Kracht

Zoals jullie, misschien, weten heb ik, van september 2016 tot februari 2017, in de kliniek gezeten in Groningen. Er is zo veel veranderd en ik ben er trots op. Ik wil het graag met jullie delen, want het word mij verteld door anderen, maar nu wil ik het jullie vertellen.

Vorig jaar – nu

Het verschil met nu en vorig jaar is groot. Ik schrijf dit op de 23ste van september 2017, maar dit komt nu pas online. Ik zat vorig jaar rond deze tijd in de kliniek in Groningen. Ik had het zwaar. Mijn gewicht ging omhoog, maar mijn hoofd ging niet mee. Ik hield me een beetje gesloten, ik loog, scheidde me af en had heimelijkheden. Dit alles is sterk veranderd tijdens mijn opname (de blog over mijn tijd in Groningen komt nog). Ik werd opener, ik deelde wat er in me omging en probeerde het te relativeren met behulp van de anderen. Ik werd vrijer en meer mezelf, vrolijker, enthousiast, lekker gek en spontaan. Ik voelde me er veilig, vertrouwd en goed. Ik ben mezelf meer gaan ontdekken. Ik ben weer contact gaan opnemen met mijn vriendinnen en vrienden van de afgelopen jaren, ik heb zelfs nieuwe vriendinnen gemaakt in de kliniek. Zij, allemaal, accepteerden me om hoe ik ben en was.

En nu? Nu ben ik, sinds februari, uit de kliniek en zoveel maanden verder. Ik merk, nu ik weer op school zit, dat er zo veel is veranderd.

  • Ik heb niet meer het lichaam van een klein meisje, ik heb het lichaam van Rianne, de gezonde Rianne. Ik loop niet meer elke dag mijn lichaam te checken of te wegen.
  • Ik schaam me niet meer elke dag voor mijn lichaam.
  • Ik heb het niet langer koud in de zomer en dus hoef ik niet al bij 18 graden een trui aan te trekken. (soms is het gewoon fijn om het wel te doen)
  • Ik heb een geweldige vriend die me in alles steunt, maar ook tegen me ingaat als er iets misloopt.
  • Ik praat met mensen over wat er in me omgaat, zowel positieve als negatieve gedachtes, en ik probeer het samen met hen te relativeren, om te draaien of ervan te genieten. Ik praat zo veel meer. Dit zorgde er ook voor dat ik een ruzie met mijn zusje heb bijgelegd en nu is de band weer sterk geworden, het contact loopt weer goed. Ik ben er blij om.
  • Ik ben open over mijn eetstoornis. Ik ben niet meer bang dat ik gezien wordt als ‘dat-meisje-met-een-eetstoornis’ en dat mensen me raar aankijken. Nee, ze mogen weten dat ik een eetstoornis heb en dat ik hard vecht voor mijn leven. Ik wil laten zien dat herstellen mogelijk is. Ik zet het negatieve om in een leerproces en laat het anderen zien.
  • Ik word niet enorm boos als iemand over een triggerend onderwerp praat of me een compliment geeft.
  • Ik verstop me niet meer op mijn kamer, in huis. Ik zit gewoon beneden in de woonkamer en heb contact met mijn ouders, zusje en huisgenoot.
  • Ik ben niet dat kleine muisje op school dat niet meepraat, omdat ze geen ruimte in wil nemen. Ik ben gewoon aanwezig en ik praat mee wanneer ik dat wil of er toe in staat ben. Ik mag weer van mezelf gek doen en zijn, want ik wil mezelf accepteren zoals ik ben en anderen zullen dat ook moeten accepteren.
  • Ik eet normaal en ook steeds vaker een uitdaging. Ik moet helaas wel letten op de allergenen in de voedingsproducten, maar dat is gewoon iets lichamelijks en niet iets van de eetstoornis.
  • Ik ben niet heel erg perfectionistisch, op dit moment, op het gebied van school. Ik neem mijn tijd en ik blijf in contact met mezelf en mijn omgeving.
  • Ik heb al 1 vriendin gemaakt op school, dat is nog nooit zo snel gegaan. Ik heb zelfs contact met jongens van mijn klas, wat echt bijzonder is.
  • Ik woon op mezelf en dat gaat goed! Ik kook, overleg, maak schoon, rust uit en maak schoolwerk.
  • De studie is echt iets voor mij.
  • Ik zoek oplossingen voor alle moeilijkheden op het gebied van eetstoornis, school en thuis.
  • Ik ben weer positief
  • Ik heb energie
  • Ik krijg van mijn therapeutes te horen dat ik volwassener ben geworden, ik ben meer mezelf en ik lach echt gemeend.

Ja, ik ben veranderd. Het is super positief en ik ben er trots op. Ik moet nog wel het een en ander aanpakken, maar dat komt naarmate de tijd vordert. Ik ga nu eerst letten op mijn energie en dan kijk ik verder met hoe ik alles aanpak.

Veel liefs, Rianne

Elk litteken heeft betekenis

Advertenties

Mijn hoofd zegt rennen, mijn lichaam zegt stop

In onze wekelijkse rubriek lichaam, neem ik jullie mee in mijn lichaamsbeeld van de week. Met deze week een persoonlijke blog over hoe mijn lichaam duidelijke signalen afgeeft tegen mijn eetstoornis.

Woensdagochtend, 7 uur.

Met mijn hoofd al in gedachten over wat ik allemaal mee moet nemen voor school vandaag loop ik de trap af om me klaar te maken. Ik gooi water in mijn gezicht en staar naar mijn witte gelaat in de spiegel. Ik zie donkere kringen onder mijn ogen en het lijkt wel alsof m’n gezicht wat valer is dan normaal. Ik haal mijn schouders op en neem me voor om wat eerder naar bed te gaan vanavond, dan kan ik het vast wel weer aan. Eenmaal in de keuken omhels ik mijn moeder en begin ik aan mijn ontbijt klaarmaken. Ik sta bij het fornuis en opeens lijkt het alsof mijn maag een koprol maakt en m’n handen grijpen van het aanrecht naar mijn buik. Ik zeg tegen m’n moeder dat het vast zo over gaat en verman mezelf en ga door met ontbijt maken. Opeens voel ik me zo beroerd dat ik echt moet gaan zitten en ik voel het langzaam opkomen. Mijn hele lichaam lijkt in een fractie van een seconde koud te worden en het stijgt langzaam naar mijn hoofd met een felle steek. Ik ren naar de badkamer en kniel neer voor het toilet. Ik voel me zo beroerd en wist direct: ik heb mijn lichaam te ver gepusht de afgelopen weken. Een gedachte die omhoog schiet, maar die direct word weggedrukt door de anorexia.

Afgelopen weken ben ik begonnen met mijn studie Social Work en dat betekent: veel nieuwe indrukken, veel leren, veel lezen, veel concentratie en vooral: veel tijd kwijt zijn met reizen. Als dat het enige was dan kon het wel goed gaan maar ik heb ook nog te dealen met een eetstoornis die erg aanwezig is nu, ondergewicht, bewegingsdrang en therapie die nu echt het diepe in schiet. Dit alles kost ontzettend veel energie en daar heb je reserves voor nodig qua lichaam. Reserves, die ik niet heb. Reserves, waar ik keihard voor zou moeten werken om die weer te krijgen in een proces van aankomen. Reserves, waar ik ontzettend bang voor ben en waar de angst zo groot voor is dat m’n gedachten omslaan in het negatieve. Door alle veranderingen in m’n leven van dit moment hang ik heel erg aan de controle van mijn eetstoornis, logisch dat dit gebeurt, maar wel erg moeilijk om mee om te gaan en de frustratie is daardoor ook heel hoog. Wáárom kan ik niet minder bewegen? Ik weet dat ik minder moet bewegen. Wáárom overheerst mijn eetstoornis zo en kan ik er niet tegen in gaan? Kom op, ik heb dit eerder gedaan, ik moet ervan winnen! Wáárom kan ik niet meer eten? Ik weet dat ik het zo nodig heb!

IMG_0913

Op dit moment zou ik moeten aankomen en ik moet echt voor dat proces gaan. Maar de angst is zo groot dat ik m’n mindset er niet op kan zetten. De controle los laten is zo beangstigend dat ik mezelf er niet toe kan zetten. Het frustreert me dat die angst zo groot is, het frustreert me dat ik niet in de + lijst kan komen qua eten. Het frustreert me dat de angst zo groot is dat een schema waarop ik stabiel blijf al zo intens eng is dat ik dat maar net weet vol te houden. Mijn hoofd schreeuwt ‘bewegen!’, maar mijn lichaam geeft duidelijk aan dat ik te ver ga. Ik ben energieloos, ziek en heb sneller last van m’n gewrichten.

Ik weet zo goed dat ik mijn lichaam meer voeding moet gunnen, meer ‘gezonde’ beweging in plaats van overmatige beweging. Ik weet dat ik mijn lichaam rust moet gunnen in deze hectische periode, maar alles in mijn hoofd spreekt het tegen. Dit is nu frustrerend en angstig, maar ik weet ook dat dit een periode is. Ik kom hier weer bovenop, ik klim straks weer op uit het dal om weer te klimmen in herstel. Wat me helpt is om de natuur nu veel in te gaan, om te zien hoe de zomer overgaat in de herfst. De processen van de dieren en de bloemen die zich terugtrekken en klaarmaken voor de komende koudere tijd. Om te zien hoe zij doorgaan met hun leven en ervoor vechten om de winter straks weer door te komen. Zo probeer ik ook tegen deze periode aan te kijken. Een periode van vechten voor een betere periode straks, waarin de zon weer opkomt. En dan kan ik ook na deze tegenslag/terugval weer zeggen: I made it, let’s move on.

IMG_0925

Pro-Ana Sites

Dit is een  van de zwaardere onderwerpen om over te bloggen, en toch is het zoiets belangrijks. Op de manier waarmee we nu met het internet omgaan en bijna alles draait om het hebben van een online-leven, wordt dit probleem namelijk steeds prominenter. Daarom wil ik het in dit artikel graag hebben over Pro-Ana sites, de risico’s en de reden waarom er nog steeds gebruik van wordt gemaakt.

Ik herinner me nog mijn eerste keer dat ik op een site terecht kwam. Ik zocht afvaltips en inspiratie. Na door een heleboel google pagina’s te hebben gebladerd die allemaal niet aanboden wat ik zocht kwam ik opeens op een site terecht waar de eerste foto’s die ik zag van meisjes waren met het lijf dat ik wanhopig graag wilde. Dus uiteraard keek ik hierop verder. De site bestond uit meerdere delen. Er was bijvoorbeeld een forum en een chatroom. Er was een apart stuk met “thinspiration” en pro-ana quotes en brieven, maar het belangrijkste stuk van de site was misschien nog wel De Wedstrijd.

lifestyle

De wedstrijd was een aparte pagina van de site, en als je erop klikte was het eerste wat je voor je kreeg een inschrijfformulier waarop je je naam, leeftijd, startgewicht, eerste doel en ultieme doel moest invullen. Dus ik, zo nieuwsgierig en misschien zelf geïntimideerd als ik was, gaf deze informatie op. Ik gaf mijn naam, leeftijd, huidige gewicht en schreef op dat mijn eerste doel 7 kilo en mijn ultieme doel 23 kilo verliezen was.

Toen ik op enter drukte viel mijn mond zowat 3 meter open. Een hele pagina vol met foto’s van graatmagere meisjes. Heupbotten, ribben, ruggengraten. Alles was te zien. En de nummers.. Meisjes die op dat moment 45 kilo wogen en zeiden dat ze nog 12 pond kwijt wilden. Een jongen die  vertelde dat hij zichzelf 10 keer in zn maag heeft gestompt om ervoor te zorgen dat hij zijn 36 urige “vast” nog even door kon zetten. En ik? Ik was meteen verkocht.

Deze mensen. Deze mensen hadden de discipline die ik tekort kwam dacht ik. Ik spendeerde de rest van die middag scrollend door de vele berichten en tips, met een opschrijfboekje ernaast zodat ik de “belangrijkste” beter kon onthouden. Het waren de meeste verknipte tips. “jog naakt voor de spiegel, als je al je vet ziet blubberen heb je vanzelf geen honger meer. Drink 10 glazen ijswater per dag. Daarmee verbrand je 300 calorieën. Stel je ontbijt na het ochtendsporten zo lang mogelijk uit, dan blijft je metabolisme in overdrive”  De volgende dag schreef ik mijn eerste bericht op het forum waar ik om hulp vroeg om onder mijn lunch uit te komen. Ik kreeg gelijk antwoorden, en ik voelde me zo.. begrepen.. eindelijk waren er mensen met hetzelfde doel als ik, dacht ik.

Dit is het geen wat deze sites zo levensgevaarlijk maakt. Het geeft de mensen die normaal het gevoel hebben dat ze nergens bijhorend een plek om hun stoornis te voeden met deze compleet gestoorde dingen. En terwijl ik dit typ voel ik mezelf gewoon boos worden, omdat ik me afvraag of de persoon die deze site gemaakt heeft weet wie hij aan het doen is?! Weet diegene wel hoeveel levens hij verwoest heeft? Hoeveel ouders hij hun kind heeft afgenomen? Hoe hij jongens en meisjes door het hele land zichzelf heeft laten uithongeren tot ze in het ziekenhuis terecht kwamen. Hoe hij ze naar zichzelf hebben laten kijken alsof ze afval zijn.

lifestyle 2.jpeg

Met het internet is niks mis, maar met sommige mensen wel. En in de tijd waarin we nu leven gebeurd als het gemene in het geheim. Op een scherm waar niemand er iets van kan zeggen.

Voor het schrijven van dit artikel ben ik terug gegaan naar de site die ik gebruikte, en het brak mijn hart. Simpelweg omdat er niks veranderd was. De berichten, de foto’s, de  vragen, de tips, de wedstrijd. Alles was hetzelfde, alleen dan met andere mensen. Maar juist omdat ik terugging ben ik er eindelijk achter wat de sites zo aantrekkelijk maakt. Eetstoornissen worden geromantiseerd en verheerlijkt. Het wordt beschreven als een levensstijl in plaats van een ziekte.  Het wordt beschreven als een kunst die je onder de knie moet krijgen. En. Dat. Is. Ziek.

Denk met je verstand, niet met je eetstoornis. En blijf vechten.

 

Liefs Eva

Hotspot Zwolle: de Gillende keukenmeiden

Deze week heb ik als extra blog mijn fávo hotspot in Zwolle op eetgebied. Vandaag neem ik jullie mee naar het beste gebak óóit en de lekkerste koffie, thee, sapjes en ook voor een lunch of ontbijt kan je hier aanschuiven. Ik sleur al mijn vriendinnen en familie hierheen en het is altijd een succes: de Gillende Keukenmeiden!

IMG_0573

IMG_0559

Bij de Gillende Keukenmeiden kan je 6 dagen in de week terecht, maandag zijn ze dicht maar van dinsdag ( 10:00-17:30 ) tot en met zondag ( 10:00-17:00 ) zijn ze geopend! Op woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag kan je bij ze terecht van 09:00 tot 17:30! Bij de Gillende Keukenmeiden draait het echt om genieten en daar kun je niet omheen, ze komen met de leukste creaties qua broodjes en qua gebak hebben ze altijd veel keuze en variatie: verschillende soorten cheesecake ( zoals meringue, rode vruchten of pindakaas (!) ), seizoensappeltaart, blondies, brownies, carrot cake en ga zo nog maar even door. Ook voor een high tea, evenement of als je gewoon een taart wil bestellen voor je verjaardag kan je contact opnemen met ze.

Je hebt binnen hele gezellige hoekjes en tafels waar je aan kunt zitten en in de lente en zomer hebben ze een buitenplaats waar allemaal knusse bankjes en tafeltjes staan in een soort ‘picknick-setting’, erg gezellig en heerlijk ontspannen!

IMG_0554

IMG_0558

19884089_1218070064988504_87940010540398212_n

Tijdens mijn diepste periode vond ik alles wat zoet was súper eng, ik nam het daarom ook nooit en heb een hele tijd alle suikers, vetten en calorieën vermeden. Maar doordat ik dat deed viel ik natuurlijk veel af. Elke week als ik weer was afgevallen gingen m’n moeder en ik expres Zwolle in na therapie, om taart te eten. Raar ritueel als je anorexia hebt, maar doordat ik dit toen zo vaak heb gedaan is het nu geen probleem meer. Natuurlijk blijft het soms lastig, maar van het gebak van de Gillende Keukenmeiden, kan je alleen maar intens van genieten! Voor mij is dit dus een café waar zelfs nog herinnering ligt, best bizar!

taartje met mams

18871032_802458046584505_276225146_n

De Gillende Keukenmeiden kan je vinden aan het Meerminneplein 7 in Zwolle, achter Hudson’s bay. Voor meer van de Gillende Keukenmeiden, check hun facebook of hun website, en vergeet vooral niet een keer langs te gaan!

Liefs,

Anne Dore

 

Week in mijn leven

Deze week had ik een drukke week met veel vriendinnen, mijn verjaardag die ik vierde maar ook met wat moeilijke momenten op eetstoornisgebied. Ik neem je graag mee in mijn week.

Maandag

Sochtends ging ik op weg naar de sportschool voor mijn wekelijkse gym routine, fijn om even alles uit je hoofd te zetten en gewoon even alle stress en spanning eruit te sporten. Smiddags ging ik samen met een hele goeie vriendin lunchen en hebben we bijgepraat over de afgelopen tijd. We zijn samen nog even een parkje in geweest om wat foto’s te maken en we hadden een hele fijne middag samen. Op zo’n dag merk je weer hoe dankbaar je bent voor lieve vriendinnen om je heen.

IMG_0369

IMG_0446

 

Dinsdag

Dinsdagochtend begon ik rustig met een lange yogasessie en een fietstocht bij het natuurgebied om mijn huis, heerlijk om op die manier een rustige ochtend te hebben. Om 12uur kwam een vriendin mij ophalen om samen een middagje naar Kampen te gaan, daar lekker te lunchen en bij te kletsen. Het is altijd zo fijn om haar weer te zien, ze voelt meer als een zusje en ons contact is altijd erg soepel. We kennen elkaar dan ook al vanaf mijn geboorte want onze moeders zijn al jaren vriendinnen. Een heerlijke dag hebben we gehad, het was super mooi weer en gezellig in het kleine Hanze stadje.

IMG_0484

 

Woensdag

Op woensdag had ik veel afspraken in Zwolle, ik had therapie bij een vervangend therapeut en ging smiddags naar de decaan van de nieuwe school waar ik op dit moment heen ga. Ook moest ik m’n fiets stallen in Zwolle en daarom ging mijn vader mee. Het was heel fijn om samen met hem te zijn en smiddags hebben we in de stad geluncht. Mijn therapiesessie was enorm heftig, ik was álweer afgevallen en kwam daarmee echt op een gewicht waarop ik na de kliniek al niet meer was geweest. Het was na de vakantie echt lastiger met eten en vooral met mijn bewegingsdrang, en alle spanning kwam eruit. Wel goed om het te delen en het luchtte ook intens op. Savonds heb ik nog een wandeling gemaakt met mijn moeder, de zon scheen nog en het was zo’n heerlijke na-zomeravond waarop er veel mensen nog buiten zijn en genieten.

 

IMG_0573

IMG_0572

Donderdag

Donderdagochtend ging ik naar de sportschool en smiddags moest ik een gaatje laten vullen. Ik ben op z’n zacht gezegd: ‘niet zo’n fan’ van naar de tandarts gaan en kan hier zo tegenop zien. Gelukkig heb ik een hele fijne tandarts en maakte ze m’n dag helemaal goed, ik had namelijk wat aanslag op mijn voortanden en dacht dat dat door alle zuren van het fruit kwam wat ik had gegeten in mijn diepste punt van mijn eetstoornis. Op dat moment was mijn lichaam zo verzwakt dat m’n tanden ook slechter werden, een andere tandarts had me verteld dat er niks aan te doen was en daardoor had ik zoiets van: dan is het mijn eigen schuld. Maar het bleek dat helemaal niet te zijn en kon gewoon weg worden gepolijst. Met resultaat! Savonds maakte ik zelf falafel klaar en gevulde pompoen, ik stond tijden in de keuken maar vond het ook heel leuk om te doen. Ook maakte ik nog een aantal foto’s van de tuin savonds.

IMG_0518

IMG_0519

Vrijdag

Ik was jarig deze vrijdag en ging een dagje met mijn ouders naar Den Haag om het te vieren. We gingen daar naar het Mauritshuis, wandelden door Den Haag heen, gingen even kijken bij Scheveningen en gingen naar Panorama Mesdag. Savonds toen we gingen dineren in Den Haag ging het mis, ik zat al vrij in m’n hoofd en voelde de paniek al opkomen. Ik kon niet goed kiezen en zat zo volledig vast, m’n eetstoornis zei me echt dat het allemaal wel genoeg was geweest maar ik wou er niet aan toegeven en koos daarom voor een ravioli. En dat ging… mis. Ik raakte in paniek en blokkeerde. Ik kon het gewoon echt niet. Ik voelde me heel erg teleurgesteld in mezelf en voelde me verdrietig om het feit dat de paniek me weer overnam. Gelukkig steunden mijn ouders me heel erg op dat moment. Het gaat dus nog niet altijd goed, helaas. Maar deze momenten horen er ook bij. Het was over het algemeen een hele fijne dag en gelukkig kwam dit pas op het laatste.IMG_0635

IMG_0581

IMG_0675

Zaterdag

Sochtends stond ik al vroeg in de keuken om een appeltaart in elkaar te zetten, hapjes te maken en soep te brouwen. Ik vierde namelijk zaterdagmiddag met vriendinnen mijn verjaardag en zou het zondag gaan vieren met het gezin. Genoeg te doen dus. Ik ging nadat we alles klaar hadden gemaakt nog even wandelen met mijn moeder en daarna kwamen mijn vriendinnen al. Heel fijn om weer allemaal bij elkaar te zien en te horen wat er allemaal speelt in elkaars leven. Zoveel liefde voor die stuk voor stuk unieke en geweldige meiden!

IMG_0724

Zondag

Zondagochtend was het echt weer even eetstoornis ten top, m’n moeder was naar de kerk, m’n vader was aan het mountainbiken en ik kreeg het in mijn hoofd om te gaan hardlopen. Ik zat zo met alle stress in mijn hoofd en wou het kwijt hebben. De bewegingsdrang nam het over en alles schreeuwde in me dat ik móest bewegen. Gelukkig, net toen ik wou gaan rennen, kwam m’n moeder aan rijden. Betrapt voelde ik me maar tegelijkertijd was het zó fijn om op dat moment te kunnen zeggen wat ik voelde en te mogen huilen. Ik besloot toen samen met m’n moeder om een compromis te sluiten, ik mocht wel bewegen, maar hardlopen, dat was nu te veel van het goede. Ik moet nu juist meer focussen op aankomen en daar gaat extra hardlopen bovenop m’n sport en al vele beweging me echt niet bij helpen. Smiddags kwamen mijn broers en hun vriend/vrouw en vriendin en ook toen was het heel fijn om ze allemaal weer te zien. We hebben gewandeld en met elkaar gegeten en ik kon echt genieten.

IMG_0752

Maandag

Deze week begint mijn introweek van school en dit was de eerste introdag. Natuurlijk best spannend maar ik had afgesproken met een paar meiden die ik eerder al had leren kennen om samen die kant op te gaan. Dat gaf rust en het was allemaal zo goed geregeld op mijn nieuwe school dat ik me direct op mijn gemak voelde. Ik volgde wel een aangepast rooster ivm mijn eetstoornis zodat ik niet op de camping daar hoef te slapen. Aan het eind van de middag stapte ik dan weer op de fiets naar het treinstation en ging weer naar huis. Wat me opviel was hoe makkelijk het eten ging, ik had zelf gewoon wat dingen voor tussendoor meegenomen maar de lunch was op de Viaa zelf. En het ging zonder moeite, erg fijn om dat te merken! Helaas had ik overdag geen foto’s gemaakt maar savonds kwam deze prachtige lucht, dus daar heb ik nog snel even een foto van genomen!

IMG_0769

Ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad en zet hem op komende week!

Veel liefs,

Anne Dore

Verandering en controle

We mogen weer naar school. Vroeg opstaan en ontbijten, spullen pakken, de fiets/bus/trein halen en je wellicht door het overvolle OV wurmen. Erg wennen weer natuurlijk en het lichaam beseft dat alles in een keer omslaat. Alles veranderd in vergelijking met de middelbare school en je vakantie. 

Dit allemaal geld ook voor mij. Ik merk dat door die verandering mijn lichaam van slag raakt. Ik ga het dus hebben over mijn lichaamsbeeld, en alles er omheen, rondom school en uit huis wonen.

De vakantie was heerlijk, lekker uitslapen (proberen) en je eigen ding doen. Toen kwam school. Ik heb meer dan een jaar geen school gehad en ik ben nog nooit naar de hogere school gegaan, dus alles is anders en nieuw. Ik merk het aan alles.

Controle

Doordat ik heel lang niet heb gewogen, de laatste keer was echt 4 á 5 weken geleden, begon ik te twijfelen aan mijn lichaam. Eet ik genoeg? Eet ik te weinig? Eet ik te veel? Kom ik aan? Val ik af? Blijf ik stabiel? Die vragen speelden weken achter elkaar aan door mijn hoofd. Door die twijfel en het niet kunnen zien van het getal werd ik onzeker. Ik ging mijn lichaam vaker checken; kijken en voelen naar en van mijn benen, buik en gezicht. Mijn eetstoornis begon weer te fluisteren dat ik was aangekomen, ik had de controle niet van de weegschaal dus ik begon het te geloven, maar ik at wel door. Maar er zat een addertje onder het gras. Doordat ik de eetstoornis begon te geloven durfde ik niet te oefenen met het pakken van eten als ik honger kreeg buiten mijn eetmomenten om. En dan komt school erbij. Vroeg opstaan, vroeg ontbijten, vroeg reizen, de lessen volgen, contact maken en huiswerk maken. Alles kost enorm veel energie. Dat merkte ik wel. Als ik thuis kwam van school was ik moe, niet gespannen moe, maar voldaan moe.

weegschaal

Ik merkte dat mijn lichaam van slag was. Als ik vroeg moest ontbijten en op school kwam had ik al vrij snel honger, terwijl ik een normale maaltijd had gegeten. Als ik ’s middags moest beginnen, i.p.v. ’s ochtends, was ik al enorm moe bij het eerste lesuur. Mijn lichaam wist niet wat het was.

Doordat ik helemaal moest wennen aan school en ik nog steeds geen controle had m.b.t. mijn gewicht stortte mijn gezonde kant een beetje in. En dat zonder het echt te merken. Op school heb je niet altijd een ochtend en middagpauze, wij mogen ook niet eten en drinken in de lokalen. Wat moet ik dan doen? Ik durf niet mijn ochtendsnack samen te eten met mijn lunch, dan vind iedereen mij een vreetzak, en dan zit ik propvol en kom ik aan. Dan probeerde ik alles wat te verschuiven of mijn ochtendsnack wat kleiner te maken zodat ik in ieder geval de hoofdmaaltijden volledig kon eten. Ik dacht dat het goed ging, omdat ik maanden al stabiel was geweest.

Toen moest ik wegen en bleek het dat ik was afgevallen. Mijn eetstoornis schreeuwde niet, maar ik schrok wel. Dit was niet de bedoeling. Het was de bedoeling op gezond gewicht te blijven. Ik wil helemaal niet afvallen, dat is gewoon niet oké. Ik realiseerde me dat mijn lichaam mij diezelfde week al een signaal had gegeven, maar ik dacht dat ik het me inbeeldde. Ik kreeg de rare kou die ik altijd kreeg toen ik ondergewicht had. Ik kan het niet beschrijven, maar het voelt een beetje alsof je koud zweet, maar je bent nog een beetje warm, en dan lopen er hele lichte prikkelingen over je lichaam heen. Het voelt naar. Bah. Ik heb gelijk tegen de vervangende therapeute en mezelf gezegd dat dit niet de bedoeling was. Ik zou mijn eetlijst weer oppakken zoals die was, zodat ik weer een houvast heb en ik zou weer gaan oefenen met eten pakken als ik trek krijg. Daar ben ik direct mee aan de slag gegaan. Het is even weer wennen, maar ik voel me weer krachtig dat ik het zo maar doe. Eetstoornis je kan naar de maan. 

Onzekerheid

Ik liep ’s ochtends naar school langs andere scholieren. Ik had een staart in, omdat ik diezelfde dag practicum had, en mijn jas open. En vast haar is niet mijn ding, daar voel ik me erg ongemakkelijk bij. Ik heb het idee dat mijn hoofd nog dikker lijkt. Ik keek ze niet aan, maar ik hoorde ze roepen: ‘What the f*ck is dat?’ Ik wist niet eens of ze het over mij hadden, maar het raakte me direct. Ik ritste mijn jas dicht en voelde me weer erg onzeker. Ik ging hun gedachtes invullen, terwijl ze het waarschijnlijk niet eens over mij hadden! Op school ben ik in de spiegel gaan kijken en had ik de neiging om mijn staart er uit te halen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wil mezelf leren accepteren zoals ik ben en daar hoort een staart ook bij. Die hele dag ben ik dan ook erg snel onzeker. Ik had het idee dat een klasgenoot mij niet mocht, omdat ze sacherijnig keek. Ben ik dik? Ben ik te aanwezig? Ben ik raar? Misschien had ze gewoon een slechte dag of leek het voor mij alleen maar zo. Ik heb het er later die week met de vervangende therapeute over gehad.

a43b0d65c8ae2d1f550fb9d615ad9c12

Ze vroeg hoe ik het anders had kunnen aanpakken zodat de situatie was makkelijker voor mij zou zijn geweest. ‘Ik moet eerder mijn gedachtes relativeren, want dat doe ik te laat.’ Dat is wat ik gelijk zei, want relativeren helpt me echt.

Om even goed af te sluiten: Nu ik weet dat mijn eetstoornis weer heeft gelogen, moet ik er niet naar luisteren en ga ik er dubbel en dwars tegen in.

Veel liefs, Rianne