Ik ben anders..

‘Wat voor kleren heeft zij aan?’ ‘Moet ik iets anders aan doen? Iets wat de rest van de klas ook draagt?’ ‘Zijn mijn nagels wel mooi genoeg, zodat niemand er op let?’ ‘Ben ik wel leuk genoeg?’  Vergelijken, vergelijken en nog eens vergelijken. Iedereen doet het en dat is helaas niet altijd goed. Iedereen vergelijkt zich met iets of iemand. Ik helaas ook en dat is een deel van het ontstaan van mijn eetstoornis.

Even iets vooraf. Ik wil met deze blog geen aandacht trekken. Ik wil geen medelijden of haat opwekken jegens mij en mijn mening, maar dit gebeurt er wel met en in mij en dat is een van de oorzaken van het ontstaan van mijn eetstoornis en wellicht ook die van anderen. Dit is er gebeurd en dat is nu een feit. Ik kan er niks meer aan doen, maar ik wil alleen aandacht opwekken over hetgeen wat er nu is.

Van kinds af aan had ik al problemen met mijn onzekerheid. Ik kende mezelf niet en ik was het pispaaltje, hierdoor kreeg ik er nog meer last van. Ik keek altijd naar de andere meiden in de klas. Hoe zien ze eruit? Hoe veel vrienden hebben ze? Hoe gedragen zij zich? Wat voor namen hebben ze? Wat voor kleren dragen zij? Ga zo maar door. Door die onzekerheid was ik ook enorm verlegen en durfde ik niet voor mezelf op te komen of mijn mening te uiten. Ik wilde mezelf niet zijn, ik moest weg, ik moest iemand anders zijn. Ook als ik speelde met mijn zusje wilde ik iemand anders zijn dan dat ik werkelijk was. Ik wilde beter en perfecter zijn.

Zo ging dat dus ook met mijn uiterlijk. Als je het pispaaltje bent val je niet op, of juist wel, omdat je ‘kleiner’ bent. Op de basisschool heb ik vaak te horen gekregen dat de zelfgemaakte kleding van mijn moeder niet mooi was. Dat schrapte ik van mijn lijst, ik moest dezelfde kleding gaan dragen die mijn klasgenoten ook droegen. Ik moest van mezelf meegaan met de ‘trends’ van dat moment. Toen ik eenmaal een soort eigen stijl had ontwikkeld kreeg ik op de middelbare school nog steeds vaak te horen dat ik er niet goed uitzag. Mijn kledingkast was niet mooi, mijn nagels waren lelijk en ik droeg en draag geen make-up en dat kan echt niet. Alles wat ik hoorde kwam aan als een keiharde klap in mijn gezicht. Ik was niet mooi genoeg, ik was niet goed genoeg, ik was raar, ik hoorde er niet bij. Mijn gedachtes werden extra bevestigt. Ik moest naar de andere mensen in mijn klas kijken, ik moest meer zoals hun worden, ik moest een betere ik worden die andere mensen accepteerden. Dat legde ik me allemaal op. Begrijp me niet verkeerd, sommige dingen zijn niet hardop tegen me gezegd en andere dingen wel, maar mijn hoofd vulde alles enorm snel in door mijn onzekerheid. Het raakte me.

SpiegelreflektieSocial media heeft ook een enorme invloed gehad om mijn onzekerheid. Op twitter zag ik dat veel klasgenootjes posts retweetten van fitgirls, ‘gezond’ eten, mannen met spieren en motivatie om af te vallen en te gaan sporten. Het werd een hype. Helaas is dat nog steeds een hype. Omdat iedereen dat deed moest ik dat ook maar gaan doen, er een beetje op letten. Ik moest ook gaan letten op het gezond eten, een mooi lichaam krijgen en genoeg sporten.

  • Vrienden of vriendinnen maken mooie foto’s. Maar waarom kan ik dat niet? Waarom kan ik niet zulke perfecte, ‘instagramwaardige’ foto’s maken? Waarom kan ik niet zo mooi fotograferen?
  • Bekenden gaan op reis naar een ver land. Waarom ik dan niet?
  • Mijn vriendinnen gingen eerder naar de hogere school, ik ging me toen weer vergelijken. Door mijn stomme fout kon ik havo niet in een keer afronden. Ik heb gefaald. Ik heb een jaar gemist en zij worden eerder volwassen dan ik. Zij betreden het echte leven en ik niet. 
  • Op de website: iedereen schrijft veel mooiere blogs dan ik. Niemand vind mijn blogs leuk/mooi/goed. (terwijl dat ik toch op meerdere sites ben gekomen met mijn brief!)
  • Ik krijg niet zo veel likes op mijn foto’s op instagram of facebook als mijn vriendinnen.
  • Iedereen wil afvallen en denkt na over calorieën, vet en gewicht. Ik moet dat ook doen. 

Dit is allemaal negatief, ja dat weet ik. Maar mijn hoofd is heel erg negatief. Dit zijn voorbeelden van onze maatschappij. Er worden ideaalbeelden gesteld en daar moet aan worden voldaan. Maar die ideaalbeelden zijn niet realistisch. Ik heb daarom altijd volgehouden dat ik niet elke dag make-up op doe. Ik wil mezelf niet letterlijk een masker opzetten. Ik ben Rianne en dit is mijn uiterlijk. Ik moet er mee leren leven en jullie ook. Dat is mijn statement. Af en toe doe ik wel eens make-up op voor een speciale gelegenheid of omdat ik er zin in heb, maar niet elke dag om mezelf mooier of beter te voelen. Ik wil niet zeggen dat elke vrouw die wel elke dag make-up draagt het doet om zich mooier of beter te voelen over zichzelf, maar het voelt voor mij zo dat make-up er is om jezelf mooier te maken en me beter te voelen over mezelf.

Waarom moet iedere vrouw persé ‘curves’ hebben? Niet iedereen heeft er aanleg voor. Waarom moet een vrouw zo mooi zijn als een model? Dat moet (en kan eigenlijk ook) niet, dat is grootendeels fotoshop en maandenlang je lichaam uitputten met een belachelijk dieet en veel sporten. Waarom moet een man geen borsthaar hebben? Of juist wel een sixpack? Zij hebben net zo veel recht op een gezond en normaal lichaam als ieder ander. Waarom is er mode? En waarom is er een trend? Moet iedereen dan iets hebben wat op dat moment ‘in’ is en dat 2 maandjes dragen, veel geld er aan uitgeven en vervolgens weggooien omdat het niet meer ‘in’ is? Waarom is het raar als iemand niet scheld met het k*t woord?

Ik kan nog veel meer vragen verzinnen. Ik wil hier eigenlijk alleen mee zeggen dat je oké bent zoals je bent. Ik ook. Je bent wie je bent. Het gaat niet om je uiterlijk, je spier- of vetmassa, het zien van je botten of helemaal niet, je carrière, je inkomen of je sport. Het gaat erom wie jij bent qua persoonlijkheid, hoe jij de ander behandelt naar hoe jij wilt dat de anderen jou ook behandelen.

Loesje-Poster-twijfel-211x300Ik ben hard aan het vechten tegen mijn onzekerheid en het vergelijken met anderen. Ik wil tevreden zijn met de echte ik, zowel innerlijk als uiterlijk. Ik wil mijn mening of gedachtes kunnen uiten zonder dat ik belachelijk word gemaakt of word uitgekafferd. Ik wil zelfverzekerder zijn.

En nu, lijkt het op een behoorlijke betoog. Goed. Ik wil niet zeggen dat iedereen alles verkeerd of alles goed doet, maar ik wil wel dat er aandacht word geschonken aan het feit dat je niemand gelukkig maakt met ideaalbeelden. Wees jezelf, doe wat jij het liefst doet en laat de ander in zijn/haar waarde.

Veel liefs, Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s