Mijn terugval in Boulimia

Terugvallen hoort bij het patroon van het hebben van een eetstoornis, maar dat maakt het niet minder lastig. Het geeft je acuut het gevoel dat al het werk wat je in je herstel hebt gestoken voor niks is geweest. En dat doet pijn. Heel veel pijn. Daarom wil ik in dit artikel graag praten over hoe mijn terugval zichzelf vorm heeft gegeven, waar ik moeite mee heb en hoe dit is gebeurt. Ik zet voor de zekerheid wel een trigger-warning op deze blog, dus als je niet in de juiste mind-set bent, sla het lezen hiervan dan vooral over!

Compenseren hoort bij (bijna) elke eetstoornis. Overmatig sporten, maaltijden overslaan, en overgeven. Overgeven. Dit is het geen waarmee ik dagelijks in gevecht ben. De drang om over te geven, simpelweg omdat het zo heerlijk simpel is! Een soort quick-fix na een maaltijd die niet goed voelde. En dat laatste punt is nou net een probleem. Want op dit moment voelt geen enkele maaltijd goed. Alles voelt als teveel. Te groot. Te vet.relapse

In de afgelopen maanden ben ik flink aangekomen. Dat is een feit wat ik geaccepteerd heb omdat ik er toen niks aan kon veranderen. Mijn nieuwe medicatie stond erom bekend dat het je flink kon laten “groeien”. Na eindeloze gesprekken hierover gevoerd te hebben met mijn therapeute en tijdens mijn opname was het, eindelijk, iets waar ik me over heen kon zetten. Dit was nu mijn lijf en daar moest ik het maar mee doen. En dit ging op zichzelf goed, tot een paar weken geleden.

Volgend jaar ga ik een toneelopleiding volgen in Zwolle. Daarvoor ben ik in maart een auditieproces in gegaan, en ik ben warempel aangenomen. Super gaaf natuurlijk, en ik kijk er ook enorm naar uit! Maar de laatste tijd is er 1 gedachte die ik niet uit mijn hoofd krijg. Want ik ga naar een school waar ik me dus 24/7 moet gaan focussen op het nastreven van perfectie. Het perfect brengen van een tekst, het perfecte uiterlijk bij een rol, het perfecte gebruik van mijn lichaam in een scène, de perfecte student zijn. Alles moet perfect. Dus daarom moet ik sterker worden toch? Sterker, dus minder eten en meer sporten. Maar vervolgens is het verloop vrij simpel. MINDER ETEN = NIET ETEN = HONGER = EETBUI = COMPENSEREN = KLOTE GEVOEL = MINDER ETEN = NIET ETEN etc. Dat cirkeltje wat dan telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw begint.

Het aangeven dat ik in een terugval zat tijdens therapie was een eerste stap, maar wel enorm enorm moeilijk. Ik schaamde me zo en ik voelde me zo dom en zwak. Waarom was het me nou weer niet gelukt om vast te houden aan een gezond patroon? Dat was de belangrijkste vraag. Waarom voelde ik weer de behoefte/drang om mijn eetstoornis in te duiken zodra ik ergens mee geconfronteerd werd.

Ik ben inmiddels steeds dichter bij het antwoord op deze vraag, en ik zet weer stapjes richting herstel. Het accepteren van een terugval is altijd enorm vervelend, maar dat is nou eenmaal hoe het er nu uitziet. Dus we gaan weer met volle angst vooruit, steeds 2 stapjes naar voren en één stapje terug. En dat is Oke. Helemaal Oke.

relapse 2

Liefs Eva

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s