Terugblik op mijn 19e levensjaar

De dag dat ik 19 werd op 25 augustus 2016, was ik ziek. Niet als een griepje of een verkoudheid, maar lichamelijk en geestelijk ziek. Mijn anorexia had de leiding genomen en had me zo klein gemaakt ( letterlijk en figuurlijk ) dat ik niks meer kon, durfde en wou. Nu is het 26 augustus 2017 en ik ben gister 20 geworden. In deze blog neem ik jullie mee met een terugblik naar mijn afgelopen jaar met anorexia. Let op: er kunnen foto’s voorbijkomen die je als trigger kan zien, mocht je hier gevoelig voor zijn: klik dan nu weg.

19, het zou een leeftijd moeten zijn waar je de bloemetjes buiten zou moeten zetten. Studeren, op kamers eventueel, feestjes en vooral nog onbezorgd door het leven gaan. Niets was minder waar, ik werd 19 en voelde er niks bij. Geen fijn verjaardag-gevoel, ik wou geen mensen zien en had totaal niet de drang om het te vieren. Vriendinnen en mijn gezin vroegen of ze langs konden komen. ‘Dat kan ik niet, ik kan het niet aan.’ zei ik dan tegen mijn moeder in paniek, die me probeerde te sussen en het mijn omgeving vertelde. En het was waar, ik kon het echt niet aan. Paniekaanvallen namen de overhand en bij het idee dat er mensen kwamen voor mij, om míjn verjaardag te vieren, vond ik ondragelijk. Ik voelde me verschrikkelijk en wou het liefst die hele dag de grond in verdwijnen. Ik zat volledig in negativiteit en voelde totaal geen geluksgevoel meer. Wat ik wel voelde was een enorme bewegingsdrang, pijn aan mijn gewrichten en angst, angst voor eten, angst voor mijn omgeving en angst voor aankomen.

IMG_4148.JPG

ana.jpg

Mijn 19e levensjaar begon met wachten, wachten op een plek in de eetstoorniskliniek PsyQ in Groningen. Ik had de keuze gemaakt voor de kliniek in de zomervakantie, vlak voor mijn verjaardag. Maar helaas, wachtlijsten duren lang en ik voelde me telkens ellendiger. Toen ik in oktober eindelijk werd opgenomen was gelukkig mijn anti-depressiva aangeslagen en voelde ik me daardoor iets beter. In de kliniek leerde ik weer eten en kwam een aantal kilo’s aan, dit zorgde ervoor dat mijn hoofd wat helderder werd en dat ik weer ruimte kreeg in mijn hoofd voor andere dingen; nadenken over de toekomst. Ik gaf de controle uit handen in de kliniek en dat hielp me, ik kon wel proberen onder mijn eetlijst uit te komen maar wat hielp dat me? Dan zat ik daar nog langer en zou ik toegeven aan mijn anorexia. Doordat het goed ging wou ik snel terug naar Human Concern, mijn achterliggende functies van mijn eetstoornis kwamen omhoog en ik wou daar mee bezig bij mijn therapeut van Human Concern. Daarom maakte ik de keuze voor een snel traject in de kliniek, wat uiteindelijk lastig was. Ik vond het lastig om afscheid te nemen, ik heb zo ontzettend veel lieve vriendinnen daar gekregen.

IMG_4937

In november kwam ik uit de kliniek en het ging vrij goed de eerste weken, ik rolde de decembermaand vrij rustig door en vond het fijn om mijn gezin veel te zien en mijn vriendinnen. Ik had een lichte terugval in het begin van december maar had er grip op en kreeg de controle weer terug.

In januari ging het mis, ik kreeg een terugval en viel een paar kilo af, ik was moe, teleurgesteld in mezelf en voelde me schuldig. Zie je, het gaat toch echt niet zo goed. En dat is mijn schuld, ik kan de anorexia niet onder controle houden. Ik voelde me schuldig tegenover mijn ouders en therapeuten, hoewel dat natuurlijk onzin was. Gelukkig kwam ik door middel van therapie vanzelf weer boven de terugval uit, en kwam ik weer terug bij mezelf. We stabiliseerden even in gewicht, zodat ik even op adem kon komen en stil kon blijven staan bij wat ik nu had en hoe ik nu verder wou. Ik kreeg wat meer lucht, nam een diepe teug zuurstof en ging toen ook verder met mijn doelen voor de toekomst. Ik vertelde dat ik toch echt wou beginnen met studeren in september, dat ik weer wou gaan sporten en meer invulling wou hebben. Ik dacht dat als ik ritme kreeg, ik mijn anorexia wat meer los kon laten. Mijn therapeut en ouders stemden hier mee in en we maakten een doelenplan. Ik begon met sporten, voelde me hierdoor goed in mijn vel en ging op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik belandde bij de peuterspeelzaal en heb daar een halfjaar met ontzettend veel plezier gewerkt.

Ik maakte concrete doelen, ging open dagen bezoeken en schreef me in voor Social Work bij een hbo in Zwolle, ook maakten we plannen voor de zomervakantie van 2017: bergwandelen in de Franse Alpen bij Guillestre. Dit waren 2 zulke duidelijke doelen voor mij die me enorm veel energie gaven, ik kreeg weer een drive om de goede kant op te gaan en besloot samen met mijn diëtiste en therapeut om weer het aankomproces in te gaan, alles op mijn tempo en met een aangepaste eetlijst en bewegingsafspraken. Eind februari/ begin maart begon ik met het aankomproces.

Als een soort cadeautje ging ik samen met een van mijn beste vriendinnen op citytrip naar Parijs, ik had hier ontzettend veel zin in en merkte dat ik echt weer kon genieten in Parijs. Het was heel fijn om dit samen met een vriendin te kunnen doen en even weg te zijn van mijn vertrouwde omgeving.

paris.jpg

Ik zat al een tijdje na te denken om een blog te beginnen over mijn ervaringen met een eetstoornis. Maar om dat nou helemaal alleen te doen, dat leek me toch niet zo’n goed plan. Ik deelde dit met een vriendin uit de kliniek ( Rianne ), en ook zij was erg enthousiast. Met Hanneke en Eva erbij waren we compleet en begonnen de blog, vooral voor onszelf in eerste instantie maar we zijn al enorm ver gekomen en groeien nog steeds. Ontzettend bijzonder om hier aan te mogen werken!

logo1

Begin mei ging ik op vakantie naar zuid-Limburg en dat ging niet goed, ik had verwacht dat het allemaal heel makkelijk zou gaan aangezien ik me goed voelde, het eten goed ging en ik mijn beweging ‘onder controle’ had, maar niets bleek minder waar. Het ging slecht met eten, ik bewoog te veel en voelde me depressief. Het was een domper, voor mij en mijn gezin dat het toch nog zo slecht met me ging. Thuis was ik een tijd erg emotioneel en ik merkte dat er weer opnieuw vertrouwen moest groeien tussen mij en m’n ouders. Ik had weer laten zien dat ik er geen controle over had. Door therapie kwam ik weer verder en mijn therapeut en diëtiste hielpen me om weer verder te komen, het ‘ritme’ weer op te pakken en dat lukte.

Vanaf mei groeide de site in een paar maanden telkens meer en ik zat in een lekkere ‘flow’ met werk, sport, de blog en afspraken met vriendinnen. Ik genoot intens van het werken met de kleine peuters en haalde er veel energie uit. Mijn gewicht ging langzaam wat omhoog en de zomervakantie kwam telkens dichterbij. Vlak voor de zomervakantie had ik het nog druk, er moest veel worden vooruit gewerkt voor de blog, afscheid genomen bij werk, de vakantie moest worden voorbereid en ik had nog opnames en veel afspraken met vriendinnen staan. Ik kreeg wat stress maar liet de eetstoornis er geen macht over krijgen.

En eind juli gingen we dan eindelijk, op naar de Franse Alpen. Het was een fijne vakantie die ik als goed heb ervaren maar waar ik ook mezelf weer ben tegengekomen. Wil je meer over deze vakantie weten? Check dan even deze blog over mijn vakantie.

Souliers 5

Nu ben ik terug van vakantie, ga ik bijna beginnen met studeren, ben ik 20 geworden en heb ik ontzettend veel lieve mensen om me heen waar ik veel van houd en met wie ik weer samen kan zijn. Mijn eetstoornis heeft me afgelopen jaar veel afgenomen, maar ik heb mezelf ook grotendeels weer teruggevonden, nieuwe dingen gedaan, nieuwe mega lieve mensen ontmoet in de kliniek die ik voor geen goud meer wil missen uit mijn leven. Ook heeft afgelopen jaar me laten zien dat herstel mogelijk is, dat je met kleine stapjes vooruitkomt en dat de eetstoornis je niet beheerst. Ik heb geleerd weer op te krabbelen na tegenslagen en dat delen wat je voelt het belangrijkste is in herstel. Maar wat ik vooral afgelopen jaar heb geleerd is stilstaan bij kleine dingen, durven te delen en dankbaar te zijn. Voor lieve mensen om me heen, voor de natuur, voor therapie, voor mijn lichaam en voor mijn gezonde deel. Hopelijk mag die in mijn 20e levensjaar nog meer groeien en mag ik met kleine stapjes verder komen in mijn herstel.

Ik ben dankbaar voor hoe ver ik nu al ben gekomen en wat ik allemaal heb mogen leren afgelopen jaar.

Ik ben dankbaar voor mijn lichaam die het niet heeft opgegeven en voor mijn geest die door heeft gevecht en die nog steeds in gevecht is met mijn eetstoornis.

Ik ben dankbaar voor mijn geweldige ouders, broers en mijn lieve vriendinnen die altijd voor me klaar staan en die zelf allemaal unieke bijzondere mensen zijn.

Ik ben dankbaar dat ik toch koos voor het leven in plaats van overleven.

Liefs,

Anne Dore

 

Advertenties

One thought

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s