Verandering en controle

We mogen weer naar school. Vroeg opstaan en ontbijten, spullen pakken, de fiets/bus/trein halen en je wellicht door het overvolle OV wurmen. Erg wennen weer natuurlijk en het lichaam beseft dat alles in een keer omslaat. Alles veranderd in vergelijking met de middelbare school en je vakantie. 

Dit allemaal geld ook voor mij. Ik merk dat door die verandering mijn lichaam van slag raakt. Ik ga het dus hebben over mijn lichaamsbeeld, en alles er omheen, rondom school en uit huis wonen.

De vakantie was heerlijk, lekker uitslapen (proberen) en je eigen ding doen. Toen kwam school. Ik heb meer dan een jaar geen school gehad en ik ben nog nooit naar de hogere school gegaan, dus alles is anders en nieuw. Ik merk het aan alles.

Controle

Doordat ik heel lang niet heb gewogen, de laatste keer was echt 4 á 5 weken geleden, begon ik te twijfelen aan mijn lichaam. Eet ik genoeg? Eet ik te weinig? Eet ik te veel? Kom ik aan? Val ik af? Blijf ik stabiel? Die vragen speelden weken achter elkaar aan door mijn hoofd. Door die twijfel en het niet kunnen zien van het getal werd ik onzeker. Ik ging mijn lichaam vaker checken; kijken en voelen naar en van mijn benen, buik en gezicht. Mijn eetstoornis begon weer te fluisteren dat ik was aangekomen, ik had de controle niet van de weegschaal dus ik begon het te geloven, maar ik at wel door. Maar er zat een addertje onder het gras. Doordat ik de eetstoornis begon te geloven durfde ik niet te oefenen met het pakken van eten als ik honger kreeg buiten mijn eetmomenten om. En dan komt school erbij. Vroeg opstaan, vroeg ontbijten, vroeg reizen, de lessen volgen, contact maken en huiswerk maken. Alles kost enorm veel energie. Dat merkte ik wel. Als ik thuis kwam van school was ik moe, niet gespannen moe, maar voldaan moe.

weegschaal

Ik merkte dat mijn lichaam van slag was. Als ik vroeg moest ontbijten en op school kwam had ik al vrij snel honger, terwijl ik een normale maaltijd had gegeten. Als ik ’s middags moest beginnen, i.p.v. ’s ochtends, was ik al enorm moe bij het eerste lesuur. Mijn lichaam wist niet wat het was.

Doordat ik helemaal moest wennen aan school en ik nog steeds geen controle had m.b.t. mijn gewicht stortte mijn gezonde kant een beetje in. En dat zonder het echt te merken. Op school heb je niet altijd een ochtend en middagpauze, wij mogen ook niet eten en drinken in de lokalen. Wat moet ik dan doen? Ik durf niet mijn ochtendsnack samen te eten met mijn lunch, dan vind iedereen mij een vreetzak, en dan zit ik propvol en kom ik aan. Dan probeerde ik alles wat te verschuiven of mijn ochtendsnack wat kleiner te maken zodat ik in ieder geval de hoofdmaaltijden volledig kon eten. Ik dacht dat het goed ging, omdat ik maanden al stabiel was geweest.

Toen moest ik wegen en bleek het dat ik was afgevallen. Mijn eetstoornis schreeuwde niet, maar ik schrok wel. Dit was niet de bedoeling. Het was de bedoeling op gezond gewicht te blijven. Ik wil helemaal niet afvallen, dat is gewoon niet oké. Ik realiseerde me dat mijn lichaam mij diezelfde week al een signaal had gegeven, maar ik dacht dat ik het me inbeeldde. Ik kreeg de rare kou die ik altijd kreeg toen ik ondergewicht had. Ik kan het niet beschrijven, maar het voelt een beetje alsof je koud zweet, maar je bent nog een beetje warm, en dan lopen er hele lichte prikkelingen over je lichaam heen. Het voelt naar. Bah. Ik heb gelijk tegen de vervangende therapeute en mezelf gezegd dat dit niet de bedoeling was. Ik zou mijn eetlijst weer oppakken zoals die was, zodat ik weer een houvast heb en ik zou weer gaan oefenen met eten pakken als ik trek krijg. Daar ben ik direct mee aan de slag gegaan. Het is even weer wennen, maar ik voel me weer krachtig dat ik het zo maar doe. Eetstoornis je kan naar de maan. 

Onzekerheid

Ik liep ’s ochtends naar school langs andere scholieren. Ik had een staart in, omdat ik diezelfde dag practicum had, en mijn jas open. En vast haar is niet mijn ding, daar voel ik me erg ongemakkelijk bij. Ik heb het idee dat mijn hoofd nog dikker lijkt. Ik keek ze niet aan, maar ik hoorde ze roepen: ‘What the f*ck is dat?’ Ik wist niet eens of ze het over mij hadden, maar het raakte me direct. Ik ritste mijn jas dicht en voelde me weer erg onzeker. Ik ging hun gedachtes invullen, terwijl ze het waarschijnlijk niet eens over mij hadden! Op school ben ik in de spiegel gaan kijken en had ik de neiging om mijn staart er uit te halen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wil mezelf leren accepteren zoals ik ben en daar hoort een staart ook bij. Die hele dag ben ik dan ook erg snel onzeker. Ik had het idee dat een klasgenoot mij niet mocht, omdat ze sacherijnig keek. Ben ik dik? Ben ik te aanwezig? Ben ik raar? Misschien had ze gewoon een slechte dag of leek het voor mij alleen maar zo. Ik heb het er later die week met de vervangende therapeute over gehad.

a43b0d65c8ae2d1f550fb9d615ad9c12

Ze vroeg hoe ik het anders had kunnen aanpakken zodat de situatie was makkelijker voor mij zou zijn geweest. ‘Ik moet eerder mijn gedachtes relativeren, want dat doe ik te laat.’ Dat is wat ik gelijk zei, want relativeren helpt me echt.

Om even goed af te sluiten: Nu ik weet dat mijn eetstoornis weer heeft gelogen, moet ik er niet naar luisteren en ga ik er dubbel en dwars tegen in.

Veel liefs, Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s