Mijn hoofd zegt rennen, mijn lichaam zegt stop

In onze wekelijkse rubriek lichaam, neem ik jullie mee in mijn lichaamsbeeld van de week. Met deze week een persoonlijke blog over hoe mijn lichaam duidelijke signalen afgeeft tegen mijn eetstoornis.

Woensdagochtend, 7 uur.

Met mijn hoofd al in gedachten over wat ik allemaal mee moet nemen voor school vandaag loop ik de trap af om me klaar te maken. Ik gooi water in mijn gezicht en staar naar mijn witte gelaat in de spiegel. Ik zie donkere kringen onder mijn ogen en het lijkt wel alsof m’n gezicht wat valer is dan normaal. Ik haal mijn schouders op en neem me voor om wat eerder naar bed te gaan vanavond, dan kan ik het vast wel weer aan. Eenmaal in de keuken omhels ik mijn moeder en begin ik aan mijn ontbijt klaarmaken. Ik sta bij het fornuis en opeens lijkt het alsof mijn maag een koprol maakt en m’n handen grijpen van het aanrecht naar mijn buik. Ik zeg tegen m’n moeder dat het vast zo over gaat en verman mezelf en ga door met ontbijt maken. Opeens voel ik me zo beroerd dat ik echt moet gaan zitten en ik voel het langzaam opkomen. Mijn hele lichaam lijkt in een fractie van een seconde koud te worden en het stijgt langzaam naar mijn hoofd met een felle steek. Ik ren naar de badkamer en kniel neer voor het toilet. Ik voel me zo beroerd en wist direct: ik heb mijn lichaam te ver gepusht de afgelopen weken. Een gedachte die omhoog schiet, maar die direct word weggedrukt door de anorexia.

Afgelopen weken ben ik begonnen met mijn studie Social Work en dat betekent: veel nieuwe indrukken, veel leren, veel lezen, veel concentratie en vooral: veel tijd kwijt zijn met reizen. Als dat het enige was dan kon het wel goed gaan maar ik heb ook nog te dealen met een eetstoornis die erg aanwezig is nu, ondergewicht, bewegingsdrang en therapie die nu echt het diepe in schiet. Dit alles kost ontzettend veel energie en daar heb je reserves voor nodig qua lichaam. Reserves, die ik niet heb. Reserves, waar ik keihard voor zou moeten werken om die weer te krijgen in een proces van aankomen. Reserves, waar ik ontzettend bang voor ben en waar de angst zo groot voor is dat m’n gedachten omslaan in het negatieve. Door alle veranderingen in m’n leven van dit moment hang ik heel erg aan de controle van mijn eetstoornis, logisch dat dit gebeurt, maar wel erg moeilijk om mee om te gaan en de frustratie is daardoor ook heel hoog. Wáárom kan ik niet minder bewegen? Ik weet dat ik minder moet bewegen. Wáárom overheerst mijn eetstoornis zo en kan ik er niet tegen in gaan? Kom op, ik heb dit eerder gedaan, ik moet ervan winnen! Wáárom kan ik niet meer eten? Ik weet dat ik het zo nodig heb!

IMG_0913

Op dit moment zou ik moeten aankomen en ik moet echt voor dat proces gaan. Maar de angst is zo groot dat ik m’n mindset er niet op kan zetten. De controle los laten is zo beangstigend dat ik mezelf er niet toe kan zetten. Het frustreert me dat die angst zo groot is, het frustreert me dat ik niet in de + lijst kan komen qua eten. Het frustreert me dat de angst zo groot is dat een schema waarop ik stabiel blijf al zo intens eng is dat ik dat maar net weet vol te houden. Mijn hoofd schreeuwt ‘bewegen!’, maar mijn lichaam geeft duidelijk aan dat ik te ver ga. Ik ben energieloos, ziek en heb sneller last van m’n gewrichten.

Ik weet zo goed dat ik mijn lichaam meer voeding moet gunnen, meer ‘gezonde’ beweging in plaats van overmatige beweging. Ik weet dat ik mijn lichaam rust moet gunnen in deze hectische periode, maar alles in mijn hoofd spreekt het tegen. Dit is nu frustrerend en angstig, maar ik weet ook dat dit een periode is. Ik kom hier weer bovenop, ik klim straks weer op uit het dal om weer te klimmen in herstel. Wat me helpt is om de natuur nu veel in te gaan, om te zien hoe de zomer overgaat in de herfst. De processen van de dieren en de bloemen die zich terugtrekken en klaarmaken voor de komende koudere tijd. Om te zien hoe zij doorgaan met hun leven en ervoor vechten om de winter straks weer door te komen. Zo probeer ik ook tegen deze periode aan te kijken. Een periode van vechten voor een betere periode straks, waarin de zon weer opkomt. En dan kan ik ook na deze tegenslag/terugval weer zeggen: I made it, let’s move on.

IMG_0925

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s