Samen sta je sterk

Een gevecht tegen een mentale ziekte is erg zwaar. Het voelt als een enorme veldslag en je ziet eigenlijk geen licht aan het einde van de tunnel. Een gevecht kun je niet alleen. Wie kun je betrekken? Wat kun je doen? Ik geef wat tips die ik heb ingezet en die me op dit moment helpen. Dit is trouwens wat ik veel meemaak in mijn wereldje rondom me, dus als het niet voor jou geld is dat oké. Ik maak natuurlijk niet alles mee.

Heel veel mensen willen alles zelf doen, ze willen vooral niemand tot last zijn, want ze zijn, volgens henzelf, een last voor iedereen. Het is echt een invulgedachte. Wat is een invulgedachte? Even korte uitleg: jij hebt een bepaald oordeel over jezelf en dan denk je dat anderen dat ook over je denken. Dit is meestal helemaal niet waar. Vraag het maar na, dan zul je zien dat je hoofd je alleen maar rare dingen aanpraat.

Wie kun je betrekken?

Het beste wat je kunt doen is je familie, gezin, vrienden, vriendinnen en therapeuten erbij betrekken. Je familie en gezin staan dichtbij en die weten hoe je bent, hoe jij je gedraagt en soms ook wat je denkt of wat voor handelingen volgen op bepaalde blikken. Je kan ze hele persoonlijke dingen vertellen die binnen de muren blijven.

Als je bijvoorbeeld erg depressief bent, een paniekaanval hebt, enz. dan zijn de mensen die thuis zijn het dichtste bij en die kunnen je dan het beste helpen. Die kennen je het beste en weten, misschien, beter hoe ze moeten handelen zodat je er uit kan komen. Je kan tegen ze schreeuwen, deuren in hun gezicht gooien of iets keihard op de grond gooien, ze zullen altijd van je houden. Je bent hun dochter/zoon/nicht/neef en je zult altijd in het hart blijven van je familie en gezin.

Als ik depressief ben roep ik meestal mijn moeder of zusje, die troost me, luistert naar me, relativeert mijn gedachtes en zorgt er voor dat ik er uit kom.

Als je niet thuis bent en er gebeurt iets kun je ook naar je vrienden en vriendinnen gaan. Als het goed is heb je een aantal goede vrienden/vriendinnen waar je alles mee kan delen, die je willen steunen door dik en dun,die je laten lachen en samen met je huilen. Je hoeft niet alles te laten zien, ze hoeven niet alles te weten, maar ze weten echt wel dat er iets is. Je hebt een schouder om op te huilen, iemand om tegenaan te zeuren of iemand om afleiding van te krijgen. Het voordeel is ook: je vrienden/vriendinnen zijn er niet voor niets. Ze geven om je om wie en hoe je bent, je hoeft niets te verbergen. Hierdoor wordt jullie band ook sterker, je gaat elkaar namelijk steeds beter leren kennen.

cb67687c6a3515b9fbffc6a6b107bcc4Zelf heb ik een aantal erg goede vrienden en  vriendinnen gemaakt op de middelbare school, in de klinieken en het buitenleven. Hier haal ik mijn kracht uit. Ze staan voor me klaar, dat laten ze duidelijk merken. Ik mag bij ze huilen, lachen, gillen, gek doen, zeuren. Gewoon mezelf zijn. Ik kan ze alles vertellen ze luisteren dan en proberen het wat te relativeren. Ja, niemand snapt het. Maar ze willen het wel begrijpen.

Therapeuten zijn erg fijn om alles mee te delen als je ze hebt, omdat zij een geheimhoudingsplicht hebben. Er gaat niets uit de mond van de therapeuten naar buiten, tenzij het zorgwekkend is of jij er toestemming voor hebt gegeven. Met sommige therapeuten kun je zelfs een band opbouwen en dat werkt ook helpend, want ze gaan je meer begrijpen en dingen aan je zien die je eigenlijk niet wil vertellen, maar die je lichaam wel verteld.

Wat kun je doen?

Het is beter niet alleen uitdagingen aan te gaan in het begin van je herstel. Het is wel goed dat je het alleen aangaat! Ik zeg  alleen dat het niet zo verstandig is, vooral in het begin niet. Waarom? Dat wezen in jouw hoofd speelt tijdens die uitdagingen nog heel erg op de voorgrond, soms wel zo erg dat je hem/haar niet kan controleren en dus ernaar gaat luisteren. Dit kan er naar leiden dat je bijvoorbeeld jezelf pijn doet, gaat compenseren, eten/niet eten of aan het einde denkt, omdat jouw monster het fout vind wat je doet. Je moet boeten van hem/haar. Doe daarom het liefst in het begin samen met lotgenoten uitdagingen. Die weten, ongeveer, hoe het in je hoofd gaat, jullie kunnen elkaar er doorheen helpen door te relativeren, elkaar aan te moedigen, afleiding te geven en zelfs elkaar proberen tegen te houden van plannen. Je staat samen sterk.

Later in je herstel kun je de uitdagingen langzaam alleen proberen te doen of zelfs met je familie/gezien/vrienden/vriendinnen. Het is erg belangrijk dat jouw omstanders weten hoe het met je gaat, wat ze kunnen doen, hoe ze je er doorheen kunnen slepen en afleiding kunnen bieden. Waarom is het belangrijk? Omdat je anders jouw monster houdt in het bijzijn van de dichtbijstaande mensen. Ga samen naar de stad, ga de angst voor mensen aan, koop kleren die je leuk vind, ga iets uitdagends eten, draag een t-shirtje of strakke broek, ga naar de plek waar jouw angst licht getriggerd wordt en ga het samen aan. Je kan kijken hoe de ‘normale’ mensen zijn in deze situatie en dan kan je misschien leren wat voor jou werkt.

Ik ben bijvoorbeeld een keer ’s ochtends met de trein naar een meeloopdag gegaan. Ik moest mijn ontbijt in de trein doen. Toen ik keek wat andere mensen aten en hoe ze erbij zaten werd ik al wat zelfverzekerder en kon ik ook mijn ontbijt in de trein eten.

Ik spreek regelmatig af met vriendinnen en dan gaan we samen uitdagingen aan, bijvoorbeeld Eva en Anne Dore, dan voel je je niet alleen en heb je een steunpilaar bij je.

samen sta je sterk

Dit gaat weer erg zweverig klinken, maar praat erover hoe je je voelt, wat je ervaart, wat je denkt en wat je wilt doen. Dit helpt echt. Door te praten krijg jij alles op een rijtje en ga je jezelf beter begrijpen door de feedback en vragen die je krijgt.

Als je in een slechte bui bent? Ga met iemand praten en ga vervolgens alles afzeiken. Alles wat je niet oké vindt, zoals een verkeersbord dat omgedraaid staat, een bus die niet de juiste route rijdt of een peuk die op de grond ligt terwijl hij er niet hoort. Als je het samen doet komen er op een gegeven moment echt onzinnige dingen uit en ga je er keihard omlachen. Je lacht dan alles even weg en de grootste last valt van je schouders.

Dit zijn een paar belangrijke tips van mij die mij erg hebben geholpen. Hoe gaan jullie het gevecht aan?

Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben.

Veel liefs, Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s