Zij verandert: Rianne & Anne Dore

In deze blog schrijven Anne Dore en ik (Rianne) over hoe we elkaar zien groeien van eetstoornis in een kliniek, naar eetstoornis in de gewone wereld naar vrij mens, een volwassen vrouw. Ik denk dat het erg belangrijk is om te laten zien dat het meemaken van de verandering van eetstoornis naar mens erg mooi is. 

rianne2.jpg

Anne Dore

Ik zat in de kliniek voor eetstoornissen in Groningen. Ik zat er al een maand en toen kregen we een nieuwe kennismaking. Anne Dore kwam naar binnen. De hele groep heeft  zich voorgesteld en het bleek dat zij ook bij Human Concern heeft gezeten. Ze was erg emotioneel, volgens mij was dat omdat ze bewust werd dat haar leven met een eetstoornis geen leven is. Ze wilde er vanaf en haar ouders en omstanders geen pijn doen. Alles wat ze vertelde raakte me, ik kon haast wel met haar meehuilen, want ze had in zoveel punten gelijk. Naast het emotionele gebeuren was ze erg open, aanwezig en motiverend, maar ook erg mager. Ja, ik dacht gelijk: daar wil ik maatjes mee worden.

Woensdags werd zij en een ander meisje opgenomen. En ze kon vrijwel direct diezelfde week met iedereen goed overweg. Ik heb niet heel veel van haar eetstoornis gemerkt, omdat ze eigenlijk perfect wilde herstellen. Dus ze maakte enorm grote en snelle stappen. Ze deed enorm haar best om aan te komen, ze wilde haar mooie, vrouwelijke lichaam terug. Ik zal eerlijk zijn dat ik in het begin niet veel van haar heb meegekregen omdat ik zo erg in mijn eigen hoofd zat.

Ze dacht enorm veel aan anderen, ze liet zichzelf wel een beetje in de steek (Ik ken die valkuil maar al te goed en velen van jullie vast ook). Ze stond voor iedereen klaar, probeerde te relativeren, op te vrolijken en samen uitdagingen te doen. We hebben veel contact gemaakt in de kliniek en in het weekend na een paar weken. Als iets niet lukte praatten we daar over en probeerden we elkaar te motiveren. Als iets goed ging werden we allebei vrolijk en gaven we elkaar ‘digitale schouderklopjes’. Als ik me slecht voelde had ze dat vaak door, dan sms’ten we (beetje ouderwets, maar op onze kamers hadden we geen wifi) en hielden we de deuren voor elkaar open dan konden we naar elkaar toe als het niet goed ging. En dat alles terwijl ze al haar energie nodig had voor haar gevecht en het lukte ook nog. Anne Dore kwam aan, langzaam, maar je zag haar veranderen. Ze veranderde snel eetpatronen, was erg aanwezig aan tafel, je kon met haar lachen, grapjes maken en uitdagingen aangaan, ze werd opener, ze durfde soms haar emoties te uiten, ze werd minder eetstoornis. Het belangrijkste: Ze kon zichzelf zijn.

Ik weet nog dat we PMT hadden en dat we elkaar moesten spiegelen. Hoe deden we dat? Best wel heel erg uitgebreid. We bekeken elkaar van top tot teen en gingen zeggen wat mooi was en wat meer kon zijn. We deden alles. Van onze benen die wat vrouwelijker mochten worden tot aan onze gezichten die meer emotie, kleur en vorm mochten krijgen. We hebben er het langst over gedaan van de hele groep, maar het was goed om het van elkaar te horen.

IMG-20161110-WA0009.jpg

Opeens zei ze dat ze weer terug naar Human Concern ging, omdat het goed ging. Thuis waren er veel minder ruzie’s, ze kon zelf bepalen wat ze at en ze kreeg meer energie. Die ontwikkeling ging zo erg snel. Ik vond het zo mooi om mee te maken. Ze heeft zich erg goed ontwikkelt.

Na een paar maanden hebben we weer afgesproken, zagen we elkaar bij Human Concern of appten we. Doordat de structuur van de kliniek wegviel kreeg ze een dipje. Maar weet je?  Ze geeft zelf haar grenzen aan als iets haar niet lukt en als het toch mis gaat pakt ze het zo snel als ze kan weer op. En veel sneller en makkelijker dan als je diep in je eetstoornis zit.

 

 

Ik heb dus laatst met haar afgesproken in Zwolle. We hebben gekletst, gewinkeld en samen zijn we uitdagingen aangegaan. Ik moet zeggen dat ze er nu zó veel mooier uitziet dan toen in de kliniek. Ze is er nog niet en die kilo’s mogen er echt nog wel bij, maar ze is veel mooier geworden. Ik stelde voor om als uitdaging een ijsje te eten, maar dat wilde ze liever niet, want dat was toch iets te veel. Dus we hebben een taartje gegeten.

Ik ben trots op die lieve meid met hoe ver ze het heeft geschopt. Ze probeert aan te komen en als ze een paar treden naar beneden dendert stapt ze weer op en gaat ze weer verder. Steeds maar uitdagingen aangaan, steeds naar therapie, toch aankomen, leuke dingen doen en vooral proberen te genieten.

Ja ik ben blij dat ik haar ken, dat ik haar mijn vriendin mag noemen en ik ben ont-zet-tend trots op haar.

Liefs Rianne

____________________________________________________________________________________________

Rianne

Rianne haar gevecht valt niet in een paar woorden te weergeven. Vrijwel een van de eerste dagen dat ik kennis met haar maakte, vertelde ze me haar verhaal. Niet alleen over haar eetstoornis, maar ook over haar verleden voordat ze een eetstoornis ontwikkelde. Het raakte me direct hoe ze zich opende en mij deelgenoot maakte van haar problemen die zich tot een functie van haar eetstoornis hebben gemaakt.

De dag dat ik de kliniek in ging herinner ik me nog erg goed en daarbij herinner ik me ook dat Rianne heel behulpzaam was, ze legde dingen uit, vertelde over de kliniek en haar tijd daar en maakte me ook aan tafel wegwijs samen met de andere meiden.

Na twee weken in de kliniek kregen Rianne en ik veel contact, zowel in de kliniek als daarnaast. We hadden vaak goeie en zware gesprekken over onze eetstoornissen en ook in het weekend bespraken we hoe het ging. Wat ik zo mooi vond om te zien aan Rian, is dat ze altijd aangaf wanneer het slecht ging. Tijdens therapie vertelde ze het wanneer het niet goed ging, en dit liet ze echt zíen! Zo knap vond ik dat. Daarin was ze al verder dan de meeste anderen en had ze al lessen geleerd in haar herstel. Ook zaten Rianne en ik op 1 lijn qua herstel: wij gingen er beide echt dubbel en dwars voor, hoe zwaar het ook was. Wij waren vaak de enigen die onze hand konden opsteken als er werd gevraagd wie zich in het weekend aan de afspraken van de kliniek hadden gehouden.

Rianne haar gewicht ging omhoog maar haar geest ging in de tijd in de kliniek totaal niet mee, frustrerend voor haar om dat zo mee te maken, zelf vond ik het ook heel frustrerend, want ik gunde haar enorm het gevoel dat ik voor haar had: ze werd telkens mooier, en met elke kilo die ze aankwam werd ze weer meer mens en minder eetstoornis.

Riann.jpg

Na een aantal weken waren Rianne en ik heel close geworden, we deden echt heel veel samen. We kookten vaak samen in de kliniek, organiseerden dinsdagavond een activiteit en gingen samen op een donderdagmiddag weg om te winkelen en uitdagingen aan te gaan. Rianne en ik stimuleerden elkaar op een positieve manier in herstel, vaak gingen we savonds nog een stukje wandelen en dan gooiden we onze frustraties eruit. Zo fijn om dat samen te kunnen delen. Rianne was ook erg intensief bezig in therapie, ze ging echt voor haar herstel en maakte daar werk van. Ze bereidde zich goed voor en maakte vaak creatieve opdrachten. Wat ik nooit zal vergeten is een spiegeloefening die we deden bij Psychomotorische therapie ( dit noemde Rianne hierboven ook ), we moesten elkaar spiegelen: benoemen wat we bij de ander zagen, dit was ontzettend confronterend maar het lukte ons beide enorm goed. We waren heel lang bezig en benoemden álles, en het mooie was nog wel: we benoemden alle dingen die we mooi aan elkaar vonden. Ontzettend bijzonder en dat heeft onze band ook echt groter gemaakt.

De laatste weken voordat ik wegging ging het niet zo goed met Rianne, ze had ontzettend veel last van het aankomen en haar geest bleef steken. Het was ontzettend moeilijk om dit te zien en ik voelde me zo machteloos. Ik ging bijna weg en ik vond het moeilijk om haar zo achter te laten. Op een avond sms’te Rianne me of ik nog wakker was, ik zei dat ze wel even bij me mocht komen en toen hebben we nog een tijd s’avonds gepraat. Ook lieten we de deuren voor elkaar open voor als het niet ging, zodat we dan naar elkaar toe konden gaan.

Toen ik voor her-intake naar Human Concern in Zwolle ging, mocht Rianne met me mee. Ze wou graag wat meer uitdagingen doen qua het reizen en dingen buiten de kliniek doen. Het was zo ontzettend fijn om Rianne mee te hebben, je zag haar opleven toen ze weer bij Human Concern kwam, en een paar maanden later kwam Rianne zelf ook weer bij Human Concern terecht. Nu zien we elkaar daar vaak en de grootste verandering in Rianne heb ik in deze tijd gezien. Lieve lieve Rian, wat ben jij ontzettend gegroeid ( in geestelijk opzicht ), ik zie zo’n sterke gezonde kant in jou nu. Je hebt een prachtig vrouwelijk lichaam, je bent een groot deel van de tijd je eetstoornis te baas en je lééft weer. Je leeft echt weer! Je gaat studeren, op jezelf wonen en je durft de wereld in te gaan. Je hebt een lieve vriend die voor je klaar staat en kan weer oprecht lachen. Toen ik een aantal weken geleden met je afsprak stond ik echt versteld: wat ben jij een prachtige vrouw geworden. Zo’n enorm verschil met de tijd in de kliniek, wanneer we toen aan het winkelen waren durfde je amper naar jezelf te kijken, vond je jezelf in alles dik en wou je eigenlijk nooit wat voor jezelf kopen. Je bent daarin zo vooruit gegaan, je ziet nu hoe mooi je bent geworden en durft uit je comfortzone te stappen en de echte Rianne te zijn. Jij Rian, bent echt bijzonder, en dat zónder eetstoornis.

Liefs,

Anne Dore

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s