Ik Leef Een Leugen

 

Ik zat onder het prieeltje met twee groepsgenoten. Ik was een soort klaagzang aan het geven over hoe iedereen de hele tijd op m’n nek zat, en dat ik de hele tijd controles kreeg. “Wat een onzin! Het gaat verdorie PRIMA met me! Ik ben gewoon een beetje moe de laatste tijd, een misschien een beetje chagrijnig maar voor de rest gaat het perfect. Iedereen moet me verdomme gewoon is met rust gaan laten” toen ik dat had gezegd keek een van de twee me bloedserieus aan en zij een beetje boos “Eva, je leeft een leugen. Je houdt jezelf voor de gek met deze bullshit. Kap hiermee”

 

“Nee, ik heb thuis al gegeten”

“Dat heeft de kat gedaan, rotbeest”

“Ja, ik was misselijk. Voedselvergiftiging denk ik”

“Het gaat prima! Echt!”

“Nee ik heb geen zin, hoofdpijn”

“Ik heb geen hulp nodig”

“Ik heb geen honger”

“hahahahahahaha!”

“Ik geloof je”

“Het gaat echt goed de laatste tijd!”

 

Leugens. Smoesjes. Excuses. Het verdraaien van de waarheid. Noem het zoals je het noemen wilt, maar het komt allemaal op hetzelfde neer. En als iemand met een pretpakket van Borderline en Boulimia is dit toch wel echt mijn expertisegebied. Het is het geen wat mijn problemen in stand houdt, en toch iets wat moeilijk is om te stoppen.

Hello Im happy

Ik loog tegen mijn ouders. Ik loog tegen mijn therapeute. Ik loog tegen de begeleiding. Maar ik loog vooral tegen mezelf. En als ik het mezelf weer hoor zeggen wordt ik gewoon emotioneel. Ik heb het onder controle. Ik heb het onder controle. Ik heb het onder controle. Mijn god, hoe vaak heb ik deze zin wel niet herhaald. Naar mezelf, naar vrienden, naar familie, naar iedereen. Ik heb het onder controle. Wat een onzin. Ik heb het allang niet meer onder controle. Maar dat kon ik niet echt toegeven, toch? Want als ik dat zou doen, zou ik alles kwijtraken. Alle controle en zekerheid die ik dacht te hebben. Dan zou alles misgaan, en zou ik verdrinken in de problemen en knettergek worden. Nee. Ik had het volledig onder controle.

En om een of andere reden voelde ik me ook heel sterk door de leugens die ik vertelde. Ik bepaalde zelf wel wat ik deed. Ik bepaalde mijn compensatiegedrag, en hoeveel ik at en uitspuugde, en daardoor voelde ik me sterk. Dat was vooral fijn omdat ik me op andere gebieden in mijn leven absoluut niet sterk voelde. Maar dit kon ik! Hier was ik goed in! Dan maar zonder eerlijkheid, maar dit ging ik niet opgeven. En door niet alles te vertellen kon ik me ook beter voordoen. Het gaf me een goed gevoel dat mijn ouders dachten dat alles perfect ging met me en dat ik zelfs iemand anders zijn mening over mij kon controleren. Maar dit was ook enorm eenzaam. Het voelde een beetje alsof iedereen 20 kilometer verderop in een hoge beschermde toren zat, en ik hier beneden helemaal in mijn eentje oorlog aan het voeren was.

Ik wilde misschien ook wel gewoon dat mensen wel een keer door mijn leugens heen keken. Dat iemand me gewoon een keer aan zou kijken nadat ik “Prima” had gezegd en zou zeggen. “Niet liegen”. En het was zo frustrerend soms! Het liefst wilde ik mensen gewoon door elkaar rammelen en in het gezicht schreeuwen HET GAAT NIET GOED! ZIE JE DAT NOU ECHT NIET! NEE NATUURLIJK ZIE JE DAT NIET, WANT ZOLANG IK HET JUISTE ZEG EN ME OP DE JUISTE MANIER GEDRAAG IS ALLES GOED, TOCH?! WANT DAT ZOU BETEKENEN DAT JIJ JE TAAKJE WEER GOED HEBT GEDAAN. EN DAT WORDT JE ZO ZO BLIJ, ALSOF JE ME “GENEZEN HEBT OFZO! KIJK NOU IS GOED NAAR ME VERDOMME, IK VERZUIP! HELP ME DAN!!!!!!!!

IM FINE

Open en eerlijk zijn is voor mij nog steeds een enorm struikelblok, omdat het soms zo verleidelijk is om dat veilige patroon van smoesjes en leugens weer in te duiken. Maar ik merk ook dat eerlijk zijn mij enorm heeft geholpen in mijn herstel. Ik begon mijn eigen gevoelens eindelijk een beetje te begrijpen, en ik begon eindelijk verantwoordelijkheid te nemen voor de dingen die ik deed. Doodeng natuurlijk, maar het voelde ook heel goed en volwassen.

“Stop met liegen en jezelf en de mensen om je heen voor de gek houden. Trek je mond open tegen die eetstoornis en luister naar je gezonde kant. Soms is het lastig dat te veranderen, maar oefening baart kunst. Het zal echt nog weleens mis gaan, maar het is echt heel belangrijk om uiteindelijk toch steeds meer te laten zien van wat er echt allemaal schuil gaat achter die vrolijke glimlach”

Liefs Eva

Advertenties

Een reactie op “Ik Leef Een Leugen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s