Mijn eetbui(en)

Lieve lezers,

Dit is denk ik de meest kwetsbare blog die ik tot nu toe geschreven heb. Het is je misschien wel opgevallen dat ik eigenlijk nooit over mijn eetbuien schrijf en daar ben ik mij ook bewust van, maar tot nu toe was de schaamte nog te groot om hier openlijk over te schrijven. Vanaf vandaag gaat dat veranderen, vanaf vandaag wil ik jullie ook meenemen in het diepste en zwartste stuk van mijn eetstoornis.  

Ik wil jullie wel waarschuwen want deze blog kan heel triggerend zijn!

De functies van mijn eetbuien heb ik in een eerdere blog al geschreven dat is namelijk, veiligheid, eenzaamheid opvullen, emoties onderdrukken en tot rust komen. In deze blog wil ik jullie laten zien hoe een eetbui ervoor mij uitzag. Ja, uitzag! Hoe trots en blij ik ben dat ik in de verleden tijd kan praten is met geen woorden te beschrijven. Want de afgelopen maanden heb ik geen eetbui meer gehad. Dat betekend niet dat de drang ertoe weg is, maar dat ik sterker ben dan deze gedachtes.

Ongeveer een jaar geleden heb ik een eetbui exposure gedaan, dit betekend dat ik mijn eetbui in kaart heb gebracht en dit heel bewust heb ervaren. Ik heb dit gedaan tijdens mijn Be-leef maand in Portugal (dit is een maand klinisch in een groep met 9 andere personen met een eetstoornis, in een latere blog zal ik hier meer over vertellen).

In mijn eetstoornis heb ik 2 verschillende soorten eetbuien gehad, de ene eetbui had ik altijd (iedere avond) in bed voordat ik ging slapen en de andere vond altijd beneden plaats als ik alleen was. 

IMG_7389De avondeetbui zag er altijd zo uit

’s Avonds had ik altijd een standaard ritueel, ik ging vrij op tijd naar boven om daar mijn eetbui voor te bereiden. Op mijn kamer had ik een kastje staan waar ik al mijn eten in had liggen. Zelfs het ordenen van het eten was een heel ritueel want zoet en hartig moest gescheiden blijven en er mocht geen chaos zijn in het kastje.

Zodra het kastje netjes was ging ik het eten klaarmaken. ik had een deksel van een doos waar ik alles oplegde. Ik smeerde altijd 4 witte boterhammen met worst (gelderse worst) en daarna ging ik over naar het zoete, vaak was dit een pak koekjes en iets van chocolade (dit verschilde van mergpijpen, sultana, marsen of een reep chocolade). Daarbij dronk ik altijd een fles water of ranja. vaak keek ik tijdens deze eetbui iets van een film of las ik een boek. Zodra de eetbui “klaar” was schoof ik altijd al het afval onder mijn bed om dit de volgende dag in mijn prullenbak te gooien. Je kunt je wel voorstellen dat die prullenbak in no time vol zat, dus zodra ik alleen thuis was gooide ik dit in een plastic tas en daarna in de container (die plastic tas was zodat al het afval in de container niet zo opviel). Het meeste nare en tegelijkertijd fijne deel van de eetbui was het braken, ik wou niet dat mijn ouders het hoorde dus als zij in bed lagen ging ik naar beneden en anders bleef ik boven.

IMG_7395

Als ik naar deze foto kijk dan raakt het mij nog steeds, dit geeft zo goed weer wat voor een gevoel een eetbui mij gaf. Aan de ene kant het geborgen gevoel, maar aan de andere kant ook de angst en schaamte.

 

 

IMG_7385Zo zag een eetbui overdag er ongeveer uit 

Overdag had mijn eetbui vaak geen vaste vorm, zodra ik de hele dag alleen thuis was begon dit al bij het ontbijt. ik ontbeet heel groot om dit er daarna weer uit te gooien. Vaak zat er dan ongeveer een half uurtje tussen om daarna weer aan de volgende eetronde te beginnen. wat ik at lag aan verschillende dingen, meestal hadden deze rondes een beetje dezelfde opbouw als de andere eetbui, eerst hartig en daarna zoet. Ik was de hele dag aan het plannen want ik hield heel goed in de gaten wie wanneer thuis zou komen. Als mijn moeder tussen de middag thuis zou komen lunchen zou ik ’s ochtends niet iets eten met een sterke geur (dit kon verschillen van pizza tot knakworst of frikandel). Op zo’n dag braakte ik rustig 4 tot 5 keer. Dagen als deze putte mij volledig uit, zowel door het braken als het vele plannen. Ondanks dat het eten mij rust gaf kostte het zoveel meer als dat het mij opleverde.

In een week stond ik wel 3 of 4 keer in de supermarkt en dit vond ik nog wel het meest gênante, zien ze me weer aankomen. omdat we 4 verschillende supermarkten hebben in het dorp probeerde ik dit zoveel mogelijk af te wisselen. Je kunt je misschien wel voorstellen dat dit al met al heel veel geld kost… En het voelde ook zo vreselijk om al mijn zuur verdiende geld uit te geven aan die vreselijke verslaving.

Ik vind het mega spannend om dit met jullie te delen maar ik hoop dat ik jullie een klein inkijkje heb kunnen geven hoe een eetbui er praktisch voor mij uitzag. Emotioneel heb ik er nog niet heel veel over verteld maar ik hoop dit in een latere blog nog te kunnen doen.

 

Liefs, Hanneke

 

Advertenties

3 thoughts

  1. Heb je hulp hierbij nodig? Sta je ook open om hulp aan te nemen?
    Lees dit onderwerp.
    DE HOOP
    BONBONS WAREN MIJN BESTE VRIENDEN☻
    Ik ben op 16 mei 2008 opgenomen in De Hoop, met een eetverslaving. Als je eenmaal een verslaving begint te bestrijden, ga je nadenken over hoe die verslaving ontstaan is. Zoals zo vaak het geval is, denk ik dat ik het allemaal begonnen is in mijn jeugd. Mijn vader was alcoholist, een onvoorspelbare man die op de meest onverwachte momenten in woede kon uitbarsten. Ik was een onzeker meisje en wat hij tegen mij zei in zijn woede deed me nog meer twijfelen aan mijzelf. De veiligste plek was mijn eigen kamer. Ook nadat mijn ouders gescheiden waren, trok ik me daar vaak terug. Ik las er boeken die me mee voerden naar andere werelden. Om eindelijk mijn eetstoornis op te lossen én om mijn geloof in de Almachtige te hervinden nam ik met veel tegenzin het besluit om naar De Hoop te gaan. Ik voelde me na de eerste moeilijke dagen al snel op mijn gemak. De gasten en begeleiders accepteren mij zoals ik ben: ondanks mijn overgewicht hoor ik erbij. In De Hoop leer ik dat ik samen met de Here God veel sterker ben dan ik altijd dacht, en leer ik ook dat Hij altijd bij mij is, ook als het niet goed gaat met mijn leven. Ik heb weer hoop gekregen – ik geloof weer dat ik een toekomst heb.” Als tiener ontdekte ik hoe heerlijk het was om tijdens het lezen chocolade te eten. Bonbons werden mijn vrienden.
    http://www.dehoop.org

    Liked by 1 persoon

  2. Heel heel heel dapper om het zo bloot te durven leggen. Ik ken de schaamte en gevoelens helaas maar al te goed. Ondanks dat eetbuien bij zoveel mensen met een eetstoornis voorkomen komt het zo weinig onder de aandacht en is het toch nog een beetje een taboe. Heel veel respect voor jou. Liefs, Marieke

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s