Aankomen is niet makkelijk

In deze life update vertel ik je hoe het nu met me gaat. Qua aankomen, het geestelijke stuk en lichamelijke deel.

Aankomen is niet makkelijk, vooral niet met een eetstoornis. Dit klinkt misschien als heel logisch, maar veel mensen hebben zoiets van: maar eet dan gewoon meer? Of: dan eet je toch gewoon een hele pizza of taart? Als het zo ging dan zou ik het allang hebben gedaan. Maar mijn geest zal dat nooit toelaten en ergens ben ik daar blij mee ook. Ik wil aankomen, maar wel op een gezonde manier. Maar wat ik merk is dat het érg lastig is om op een gezonde manier ( teminste wat ik dénk dat gezond is ) aan te komen. Ik merk dat mijn orthorexia weer wat begint te overheersen, ik kan mijn anorexia vrij goed onder de duim houden maar daar komt voor terug dat ik weer meer wil sporten, bewegen en gezond wil eten. Dit komt doordat ik nu geaccepteerd heb dat ik nog die paar kilo moet aankomen, maar dat ik dat wel op een goeie manier wil doen. Gelukkig ben ik me erg bewust van mijn orthorexia die nu weer meer omhoog komt en ga ik daar ook weer fel tegen in. Niet altijd natuurlijk, over het algemeen eet ik gewoon gezond. Maar ik laat het nooit meer zo ver komen dat ik koolhydraten en alle suikers vermijd ( gelukkig maar want: taart! ). Ik probeer er een goede balans in te vinden, want dat is gezond.

taart

Over het algemeen ben ik gewoon actief, ik voel me daar goed bij en ben graag bezig. Wandelen, fietsen, sporten, yoga en daarbij ook nog de dagelijkse activiteiten, ik doe het allemaal en soms een beetje te veel. Daardoor merkte ik, dat hoewel ik elke week mijn eetlijst ophoogde, ik gewoon niet aankwam. En dat is niet de bedoeling, ik heb doelen die ik in de zomervakantie gewoon moet hebben gehaald en daar wil ik ook echt voor gaan. Dus dat gewicht die gelijk blijft, daar moest ik wat mee. Nu merk ik dat het toch omhoog gaat wanneer ik erg goed oplet op mijn beweging ( echt maximale tijden voor mezelf instellen ) en ga dubbelen met tussendoortjes ( hierbij probeer ik vooral gezonde tussendoortjes in te zetten, dat voelt goed geestelijk ).  Ik merk dat het werkt want de eerst volgende keer dat ik op de weegschaal stond was ik 7 ons aangekomen! Op dat moment voelde het heel goed maar later kwam de anorexia weer omhoog. Natuurlijk begon die even flink te protesteren, maar ik heb een doel en daar blijf ik me aan vast houden. Hoe hard mijn eetstoornis dus ook schreeuwt, ik blijf door gaan.

Twee weken geleden kreeg ik verschrikkelijk nieuws uit mijn persoonlijke omgeving, ik ga hier niet veel verder op in aangezien het privé is, maar ik voelde me erg ongelukkig en had totaal geen zin meer in alles om me heen. Ik wou weer even compleet stoppen met eten en keihard gaan sporten om alle stress eruit te krijgen. Maar tegelijkertijd wist ik dat dat echt m’n eetstoornis was die weer als coping mechanisme bovenkwam en dat ik daar niks mee opschoot. Daardoor besloot ik juist me te focussen op het positieve en mijn eetlijst gewoon te volgen. Ik merkte dat het eten en de privé omstandigheid compleet los van elkaar stond en was er erg blij om dat ik mijn eetstoornis niet meer als controle hoefde in te zetten. Recovery win!

Wat ik de laatste tijd erg heb geleerd is dat élke dag een níeuwe dag is. Als je het de ene dag zwaar verpest, kan je de volgende dag gewoon weer op nieuw beginnen. Aan het begin van mijn eetstoornis was dat echt ondenkbaar. Ik had het gevoel dat als het allemaal even verkeerd ging, dat het dan verpest was voor altijd en dat ik weer compleet overnieuw moest beginnen. Zo’n gevoel had ik ook continu bij het eten en therapie, daardoor kwam ik ook niet verder en zakte ik telkens verder in mijn eetstoornis. Maar nu zie ik dat het logisch is dat het niet altijd elke dag goed kan gaan, maar voor mij is dat nu juist een reden om de volgende dag er weer compleet voor te gaan. Als ik een slechte dag heb dan zeg ik ook vaak tegen mezelf: ‘Goed, nu gaat het dan slecht en overheerst je eetstoornis, maar je weet ook dat het morgen weer compleet anders kan zijn.’ En dat helpt me echt zo erg de laatste tijd, ik heb het gevoel dat ik eindelijk door heb hoe ik mijn eetstoornis op zo’n manier tegen kan gaan.

Verder moet ik nu nog 3 kilo aankomen voordat ik weer even ga stabiliseren en daar ga ik de komende twee maanden hard mee aan de slag. Ik merk dat ik wel moeite heb met mijn lichaam, maar dat ik tegelijkertijd er ook mee kan leven. Acceptatie is er nog niet echt maar wat ik wel weet is dat ik nooit meer zo wil zijn als een jaar geleden, ik schrik nog steeds van oude foto’s en filmpjes en wanneer ik andere vrouwen bij Human Concern zie die ook zo graatmager zijn als dat ik was dan voel ik vooral herkenning en medelijden in plaats van jaloezie of schaamte. Ik wil hiermee echt laten zien dat deze gevoelens van ‘mager willen zijn en afvallen’ echt minder worden, het gaat langzaam, maar wanneer je op een meer gezond gewicht zit, merk je dat je véél meer kan en meer energie krijgt. Ik ben er nog niet, maar ik ben wel op de goeie weg. Blijven vechten!

lifeupdate.jpg

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s