Travel; mijn vakantie in luxemburg

Oef een beetje laat op de avond, maar soms schiet het schrijven er even bij in.

In deze blog wil ik jullie laten zien hoe mijn week in Luxemburg eruit heeft gezien. De week zal dus wat anders zijn als mijn “normale” weken, maar misschien is het wel leuk om te zien hoe ik dit aanpak. Deze week loopt van maandag 7 Augustus tot zondag 13 augustus

 

Maandag 7 augustus

Vandaag was de dag van de reis, om ongeveer half 10 stonden we op om de laatste dingen in de koffers te pakken en de auto in te laden. Boaz hebben we weggebracht naar mijn broer waar hij de 2 weken dat mijn ouders weg zouden zijn, zou verblijven.

Tegen half 12 stapte we in de auto om na ongeveer 5 uur te hebben gereden en een tussen stop te hebben gehad op de camping aan te komen. Dit vind ik altijd wel een spannend moment, want hoe ziet de camping eruit, wat voor een mensen staan er en wat voor een plek hebben we. Gelukkig bleek dit allemaal goed voor elkaar te zijn.

Naar een uurtje bouwen en knutselen stond de vouwwagen en had ik even de tijd om mijn slaapplek in te richten, ik heb altijd even de tijd nodig om te settelen op een nieuwe slaapplek.

 

 

 21244623_1376486432471052_1371602488_n

Dinsdag 8 augustus

Dinsdag hebben we eerst even uitgeslapen. Op de camping kon je iedere ochtend verse broodjes van de bakker halen dus dat hebben we gedaan. Na rustig op te hebben gedoucht en mij klaar te hebben gemaakt zijn wij ’s middags de omgeving even gaan verkennen. Met de auto zijn we naar het dichtstbij zijnde dorpje gereden, dit was Marnach. Het stelde mij best wel gerust om te zien dat hier een Aldi was, dit is voor mij een bekende supermarkt dus wist ik tot op zekere hoogte wat voor een producten ik daar kon verwachten. Natuurlijk heeft een supermarkt in het buitenland andere producten, dat is logisch! Nadat we boodschappen hadden gedaan zijn we nog even naar een andere winkel geweest die op hetzelfde terrein stond, een schoenenwinkel met hele goedkope schoenen. Maar Hanneke heeft zich ingehouden en niks gekocht (ik heb een lichte schoenentik).

Terug op de camping heb ik even een uurtje geslapen en toen ik wakker werd hebben we gegeten. Op vakantie gaat bij ons altijd de scottelbraai mee, vandaag aten we frietjes (de camping is Nederlands, en welke Nederlander kan er nou niet zonder frietjes dus die kon je daar bestellen) met kip.

 

 

Woensdag 9 augustus

Vandaag zijn we naar Vianden geweest, dit is een van de meest toeristische steden in Luxemburg. De reden dat wij hier naartoe gingen was omdat mijn vader hier een heel aantal jaren terug heeft gewerkt. Tegen 13 uur waren we in de stad en zijn we opzoek gegaan naar de stoeltjes lift, met deze lift maakte we een klim van ongeveer 200 meter. Vanaf boven hadden we een heel mooi uitzicht over de stad en het kasteel waar we daarna heen moesten. De wandeling naar het kasteel was nog wel fix want we moesten heel stijl afdalen op een onverharde weg, daar krijg ik altijd wel een kick van.

 

 

Donderdag 10 augustus

De avond van tevoren besloten we vaak met zijn vieren wat we de volgende dag gingen doen, vandaag was dit Ettelbruck bezoeken. Dit was een niet zo heel groot stadje maar wel leuk om te zien. Het hoogte punt van dit stadje je is absoluut de winkel Scenes D’interieur, in dit winkeltje waren allemaal interieur artikelen en accessoires te koop. Ik was er echt niet weg te slaan, er waren zoveel mooie en leuke spullen. Ik heb 3 kaartjes gekocht die ik in fotolijstjes op ga hangen. Ook was er een soort restaurant die het chocoladehouse hete, ik ben er samen met mama even binnen wezen kijken en het was zo mooi, er waren onwijs mooie taarten en bonbons, eigenlijk wouden wij er wat gaan drinken maar de mannen hadden daar geen zin in.

Na boodschappen te hebben gedaan zijn we weer teruggereden naar de camping, na nog weer een uurtje te hebben gelegen was de dag alweer bijna voorbij, s avonds deden we vaak nog wel een spelletje yahtzee.

 

 

Vrijdag 11 augustus

Vandaag hadden we wat leuks in de planning, we zijn namelijk naar een kopermijn geweest. Dit was een soort grot waar ze vroeger koper gingen graven. In totaal was dit wel 9 verdiepingen diep, maar doordat het grootste gedeelte onder water stond konden wij 3 verdiepingen bekijken. We moesten onwijs mooie pakken, en laarzen aan en helmen op, waar we onwijs veel lol om hebben gehad met zijn allen. Met mijn lichte claustrofobie vond ik dit toch best wel een beetje spannend, maar het was erg mooi en ik ben heel blij dat ik mee ben gegaan. Eerst kregen we een filmpje te zien in een klein museum, waarna we een wandeling hebben gemaakt van ongeveer 3 kwartier waarbij we uitleg kregen over de omgeving. Aangekomen bij de mijn moesten we ons in onze charmante outfits hijsen en daalde we af naar de grot, na ongeveer 20 minuten moesten we doormiddel van een hele steile gladde trap weer naar boven, jak. Nadat we in het dorpje nog even wat hebben gedronken zijn we weer naar de camping vertrokken. ’s Avonds heb ik, net als elke andere avond een kaartje voor Chris geschreven en op de post gedaan.

 

Zaterdag 12 augustus

Vandaag was iedereen moe en hebben we dus besloten niet zoveel te gaan doen. We zijn in Clervaux geweest, dit is een stadje dicht bij de camping maar na daar even rond te hebben gelopen had iedereen er genoeg van. We zijn weer boodschappen gaan doen in Marnach en tegen 14 uur waren we weer op de camping. Ik heb tot een uur of half 5 geslapen en daarna heb ik gekleurd. ’s Avonds hebben we nog een stukje gewandeld in Enscherange en hebben we nog even een kerkje bekeken.

 

 

Zondag 13 augustus

Vandaag was onverwachts alweer de dag van de terugreis aangebroken, in eerste instantie had ik in de planning om maandag naar huis te gaan maar er stonden kennissen op de camping die vandaag weer naar huis gingen en nog een plekje over hadden. Maar daarom heb ik niet minder genoten! In Enscherange was er een molenfeest, er was een markt en allerlei activiteiten georganiseerd. Ook kon je de watermolen in werking zien, wat erg interessant was er werd een uitleg gegeven over hoe alle tarwe soorten werden gemalen en verwerkt. De rest van de middag heb ik lekker in de zon gezeten, want het was onwijs mooi weer en heb ik natuurlijk mijn spulletjes gepakt.

Tegen half 6 ben ik weer vertrokken richting huis, en dit vond ik best lastig. Ik had een goeie tijd gehad met mijn ouders en mijn broertje en vond het daardoor best lastig om terug te gaan naar huis. Ik bedoel daar niet mee dat ik het thuis niet goed heb, maar in deze vakantie ben ik mij wel bewust geworden dat er wat moet veranderen anders hou ik het niet vol.  Redelijk uitgerust en vol motivatie kwam ik zondagavond weer thuis, de omslag was groot maar ik ga het leven weer met 2 handen aanpakken

De vakantie was best wel een uitdaging, want zoals ik in een van mijn vorige blogs schreef moest ik Chris alleen achter laten thuis. De eerste twee dagen viel me dit heel zwaar, maar daarna merkte ik dat het me wat beter af ging. Ik kwam tot rust en kon genieten van de dingen die we deden. Ik schreef iedere dag een kaartje naar huis zodat Chris wist wat ik had gedaan mijn vakantie.

Liefs Hanneke 

 

 

 

 

Advertenties

Omgaan met bewegingsdrang

In de blog van vandaag neem ik jullie mee in mijn bewegingsdrang. Hoe ga ik daar nu mee om en hoe zit het nou dat dat mijn coping-mechanisme is?

Mijn bewegingsdrang is mijn coping-mechanisme om met mijn negatieve gevoelens rondom het eten en mijn lichaam om te gaan. Dit is een manier van de eetstoornis om wel te ‘mogen’ eten, maar dan staat er wat tegenover: sporten of extra bewegen. Vanaf het begin van mijn eetstoornis sportte ik erg veel, uiteindelijk liep het zo uit de hand dat ik élke dag minstens 3 uur in de sportschool moest staan. Toen ik zo erg was afgevallen dat ik niet meer kon sporten, zocht ik het in andere dingen: wandelen, fietsen en oefeningen doen. Zelf worstel ik nog steeds met mijn bewegingsdrang maar kan ik er wel telkens beter mee omgaan.

Tips om met bewegingsdrang om te gaan:

  • Bespreekbaar maken: praat erover met je omgeving, vertel je ouders/vriend(in)/therapeut wat er aan de hand is. Vertel ze dat je van je eetstoornis móet bewegen en wees eerlijk over hoeveel je beweegt. Door erover te praten kunnen zij je helpen, je kan samen afspraken erover maken en zij kunnen je helpen wanneer de drang toeneemt.
  • Een maximale tijd instellen: stel voor jezelf een maximale tijd aan beweging in, bijvoorbeeld een uur/halfuur per dag ( dit ligt ook aan je lichamelijke conditie, bewegen met ernstig ondergewicht is héél erg schadelijk ). Bespreek deze afspraak ook met je omgeving, zij kunnen je helpen om je eraan te houden.
  • Maak het inzichtelijk: schrijf elke dag op wat je beweegt in je bewegingsschema, neem dit schema elke week mee naar therapie of bespreek het met je ouders. Wat ging goed, wanneer ging het niet goed? En waarom kwam het dat het op dat moment mis ging? Vaak is er een aanleiding voor dat je opeens tóch nog dat halfuurtje extra ging fietsen.
  • Zet voor de bewegingsdrang andere dingen in de plaats: heb je al veel bewogen maar moet je van de eetstoornis nóg meer? Ga dan wat anders doen, zet een kop thee/koffie, kijk een serie, ga een hobby doen, maakt niet uit wat! Is heel moeilijk en het vergt oefening.
  • Maak een lijstje waarom je zoveel beweegt en zet daar je doelen tegenover. Ik had bijvoorbeeld:                                                                                                                                 -ik wil graag gaan studeren in september, dit kan alleen als ik aankom en mijn lichaam gezond is, wanneer ik teveel ga bewegen, val ik af én geef ik toe aan mijn eetstoornis.bew2

Wat ook belangrijk is om te bedenken is wat er allemaal gebeurd als je sport met ondergewicht, je brengt je lichaam namelijk enorme schade aan zonder dat je dat echt wil. Je organen gaan kapot, je lichaam komt in de spaarstand en het is erg gevaarlijk wanneer je een heel laag vetpercentage krijgt. Denk ook aan: spieren die worden aangetast en je menstruatie die uitblijft. Hoe langer je doorgaat hoe meer blijvende schade je aanricht.

Natuurlijk is het niet makkelijk om in één keer van je bewegingsdrang af te komen, ik heb er zelf ook nog erg veel last van. Maar door met kleine stapjes er tegen in te gaan zal je merken dat het steeds makkelijker is om minder te gaan bewegen.

Liefs,

Anne Dore

 

 

 

Terugblik op mijn 19e levensjaar

De dag dat ik 19 werd op 25 augustus 2016, was ik ziek. Niet als een griepje of een verkoudheid, maar lichamelijk en geestelijk ziek. Mijn anorexia had de leiding genomen en had me zo klein gemaakt ( letterlijk en figuurlijk ) dat ik niks meer kon, durfde en wou. Nu is het 26 augustus 2017 en ik ben gister 20 geworden. In deze blog neem ik jullie mee met een terugblik naar mijn afgelopen jaar met anorexia. Let op: er kunnen foto’s voorbijkomen die je als trigger kan zien, mocht je hier gevoelig voor zijn: klik dan nu weg.

19, het zou een leeftijd moeten zijn waar je de bloemetjes buiten zou moeten zetten. Studeren, op kamers eventueel, feestjes en vooral nog onbezorgd door het leven gaan. Niets was minder waar, ik werd 19 en voelde er niks bij. Geen fijn verjaardag-gevoel, ik wou geen mensen zien en had totaal niet de drang om het te vieren. Vriendinnen en mijn gezin vroegen of ze langs konden komen. ‘Dat kan ik niet, ik kan het niet aan.’ zei ik dan tegen mijn moeder in paniek, die me probeerde te sussen en het mijn omgeving vertelde. En het was waar, ik kon het echt niet aan. Paniekaanvallen namen de overhand en bij het idee dat er mensen kwamen voor mij, om míjn verjaardag te vieren, vond ik ondragelijk. Ik voelde me verschrikkelijk en wou het liefst die hele dag de grond in verdwijnen. Ik zat volledig in negativiteit en voelde totaal geen geluksgevoel meer. Wat ik wel voelde was een enorme bewegingsdrang, pijn aan mijn gewrichten en angst, angst voor eten, angst voor mijn omgeving en angst voor aankomen.

IMG_4148.JPG

ana.jpg

Mijn 19e levensjaar begon met wachten, wachten op een plek in de eetstoorniskliniek PsyQ in Groningen. Ik had de keuze gemaakt voor de kliniek in de zomervakantie, vlak voor mijn verjaardag. Maar helaas, wachtlijsten duren lang en ik voelde me telkens ellendiger. Toen ik in oktober eindelijk werd opgenomen was gelukkig mijn anti-depressiva aangeslagen en voelde ik me daardoor iets beter. In de kliniek leerde ik weer eten en kwam een aantal kilo’s aan, dit zorgde ervoor dat mijn hoofd wat helderder werd en dat ik weer ruimte kreeg in mijn hoofd voor andere dingen; nadenken over de toekomst. Ik gaf de controle uit handen in de kliniek en dat hielp me, ik kon wel proberen onder mijn eetlijst uit te komen maar wat hielp dat me? Dan zat ik daar nog langer en zou ik toegeven aan mijn anorexia. Doordat het goed ging wou ik snel terug naar Human Concern, mijn achterliggende functies van mijn eetstoornis kwamen omhoog en ik wou daar mee bezig bij mijn therapeut van Human Concern. Daarom maakte ik de keuze voor een snel traject in de kliniek, wat uiteindelijk lastig was. Ik vond het lastig om afscheid te nemen, ik heb zo ontzettend veel lieve vriendinnen daar gekregen.

IMG_4937

In november kwam ik uit de kliniek en het ging vrij goed de eerste weken, ik rolde de decembermaand vrij rustig door en vond het fijn om mijn gezin veel te zien en mijn vriendinnen. Ik had een lichte terugval in het begin van december maar had er grip op en kreeg de controle weer terug.

In januari ging het mis, ik kreeg een terugval en viel een paar kilo af, ik was moe, teleurgesteld in mezelf en voelde me schuldig. Zie je, het gaat toch echt niet zo goed. En dat is mijn schuld, ik kan de anorexia niet onder controle houden. Ik voelde me schuldig tegenover mijn ouders en therapeuten, hoewel dat natuurlijk onzin was. Gelukkig kwam ik door middel van therapie vanzelf weer boven de terugval uit, en kwam ik weer terug bij mezelf. We stabiliseerden even in gewicht, zodat ik even op adem kon komen en stil kon blijven staan bij wat ik nu had en hoe ik nu verder wou. Ik kreeg wat meer lucht, nam een diepe teug zuurstof en ging toen ook verder met mijn doelen voor de toekomst. Ik vertelde dat ik toch echt wou beginnen met studeren in september, dat ik weer wou gaan sporten en meer invulling wou hebben. Ik dacht dat als ik ritme kreeg, ik mijn anorexia wat meer los kon laten. Mijn therapeut en ouders stemden hier mee in en we maakten een doelenplan. Ik begon met sporten, voelde me hierdoor goed in mijn vel en ging op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik belandde bij de peuterspeelzaal en heb daar een halfjaar met ontzettend veel plezier gewerkt.

Ik maakte concrete doelen, ging open dagen bezoeken en schreef me in voor Social Work bij een hbo in Zwolle, ook maakten we plannen voor de zomervakantie van 2017: bergwandelen in de Franse Alpen bij Guillestre. Dit waren 2 zulke duidelijke doelen voor mij die me enorm veel energie gaven, ik kreeg weer een drive om de goede kant op te gaan en besloot samen met mijn diëtiste en therapeut om weer het aankomproces in te gaan, alles op mijn tempo en met een aangepaste eetlijst en bewegingsafspraken. Eind februari/ begin maart begon ik met het aankomproces.

Als een soort cadeautje ging ik samen met een van mijn beste vriendinnen op citytrip naar Parijs, ik had hier ontzettend veel zin in en merkte dat ik echt weer kon genieten in Parijs. Het was heel fijn om dit samen met een vriendin te kunnen doen en even weg te zijn van mijn vertrouwde omgeving.

paris.jpg

Ik zat al een tijdje na te denken om een blog te beginnen over mijn ervaringen met een eetstoornis. Maar om dat nou helemaal alleen te doen, dat leek me toch niet zo’n goed plan. Ik deelde dit met een vriendin uit de kliniek ( Rianne ), en ook zij was erg enthousiast. Met Hanneke en Eva erbij waren we compleet en begonnen de blog, vooral voor onszelf in eerste instantie maar we zijn al enorm ver gekomen en groeien nog steeds. Ontzettend bijzonder om hier aan te mogen werken!

logo1

Begin mei ging ik op vakantie naar zuid-Limburg en dat ging niet goed, ik had verwacht dat het allemaal heel makkelijk zou gaan aangezien ik me goed voelde, het eten goed ging en ik mijn beweging ‘onder controle’ had, maar niets bleek minder waar. Het ging slecht met eten, ik bewoog te veel en voelde me depressief. Het was een domper, voor mij en mijn gezin dat het toch nog zo slecht met me ging. Thuis was ik een tijd erg emotioneel en ik merkte dat er weer opnieuw vertrouwen moest groeien tussen mij en m’n ouders. Ik had weer laten zien dat ik er geen controle over had. Door therapie kwam ik weer verder en mijn therapeut en diëtiste hielpen me om weer verder te komen, het ‘ritme’ weer op te pakken en dat lukte.

Vanaf mei groeide de site in een paar maanden telkens meer en ik zat in een lekkere ‘flow’ met werk, sport, de blog en afspraken met vriendinnen. Ik genoot intens van het werken met de kleine peuters en haalde er veel energie uit. Mijn gewicht ging langzaam wat omhoog en de zomervakantie kwam telkens dichterbij. Vlak voor de zomervakantie had ik het nog druk, er moest veel worden vooruit gewerkt voor de blog, afscheid genomen bij werk, de vakantie moest worden voorbereid en ik had nog opnames en veel afspraken met vriendinnen staan. Ik kreeg wat stress maar liet de eetstoornis er geen macht over krijgen.

En eind juli gingen we dan eindelijk, op naar de Franse Alpen. Het was een fijne vakantie die ik als goed heb ervaren maar waar ik ook mezelf weer ben tegengekomen. Wil je meer over deze vakantie weten? Check dan even deze blog over mijn vakantie.

Souliers 5

Nu ben ik terug van vakantie, ga ik bijna beginnen met studeren, ben ik 20 geworden en heb ik ontzettend veel lieve mensen om me heen waar ik veel van houd en met wie ik weer samen kan zijn. Mijn eetstoornis heeft me afgelopen jaar veel afgenomen, maar ik heb mezelf ook grotendeels weer teruggevonden, nieuwe dingen gedaan, nieuwe mega lieve mensen ontmoet in de kliniek die ik voor geen goud meer wil missen uit mijn leven. Ook heeft afgelopen jaar me laten zien dat herstel mogelijk is, dat je met kleine stapjes vooruitkomt en dat de eetstoornis je niet beheerst. Ik heb geleerd weer op te krabbelen na tegenslagen en dat delen wat je voelt het belangrijkste is in herstel. Maar wat ik vooral afgelopen jaar heb geleerd is stilstaan bij kleine dingen, durven te delen en dankbaar te zijn. Voor lieve mensen om me heen, voor de natuur, voor therapie, voor mijn lichaam en voor mijn gezonde deel. Hopelijk mag die in mijn 20e levensjaar nog meer groeien en mag ik met kleine stapjes verder komen in mijn herstel.

Ik ben dankbaar voor hoe ver ik nu al ben gekomen en wat ik allemaal heb mogen leren afgelopen jaar.

Ik ben dankbaar voor mijn lichaam die het niet heeft opgegeven en voor mijn geest die door heeft gevecht en die nog steeds in gevecht is met mijn eetstoornis.

Ik ben dankbaar voor mijn geweldige ouders, broers en mijn lieve vriendinnen die altijd voor me klaar staan en die zelf allemaal unieke bijzondere mensen zijn.

Ik ben dankbaar dat ik toch koos voor het leven in plaats van overleven.

Liefs,

Anne Dore

 

Mijn eetbui(en)

Lieve lezers,

Dit is denk ik de meest kwetsbare blog die ik tot nu toe geschreven heb. Het is je misschien wel opgevallen dat ik eigenlijk nooit over mijn eetbuien schrijf en daar ben ik mij ook bewust van, maar tot nu toe was de schaamte nog te groot om hier openlijk over te schrijven. Vanaf vandaag gaat dat veranderen, vanaf vandaag wil ik jullie ook meenemen in het diepste en zwartste stuk van mijn eetstoornis.  

Ik wil jullie wel waarschuwen want deze blog kan heel triggerend zijn!

De functies van mijn eetbuien heb ik in een eerdere blog al geschreven dat is namelijk, veiligheid, eenzaamheid opvullen, emoties onderdrukken en tot rust komen. In deze blog wil ik jullie laten zien hoe een eetbui ervoor mij uitzag. Ja, uitzag! Hoe trots en blij ik ben dat ik in de verleden tijd kan praten is met geen woorden te beschrijven. Want de afgelopen maanden heb ik geen eetbui meer gehad. Dat betekend niet dat de drang ertoe weg is, maar dat ik sterker ben dan deze gedachtes.

Ongeveer een jaar geleden heb ik een eetbui exposure gedaan, dit betekend dat ik mijn eetbui in kaart heb gebracht en dit heel bewust heb ervaren. Ik heb dit gedaan tijdens mijn Be-leef maand in Portugal (dit is een maand klinisch in een groep met 9 andere personen met een eetstoornis, in een latere blog zal ik hier meer over vertellen).

In mijn eetstoornis heb ik 2 verschillende soorten eetbuien gehad, de ene eetbui had ik altijd (iedere avond) in bed voordat ik ging slapen en de andere vond altijd beneden plaats als ik alleen was. 

IMG_7389De avondeetbui zag er altijd zo uit

’s Avonds had ik altijd een standaard ritueel, ik ging vrij op tijd naar boven om daar mijn eetbui voor te bereiden. Op mijn kamer had ik een kastje staan waar ik al mijn eten in had liggen. Zelfs het ordenen van het eten was een heel ritueel want zoet en hartig moest gescheiden blijven en er mocht geen chaos zijn in het kastje.

Zodra het kastje netjes was ging ik het eten klaarmaken. ik had een deksel van een doos waar ik alles oplegde. Ik smeerde altijd 4 witte boterhammen met worst (gelderse worst) en daarna ging ik over naar het zoete, vaak was dit een pak koekjes en iets van chocolade (dit verschilde van mergpijpen, sultana, marsen of een reep chocolade). Daarbij dronk ik altijd een fles water of ranja. vaak keek ik tijdens deze eetbui iets van een film of las ik een boek. Zodra de eetbui “klaar” was schoof ik altijd al het afval onder mijn bed om dit de volgende dag in mijn prullenbak te gooien. Je kunt je wel voorstellen dat die prullenbak in no time vol zat, dus zodra ik alleen thuis was gooide ik dit in een plastic tas en daarna in de container (die plastic tas was zodat al het afval in de container niet zo opviel). Het meeste nare en tegelijkertijd fijne deel van de eetbui was het braken, ik wou niet dat mijn ouders het hoorde dus als zij in bed lagen ging ik naar beneden en anders bleef ik boven.

IMG_7395

Als ik naar deze foto kijk dan raakt het mij nog steeds, dit geeft zo goed weer wat voor een gevoel een eetbui mij gaf. Aan de ene kant het geborgen gevoel, maar aan de andere kant ook de angst en schaamte.

 

 

IMG_7385Zo zag een eetbui overdag er ongeveer uit 

Overdag had mijn eetbui vaak geen vaste vorm, zodra ik de hele dag alleen thuis was begon dit al bij het ontbijt. ik ontbeet heel groot om dit er daarna weer uit te gooien. Vaak zat er dan ongeveer een half uurtje tussen om daarna weer aan de volgende eetronde te beginnen. wat ik at lag aan verschillende dingen, meestal hadden deze rondes een beetje dezelfde opbouw als de andere eetbui, eerst hartig en daarna zoet. Ik was de hele dag aan het plannen want ik hield heel goed in de gaten wie wanneer thuis zou komen. Als mijn moeder tussen de middag thuis zou komen lunchen zou ik ’s ochtends niet iets eten met een sterke geur (dit kon verschillen van pizza tot knakworst of frikandel). Op zo’n dag braakte ik rustig 4 tot 5 keer. Dagen als deze putte mij volledig uit, zowel door het braken als het vele plannen. Ondanks dat het eten mij rust gaf kostte het zoveel meer als dat het mij opleverde.

In een week stond ik wel 3 of 4 keer in de supermarkt en dit vond ik nog wel het meest gênante, zien ze me weer aankomen. omdat we 4 verschillende supermarkten hebben in het dorp probeerde ik dit zoveel mogelijk af te wisselen. Je kunt je misschien wel voorstellen dat dit al met al heel veel geld kost… En het voelde ook zo vreselijk om al mijn zuur verdiende geld uit te geven aan die vreselijke verslaving.

Ik vind het mega spannend om dit met jullie te delen maar ik hoop dat ik jullie een klein inkijkje heb kunnen geven hoe een eetbui er praktisch voor mij uitzag. Emotioneel heb ik er nog niet heel veel over verteld maar ik hoop dit in een latere blog nog te kunnen doen.

 

Liefs, Hanneke

 

Ruimte innemen

Ruimte innemen is iets wat in mijn eetstoornis een grote rol heeft gespeeld/ speelt. Dit vind ik namelijk heel ingewikkeld. Ruimte innemen was voor mij letterlijk en figuurlijk een probleem, door af te vallen was ik lichamelijk minder aanwezig en nam ik dus minder ruimte in, maar de meeste moeite had en heb ik met psychisch ruimte innemen.

Weinig ruimte innemen kan op heel veel verschillende manieren, zo kan je iemand voor laten dringen, voor anderen denken, je eigen verhaal niet delen, problemen niet uitspreken, wensen achterhouden of altijd aan de kant stappen als er iemand langs wil.

Mijn grootste struggle was mijn grenzen aangeven, ik liet en laat nog steeds makkelijk over mij heen lopen. Ik vind het moeilijk om aan te geven als ik iets niet wil of juist als ik iets wel wil. Nu ik een relatie heb loop ik daar heel erg tegen aan. Steeds vaker merk ik dat Chris en ik elkaar veel ruimte gunnen. Tot op zekere hoogte is dit niet erg, tot dat het teveel wordt en dat punt hebben wij ook gehad. Door elkaar te veel ruimte te geven en dus voor jezelf te weinig ruimte te nemen gingen we langs elkaar heen leven. We spraken onze wensen en behoeftes nauwelijks uit omdat we bang waren te veel van elkaar te vragen. Dit leidde ertoe dat we niet meer wisten wat we van elkaar konden verwachten en ook niet meer wist wat de ander nou wou. Door hierover in gesprek te gaan en naar elkaar uit te spreken wat dit met ons doet kregen we weer helder wat we wouden. Het is dus belangrijk een balans te vinden tussen ruimte geven en ruimte nemen.

Happiness-1-300x215
Maar waar ben ik dan bang voor als ik ruimte inneem? Ik ben bang dat anderen mij egocentrisch vinden als ik aangeef wat ik wil en dat wat ik wil heel gek vinden. Het komt erop neer dat ik dus bang blijf voor afwijzing.

 
Hoe het innemen van weinig ruimte vaak ontstaat is omdat je jezelf niet belangrijk genoeg vindt ten opzichte van de ander.

 
Maar hoe zorg je er nou voor dat jij ruimte inneemt in deze wereld? Hier is denk ik niet een passend antwoord op, maar heel veel. Als je nou kijkt naar het voorbeeld van constant aan de kant stappen als iemand je passeert op de stoep, hoe zou je dat dan anders kunnen doen? Ga eens uit proberen. Loop eens rechtdoor als er iemand aankomt, recht je rug en schouders naar achter. Door een zelfverzekerde houding aan te nemen zal de ander (letterlijk) niet over je heen lopen. En waar ben je bang voor? Dat de ander boos wordt of keihard tegen je opknalt? Dit zal niet gebeuren!

 
Hoe verder ik in mijn herstelproces kom hoe meer ik mij bewust ben van de plek die ik inneem. Ik durf steeds vaker uit te spreken wat mijn wensen zijn. Hierin moet ik nog wel leren om dan ook op mijn strepen te blijven staan. Zodra iemand nu iets anders wil vind ik het moeilijk om bij mijn wens te blijven. Begrijp mij niet verkeerd, in een relatie is het geven en nemen, soms wordt er voldaan aan jou wens maar soms zal je je ook aan moeten passen aan de ander.

 
Als je worstelt met dit probleem probeer dan uit te zoeken waar je bang voor bent? Of dit nou afwijzing, ruzie of egoïsme is, ga na of dit realistisch is. Wat mij vaak helpt is door de situatie om te draaien, wat nou als iemand anders dit bij mij zou doen, wat zou ik daar dan van vinden? Meestal is het antwoord dat ik het niet erg vind, of juist fijn. Dat is voor mij een motivatie om uitdagingen aan te gaan en beetje bij beetje meer ruimte in te nemen.

Liefs,

Hanneke

Allergie

Even een onderwerp over een algemeen onderwerp. Iedereen kent dit wel, maar niet iedereen heeft er een: een allergie. Er zijn zoveel soorten allergieën dat je ze niet eens allemaal kent.

Maar wat is nou een allergie? Ik zal hieronder even een korte uitleg geven van wat een allergie is.

Betekenis: een allergie is eigenlijk een reactie van het lichaam, je immuunsysteem, op lichaamsvreemde stoffen. De stoffen hoeven niet gevaarlijk te zijn, maar omdat sommige anti-stoffen op de verkeerde cellen terechtkomen, kan er een reactie ontstaan.


Van kinds af aan heb ik al allergieën, ik weet niet anders. Mijn ouders vertelden mij wel eens dat we hazelnoten gingen rapen en toen we uit het bosje kwamen zat ik onder de rode bulten.

De meest voorkomende allergieën zijn: pollen, huidschilfers van dieren, huisstofmijt, insectensteken, schimmels, voeding (noten, pinda’s, soja en/of kippeneieren en tarwe), latex, medicijnen en parfum.

Mijn allergieën zijn: pollen, huidschilfers van dieren (vooral katten, paarden en honden, helaas 😥 ), huisstofmijt en voeding. Mijn lichaam is, van binnen en van buiten, helaas erg gevoelig.

Hoe ga ik ermee om?

Ik vermijd bijna alle allergenen waar ik allergisch voor ben, helaas kun je b.v. pollen en huisstofmijt niet vermijden. Ik heb ook huisdieren en ik eet wel eens die voedingsmiddelen waar ik allergisch voor ben. De allergieën voor hazelnoot, huisstofmijt en katten zijn er altijd al geweest.

Mijn ouders hebben mijn zusje en mij altijd een antiallergenen kussen- en matrasslopen gegeven, dit weert de huisstofmijt en bacteriën af.

istock_61410134_mediumAls ik mijn kat aaide mocht ik niet in mijn ogen wrijven, die jeukten, en moest ik gelijk mijn handen wassen met zeep, zodat ik huidschilfers en haren er af zou wassen.

Op een gegeven moment hebben mijn ouders ons huis laten bekijken door een specialist in Astma. Zij vertelde ons dat we na het douchen de deur dicht moesten houden en de badkamer moesten ventileren tot 2 uur na het douchen. We moesten zo min mogelijk knuffels op ons bed hebben en de knuffels die we wilden gebruiken moesten eerst in de was en toen in de vriezer zodat alle bacteriën en huisstofmijt gedood en de stof verminderd zou worden. Dit zou ervoor zorgen dat mijn astma wat minder heftig werd en dat hierdoor mijn allergieën ook wat minder zouden worden.

Ik kreeg al vrij vroeg medicijnen van de dokter voor mijn allergieën, je kunt ze ook in een drogist kopen, maar we hebben er een voor laten schrijven. (Zeg nou zelf, dat is ietsjes goedkoper en handiger ;p ) Dit medicijn heet levocetirizine (in een drogist cetirizine), ik gebruikte het op momenten dat ik echt last had van mijn neus, mond, ogen en huid.

Op een latere leeftijd merkte ik dat ik last kreeg van mijn mond, luchtpijp en huid bij het eten en aanraken (van het sap) van steenvruchten (o.a. appels, peren, perziken, abrikozen, nectarines, kersen en nog wel meer).

Nog weer een paar jaar later kreeg ik last van jeuk over mijn hele lichaam. Ik ben naar de dokter geweest en waarschijnlijk was die jeuk ontstaan door al die allergenen die aanwezig zijn rondom mij. Ik slik sindsdien elke dag de levocetirizine. Wat een uitkomst zijn die medicijnen, zeg!

Voedingsallergie

Ik ben dus allergisch voor pinda’s, noten en bepaalde soorten fruit. Gelukkig niet zo ernstig allergisch dat ik een EpiPen nodig heb. Helaas zitten er in heel veel voedingsproducten noten en pinda’s verwerkt. Dus nu moet ik altijd op de ingrediëntenlijst kijken of er geen noten of pinda’s volledig in verwerkt zijn, de sporen maakt voor mij namelijk niet veel uit, zo erg is het niet, als ik ze maar niet heel opeet. Maar hoe doe ik dat dan met fruit? Want ja, ik houd van fruit. Ik heb een oplossing gevonden waardoor ik het fruit wel kan eten. Het is eigenlijk heel simpel: het fruit schillen en in de magnetron doen of koken. Dit zorgt ervoor dat het eiwitstructuur van het fruit kapot gaat en dat zorgt ervoor dat die allergenen niet meer in het fruit zitten, dus ik kan het eten (let op: bij noten werkt dit niet! De structuren zijn te sterk). Warm het dan wel goed op, zodat het fruit wat uit elkaar valt, of in ieder geval dat de structuur en substantie van het fruit er anders uitziet dan in normale vorm. (Wow, duidelijk weer)

Er is wel iets waar ik op moet letten, dat is niet heel erg leuk. Ik moet dus overal de etiketten van bekijken of er niet ook appel (vers) of abrikozenpitten inzitten, want die allergenen staan niet vetgedrukt op de etiketten.

Huidallergie?

IMG-20170814-WA0001Ik dacht dat ik een huidallergie had, omdat mijn huid ook best heftig reageert op sommige cosmeticaproducten. Als ik dan iets, waar mijn huid niet tegen kan, op mijn gezicht smeer bijvoorbeeld dan krijg ik jeuk en word mijn huid vlekkerig en warm. Ik wilde weten wat het was, want ik wil leren om voor mezelf te zorgen, dus ik wil weten waar ik dan, misschien, allergisch voor zou kunnen zijn. Ik ben naar de huisarts gegaan en die heeft me doorverwezen naar de dermatoloog. Ik heb een huidcontact allergietest gedaan, mond vol. Ik kreeg drie vellen met allerlei stofjes, iets van 32, op mijn bovenrug geplakt. Ik moest allemaal maatregelen nemen zodat het optimaal zou werken. Wat was de uitslag? Nou eigenlijk, niks. Ik heb geen huidcontact allergie. De arts kwam ermee dat ik het paraberksyndroom heb, de allergieën zitten echt in het bloed, daardoor is mijn huid enorm gevoelig. Dat paraberksyndroom is eigenlijk een kruisingsallergie. Ik ben allergisch voor bepaalde vruchten, pinda’s en noten, doordat ik ook allergisch ben voor berkenzaadjes, ze zijn verre familie van elkaar. Beetje vaag, ik weet het ook niet precies, maar het is dus een kruisingsallergie.

Het kan wel zijn dat ik intolerant ben o.i.d. maar dat konden ze niet zien. Ik was enorm opgelucht met de uitslag, want dat betekende dat ik niet nog meer allergieën had.

Ik heb een aantal opties benoemd die wij gebruiken en misschien hebben jullie er ook wat aan.

Nu kan ik in alle rust weer cosmetica uitproberen en mijn pilletjes slikken.

Liefs, Rianne

 

 

Bronnen:

https://www.huidarts.com/huidaandoeningen/paraberksyndroom/

https://www.dokterdokter.nl/gezond-leven/algemeen/de-10-meest-voorkomende-allergietriggers/

https://nl.wikipedia.org/wiki/Allergie

zelfkennis

Hier doen we het voor

Lieve lezers,

Gisteren hebben ook wij van het eatingdisorderexplorers-team het nieuws ontvangen dat een van onze vaste lezers helaas is komen te overlijden. Ik deze extra blog willen we daar graag wat aandacht aan besteden.

Elly Mulalo Visscher. Een enorm lief, zorgzaam en goed persoon die ik (Eva) ook persoonlijk heb gekend. Elly was iemand die er altijd voor iedereen was. Zelfs op haar meest duistere momenten stond ze nog voor anderen klaar  met een knuffel, een lief berichtje of een “knuffel in een envelop”. En dan ineens.. pats boem.. is ze er ineens niet meer.

Toen wij gisteren het nieuws ontvangen hebben, hebben we het er over gehad in het team. Want hoe ga je om met dit soort nieuws? Hoe zorg je ervoor dat mensen door blijven vechten, zelfs wanneer er zoiets afschuwelijks gebeurt?

Uiteindelijk zijn we tot de conclusie gekomen dat dit is waarvoor we het doen. We doen het voor de mensen die inzien dat leven met een eetstoornis geen leven is. En als we onze lezers ook maar een klein beetje het gevoel kunnen geven dat ze het niet alleen hoeven te doen, dat wij keihard met ze mee vechten, dan is dat voldoende. Elly heeft vorige week nog een berichtje gestuurd waarin hetzelfde stond. Dat het goed is dat we dit onderwerp onder de aandacht brengen. En dat geloven we, en als we haar ook maar een klein beetje comfort hebben kunnen geven dan is dat goed. Dan is het oké.

“Hanneke: het komt dichterbij, en het geeft een gevoel van machteloosheid. Maar we blijven knokken! We hebben misschien Elly niet helemaal kunnen helpen, maar er zijn genoeg mensen die hier steun uit halen!”

“Anne-Dore: Ik vind het ook elke keer weer heel bijzonder als we bericht krijgen dat mensen er wat aan hebben. Daar doen we het voor. Ookal helpen we maar een klein beetje in herstel, en geven we maar een klein beetje hoop. Dat is voldoende”

Wat we met deze post willen laten weten is dit: We willen er voor jullie zijn! we willen jullie helpen, en door de duistere momenten heen begeleiden. We willen jullie laten lachen, laten huilen, laten voelen. Hoe moeilijk dat soms ook is.

We zijn te bereiken via Facebook, en via de mail eatingdisorderexplorers@hotmail.com

Elly

Onze gedachten en steun gaan uit naar Elly’s naasten. We wensen u heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

https://www.memori.nl/gedenkplaats/elly-visscher