin te gaan. Dan voel ik me wel erg sterk!

Ik heb het met mijn baas besproken en mag echt wel wat eten, als het maar wat makkelijks is. Dus ik heb de tweede dag wel wat gegeten en van te voren ook nog wat extra’s. Dat voelt al veel fijner. Dan trekt de eetstoornis ook minder omdat ik gewoon wat eet en bij mezelf blijf.

Ik ga nog even kijken hoe het verder gaat de komende tijd, als mijn gewicht daalt of als mijn eetstoornis meer gaat trekken ga ik er stoppen, want ik wil niet meer dat mijn eetstoornis wint.

Ik heb toch maar ontslag genomen, ik heb er dan wel niet lang gewerkt, maar mijn eetstoornis vind het te leuk. Afgelopen Hemelvaart was het lekker warm, dat betekent dus dat het druk is. Ik ben de hele tijd in de weer geweest. Veel gelopen, aangevuld, afgeruimd en schoongemaakt. Ik had gewoon geen tijd om te lunchen of mijn middag tussendoortje te doen. Mijn lichaam kan ook niet zo goed tegen de warmte dus ik voelde me al snel slecht. Ik gebruikte een eetstoornistrucje om mijn lichaam te negeren en door te kunnen gaan. En daarbij kreeg ik ook nog veel informatie naar me toe gegooid, omdat ik veel moet leren. Mijn hoofd is al ontzettend vol, dat het regelmatig overstroomt en dat ik gek word, door alles wat er gebeurd in mijn persoonlijke leven, dus kon ik niks opslaan. Ik kreeg hoofdpijn en ik kan het gewoon niet aan. Mijn lichaam ook niet. Dus ik heb een net berichtje gestuurd naar mijn baas en het is geregeld. Ik ben gestopt met werken en dus heb ik meer tijd om te werken aan mezelf en uit te rusten totdat ik naar school kan.

Conclusie: Luister naar de echte JIJ, kom voor jezelf op en laat dat stomme monster niet winnen. Je zal jezelf uiteindelijk dankbaar zijn.

 

Veel liefs, Rianne

Advertenties

2 reacties op ‘Baantje en een eetstoornis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s