Alles is te leren

Altijd perfectionistisch bezig geweest, altijd voor het hoogste cijfer gaan, faalangst en geen rust in de weekenden of vakantie. Dan opeens een tussenjaar. Een jaar waar je niet met school te maken hebt, maar met jezelf en de omgeving. Hoe ga je dan weer op school beginnen? Loopt dat wel goed? Daar ben ik het eerste kwartiel van mijn studie keihard achter gekomen. Hier schrijf ik kort hoe ik daar achter ben gekomen en wat ik eraan heb gedaan. Er staan tips verderop geschreven voor jullie als jullie deze situatie(s) herkennen.

Ik heb een tussenjaar gehad na het behalen van mijn Havo-diploma, ik ging aan mezelf werken. Er is echter één grote maar. Ik heb niet aan mijn achtergrond van de eetstoornis kunnen werken in combinatie met school.

Ik kwam op de studie en de eerste week ging wel goed, ik had niet zoveel huiswerk en het huishouden ging dan ook wel redelijk. Opeens merkte ik dat de weken erna niet meer zo soepel verliepen. Ik kreeg meer huiswerk en het huishouden werd ook iets uitgebreider. Ik hoor regelmatig wel van klasgenoten dat ze lang niet alles maken. Ze maken bijv. maar de helft van de opgaves en ik maak echt alles. Omdat ik het wil maken en ik wil hiermee laten zien dat ik het begrijp en dat ik het kan. Als ik niet alles maak, faal ik en leer ik niet genoeg. Wellicht wijst iedereen me af.

Ik merkte dat ik weer bezig was met het overwerkt raken. Ik kreeg het al door. Ik had geen last van de eetstoornis, echt niet, ik had last van de veroorzakers van het ontstaan van de eetstoornis. Namelijk mijn onzekerheid, perfectionisme en faalangst.

  • Ik had dagen op school last van die onderwerpen. Ik had erg snel het idee dat mensen mij niet mochten, dat ze zich aan mij irriteerden, etc.
  • Ik haalde een onvoldoende, ik werd gelijk bang dat ik deze studie niet zou halen. Maar dit is gewoon een leuke studie, ik moet het halen. Ik mag dit niet verpesten. Ik moet beter mijn best doen.
  • Als ik tekeningen moet maken van waarnemingen maak ik ze het liefst ook perfect. Anders is het niet mooi genoeg en wordt het niet goed gekeurd.

Dit was een paar dagen en dan ging het weer goed met me. Ik heb erg veel lol met klasgenootjes en mijn huisgenoot, alleen dit zit in de weg. Niet mijn eetstoornis.

In de vakantie ging het nog goed met mij. Ik deed te veel, zoals ik altijd al heb gedaan. Elke dag leren, elke dag bezig zijn en niet ontspannen. De maandag na de vakantie kwam dat hard aan, want normaal redde ik dat wel. Maar Rianne, dat was je eetstoornis, niet jij. En dat weet ik erg goed. De maandag na de vakantie was ik gewoonweg op. Ik kon de simpelste vragen niet beantwoorden, ik was één chaos en ontiegelijk moe. Ik heb de afgelopen dagen dan ook erg veel bijgeslapen, en dat helpt me echt.

Ik heb nog meer dingen gedaan om me beter te laten voelen, dus dit geef ik ook jullie mee als tips:

  • Ik heb aan het begin van school al aangegeven dat ik hulp wilde hebben voor mijn perfectionisme, faalangst en stres rondom school. Ik heb er ook echt achteraan gezeten. Ik krijg hier nu hulp voor. Dus mijn tip is kortgezegd: vraag hulp en wees eerlijk naar jezelf. Als het niet snel gaat, ga er dan achteraan.
  • Slaap genoeg!
  • Neem rust tussen taken door. Vuistregel van mijn vriend: voor ieder uur werk tien minuten á een kwartier pauze.
  • Ga niet de hele dag indelen met wat je MOET doen, maar met wat je wil doen. Als dat niet allemaal lukt is dat oké. Dan verschuif je het een dag.
  • Maak to do lijstjes, zodat je geen olifanten van muggen kan maken. Het staat letterlijk zwart-op-wit (of welke kleur dan ook).
  • Als je ergens mee zit, qua onzekerheid in de klas, neem één algemeen contactpersoon voor jezelf en praat er met diegene over. Hij/zij kan jouw gedachtes relativeren, je steunen en voor afleiding zorgen.
  • Als je vakantie hebt: maak dan echt minimaal 2 dagen schoolvrij (per week). Even ontspannen en niet aan school denken.
  • Houd contact met je vrienden en vriendinnen zodat dat niet opeens weer vervaagt en je in een keer alleen komt te staan. Het is oké als je een paar weken geen contact hebt gehad, maar houd het niet van je af, ga het niet ontwijken.
  • Wees jezelf.

Ik merk nu ik dat kan en zelf ingrijp, dat ik mezelf ontwikkel op een goede manier. Alles valt te leren. Van herstel van een eetstoornis naar het bevechten van je onzekerheid en ga zo maar door.

De eerste toetsweek komt eraan en dat is enorm spannend, maar ik ga er het beste van proberen te maken. En jullie ook.

Je kan dit!

Veel liefs, Rianne

Advertenties

Travel; VAKANTIE!

Hoi hoi,

Daar ben ik weer. Ik neem jullie weer een weekje mee in mijn leven.  Ik heb de week gekozen van mijn herfstvakantie. Geniet ervan 🙂

 

Vrijdag 13 oktober

vrijdag ben ik naar Zwolle afgereisd voor therapie. Helaas gaat het de laatste tijd niet zo goed dus had  ik een extra afspraak ingepland. In een van de komende blogs zal ik wat meer vertellen over wat er allemaal speelt, maar dat laat ik nu even achterwegen. Na het gesprek ben ik de stad nog even ingegaan want ik wou een nieuw oogschaduw palet halen. Tegen 4 uur was ik thuis en toen ben ik lekker even gaan liggen, want de dag was nog lang niet over. “s Avonds zijn Chris en ik samen afgereisd naar Lienden waar mijn oom en tante een feest gaven voor hun trouwen. Voor ons beide was dit een hele grote stap omdat er veel mensen in een kleine ruimte zouden zijn, en natuurlijk omdat het veel energie kost. Toch zijn we gegaan en daar ben ik heel blij om want we  hebben een hele leuke avond gehad.

 

 

 

Zaterdag 14 oktober

Vandaag heb ik lekker uitgeslapen en ben ik de dag rustig begonnen door wat te gaan doen voor school en het schrijven en inplannen van blogs. Tegen het einde van de middag begon ik mij minder goed te voelen en hebben Chris en ik besloten een stuk te gaan wandelen in het bos, dit deed mij heel goed. Na het avondeten kwam mijn schoonfamilie nog even op de koffie en dat was gezellig. Ik ben daarna lekker op tijd mijn bed in gekropen om weer een beetje energie op te laden.

 

 

 

 

Zondag 15 oktober

Zondag hadden we, hoe zal ik het zeggen, een mega spontane actie. Bij ons in het dorp zijn er mensen al een tijdje bezig met het verbouwen van hun huis. Naast het huis stond een mega container met bouwhout, voor hun waarschijnlijk sloophout. Maargoed Chris en ik willen dus al een tijdje een tuinbank bouwen, maar hout is gewoon heel duur. Wij hebben dus onze stoute schoenen aangetrokken en hebben bij het huis aangebeld met de vraag of wij het hout mochten gebruiken.  Dit was geen enkel probleem dus na de auto een paar keer goed vol geladen te hebben hadden we de schuur vol liggen met heel mooi  rood hout om een tuinbank van te maken.

toen we hier klaar mee waren ben ik voor school bezig gegaan want mijn toets week zit er weer aan te komen. Ik ben nog even gaan slapen en heb de laatste aflevering van Flikken Rotterdam terug gekeken en toen was de dag alweer voorbij.

 

 

 

Maandag 16 oktober

Maandag was het tijd om aan de bank te beginnen. Nadat ik terug was van het wandelen met Kyon en Chris terug was van zijn werk, hebben we een frame neergelegd. Omdat het al gebruikt hout was moesten we veel zagen, timmeren en spijkers trekken maar gelukkig zijn we allebei best handig (dankje wel ouders dat ik van jullie mijn twee rechter handen heb mee gekregen). Nadat het frame in elkaar zat had Chris een afspraak en heb ik even boodschappen gedaan. Daarna heb ik mijn rust gepakt door het kijken van Riverdale (Jup, nadat ik Gilmore Girls uitgekeken had moest ik toch echt aan een nieuwe serie beginnen) ’s Avonds was het een ramp om in slaap te komen en daar had ik het wel moeilijk, ik heb mijn slaap juist zo hard nodig. (uhm, ik slaap dus heel slecht te laatste tijd, dus dit was al de zoveelste keer dat ik niet kon slapen)

 

 

 

Dinsdag 17 oktober

Ondanks het slechte slapen stond ik best oke op vandaag. De wekker ging om 8 uur want  vandaag zou mama komen om wat te helpen in huis. Door mijn toestand is het lastig om het huishouden goed bij te houden, maar gelukkig is daar mijn redder in nood 🙂 Rond de middag zijn mama en ik samen naar de woonboulevard geweest in Deventer, lekker samen accessoires kijken en wegsmelten bij zachte kussentjes. Van mama heb ik een heel leuk schilderij gekregen voor op de slaapkamer en slingers waar schoolbord verf op zit en waar je dus zelf op kunt schrijven. Zelf heb ik nog een kapstok gekocht voor op de slaapkamer en een douchegordijn. Helemaal geslaagd dus als je bedenkt dat het douchegordijn alleen echt nodig was 😉

Toen mama s avonds weer naar huis was  heb ik samen met Chris Kyon uitgelaten. Emotioneel had ik het heel zwaar en daar hebben we een goed gesprek over gehad. Ondanks dat ik het nooit goed in de gaten heb gehad, heb ik een bepaalde bindingsangst. Door de pesterijen op de middelbare school heb ik mij heel erg verlaten gevoeld en sinds dien heb ik altijd een bepaalde angst gehad bij het binden aan mensen. Ze zullen me toch wel weer in de steek laten. Het is in mijn geval niet zo dat ik mij niet bind maar dat er altijd een stemmetje in mijn hoofd zit die zegt dat ik niet goed genoeg ben. De verbinding aangaan met mensen heeft veel tijd gekost maar door alles wat ik binnen therapie heb geleerd lukt mij dit wel.  Hoe ik dit doe en moet blijven doen is door mijzelf te accepteren, door mijzelf te accepteren durf ik mij kwetsbaar op te stellen en kan ik praten over wat  er speelt op dat moment. Zo is het voor mensen beter te begrijpen waarom je doet zoals je doet. Ook zal je meer ruimte in durven te nemen omdat je je krachten leert zien en in te zetten. Je leert te zien wat jij te bieden hebt in een relatie en dat maakt het makkelijker een balans te vinden. (misschien moet ik aan dit thema ook maar eens een apart blogje wagen)

 

 

 

Woensdag 18 oktober

Vandaag heb ik een leuke dag gehad met alweer een spontane actie. Chris en ik hebben afgesproken elke woensdag een wandeling te maken in het bos. Ik heb sinds 1 week de woensdag vrij om bij te tanken van school. Deze dag wil ik gebruiken om even helemaal niks te moeten. Mijn hoofd overstroomd van alle moetens en daarom moet ik dit lijstje terug zien te drukken. Tijdens het wandelen neem ik altijd mijn camera mee omdat dat een hele grote passie is. Het fleurt mij op en maakt mij bewust van de mooie wereld om mij heen. Na het wandelen was het weer tijd om rustig aan te doen en ben ik even gaan liggen en heb ik een aflevering van Riverdale gekeken.

En toen kwam de spontane actie, we zijn namelijk met zijn tweeen naar Dedemsvaart gereden en hebben lekker bij papa en mama gegeten. Wat begon als een grapje werd een mega plan. Mijn broer zou bij mijn ouders gaan eten omdat zijn vriendin aan het werk was. Voor de grap zei is; Kunnen wij ook aanschuiven? Nou en van het een kwam het ander en een uur later zaten we in Dedemsvaart achter een bord boerenkool met rookworst 🙂 Dat zijn moment waar ik oprecht heel erg van kan genieten en gelukkig van wordt.

 

 

 

Donderdag 19 oktober

Donderdag ben ik eerst bezig geweest met de was en verder wat dingen in huis. Tegen de middag zijn Chris en ik boodschappen gaan doen bij de lidl. Sinds kort doen wij een keer in de maand grote boodschappen (voor ongeveer een maand). Dit is zodat we minder vaak naar de winkel hoeven en daarmee energie besparen. Ook zijn we nog even naar de action geweest (oeh zo fout, zoveel leuke dingen)

Eenmaal thuis reden we nog even langs de welkoop (die zit letterlijk een straat bij ons huis vandaan) Daar hebben we een onwijs leuk water ornament en mooie bloementjes uitgezocht. We zijn zo blij met de bank dat we gelijk weer wat meer in de tuin wouden doen. En zo wordt het steeds gezelliger, zelfs in de winter hebben we kleur in de tuin.

 

 

 

Vrijdag 20 oktober

En toen was het alweer vrijdag, een dag waarop de wekker al om 5 uur gin, 5 UUR! Maar wel voor een ontzettend goed doel, want vandaag stond Rally for kids gepland. Een dag waarin zieke kindjes op een circuit mee kunnen rijden in een rally auto. Het is zo mooi om de stralende gezichten uit die auto te zien komen en de kids even al hun ellende te laten vergeten. Een vriend en een kennis reden mee met hun auto’s dus daar konden wij lekker van genieten. Ohja ik kon nog even mijn rij skills op een race simulator tonen (uchh Hanneke heeft geen rijbewijs dus bakte er helemaal niks van 😉 ) Alweer  een dag waarin ik heb genoten.

 

En dat was het alweer voor deze week. Een week waarin ik heb kunnen genieten en ontspannen, ondanks dat het leven even helemaal niet loopt zoals gepland.

Liefs Hanneke  

Terugval en een lichaam in overlevingsstand

terugvalIn deze blog in onze vaste rubriek ‘Lichaam’ neem ik jullie mee in mijn hoofd. Hoe mijn anorexia me nu op de proef stelt met betrekking tot mijn bewegingsdrang. Ook vertel ik hoe mijn lichaam duidelijke signalen afgeeft dat het te veel is en hoe het door gaat in ‘overlevingsstand’.

Met een hol gevoel word ik wakker, mijn lijf voelt niet aan zoals het zou moeten voelen. Terwijl ik mezelf moed probeer in te praten om op te staan en de dag door te komen, merk ik al dat ik een lichaam vol spanning heb. Na een halfuur malen en piekeren stap ik dan toch uit bed, ik heb mezelf eindelijk zo ver gekregen. Maar dan begint het pas. Wanneer ik op sta krijgt mijn hoofd de volledige ruimte om weer lekker in de eetstoornis te kruipen. Het is alsof wanneer ik mijn slaapkamer uitloop om me op te frissen in de badkamer, mijn eetstoornis alweer geleund tegen de deuropening staat. Wanneer ik naar buiten loop slaat ze armen om me heen.  ‘Ik ga weer gezellig mee vandaag.’ fluistert ze in mijn oor. Een gevoel van paniek komt alweer omhoog als ik moet ontbijten. Hoe zal het vandaag gaan met het eten? Eet ik niet te veel? Maar ik moet ook niet te weinig eten anders houd ik het ook niet vol. Maar aankomen wil ik nu écht niet. Alle gedachtespinsels komen bij elkaar en ik ga piekeren, angst komt omhoog en ik voel dat ik mezelf echt rustig moet krijgen anders krijg ik een paniekaanval. Wanneer ik mijn ontbijt dan eindelijk voor me heb en begin met eten, gaat het wel. Mijn eetstoornis schuift een stoel aan en kibbelt tegen me. ‘Het ziet er als veel meer havermout uit dan normaal, heb je de pan wel goed afgewassen? Misschien zit er nog wel een spoor van olie in!’ Ik wuif haar weg en focus me op de laptop, die ik steevast bij mijn ontbijt aan heb staan om me niet te veel te hoeven focussen op het eten. Ik haal uit de koelkast beleg om mijn lunch klaar te maken. Mijn anorexia staat geleund tegen het aanrecht en kijkt me op de vingers terwijl ik mijn brood smeer. ‘Dat is wel héél veel hummus, kan je niet beter dunner smeren? Zoveel jam heb je echt niet nodig.’ in constante tweestrijd kies ik dan toch voor mijn gezonde kant, waarop mijn eetstoornis nog feller word. ‘Prima, dan kom je maar aan. Wil je dát dan, dat er volgende week een kilo extra op de weegschaal staat?’ schreeuwt ze. Ik krimp ineen en sta nu óók nog eens voor de keuze welke koek ik moet meenemen. Snel gris ik een pakje uit de kelder en probeer geen aandacht te schenken aan mijn anorexia. Mijn gezonde kant juicht dat ik mijn ontbijt gewoon heb gegeten en alles heb klaargemaakt voor de lunch en tussendoortjes, maar de andere, dubbele kant doet een schepje bij m’n schuldgevoel en paniek, waardoor ik angstig de deur uitga. Op de fiets richting de bus probeer ik te ontspannen door te letten op mijn ademhaling, maar in mijn lichaam voel ik een complete spanningsbron.


Terwijl ik terug fiets naar huis van een lange dag school ben ik doodop, mijn lichaam voelt zwaar en mijn hoofd bonst. Maar het is niet genoeg, het is het eind van de middag en mijn eetstoornis vertelt me dat ik nog niet genoeg heb bewogen. ‘Als je zo thuis bent, dan moeten we nog wel een moment vinden waarop je gaat bewegen hé, en wat dacht je van al je schoolwerk?’ zegt ze, terwijl ze me een duwtje in mijn rug geeft om nóg wat harder te trappen. ‘En ik dan? Ik ben kapot, ik moet echt even rusten.’ zeg ik, terwijl ik gehoor geef aan haar duw en zet een tandje bij met fietsen. ‘Rust.’ zegt ze, met een grijns. Ik weet precies wat dat betekent, dat bestaat voor mijn eetstoornis niet.

Bij het avondeten voel ik de spanning opkomen, terwijl ik roer in de saus voor de pasta staat mijn eetstoornis er weer gezellig bij. ‘Pasta op zichzelf zitten al hartstikke veel koolhydraten in, dan heb je echt die extra vetten en calorieën niet meer nodig.’ ik knik instemmend, en kaas doe ik er sowieso wel overheen. Dat is toch een prima vleesvervanger? Dus ik geef toe. ‘Mam, ik doe geen vervanger erin.’ hoor ik mezelf zeggen, wat al tot een discussie op zich leid. Mijn ouders zeggen het compleet tegenovergestelde van mijn eetstoornis en ik voel hoe de paniek omhoog schiet. Als we aan tafel zitten en ik het bord pasta voor me heb schieten er al 100 gedachten door mijn hoofd. Ik strooi wat kaas eroverheen maar krijg direct te horen dat het niet genoeg is. Met ingehouden adem doe ik er nog meer op en het moment dat ik mijn vork in de pasta prik schiet de paniek los. Alles gaat draaien en het enige wat ik voel is blinde paniek. Ik kan alleen maar trillen en huilen en ik zie alleen nog maar negativiteit op m’n bord liggen. Ik krijg geen hap naar binnen en ben compleet in paniek.

Dit is een heel persoonlijk stukje over de ervaring van het opstapelen van stress op een dag wat zich uitte in een paniekaanval. Wanneer ik een paniekaanval heb gehad dan voel ik me zo slecht dat ik de hele avond nog vol adrenaline ervan zit. Ik kan het dan niet kwijt en wil het het liefst wegwerken met bewegen, maar ik weet dat dat ook niet de oplossing is en dat ik dan alleen maar toegeef aan mijn eetstoornis. Door op deze manier mijn eetstoornis een stem te geven probeer ik te laten zien hoe het zich in mijn hoofd afspeelt, wat voor constante strijd ik nu voer en hoe lastig het is om alles nu vol te houden.

Daarbij gaat mijn lichaam nu echt door op de overlevingsstand, wanneer je volledig leeft op je coping mechanisme om alles maar vol te houden (je werk, je sport, je school etc), dan kost dit je al je energie die je al hebt. Maar daarbij heb je ook nog je eetstoornis waar je tegen in moet gaan. Kortom: je bent op. Je bent al op voordat je nog maar bent begonnen. Op dit moment leef ik in die overlingsstand en voel ik paniek en angst bij alles wat ik doe. Ik zit in een terugval en weetje? Soms verlies ik ook even de hoop, soms voel ik me ook gewoon klote, soms valt iemand die al vrij ver was in herstel ook weer terug en is er sprake van een terugval. En soms, moet je daar aan toegeven en jezelf ook rust gunnen om weer uit de overlingsstand en de terugval te komen. Daar ben ik nu mee bezig, proberen te accepteren dat ik mezelf rust moet gunnen en daarin stappen moet zetten. Die terugval, dat is een uiting van mijn lichaam en geest om me te vertellen dat ik een stap terug moet doen. Zodat ik daarna weer een stap in de goede richting kan doen.

Liefs,

Anne Dore

 

 

 

 

Oktober & November Goals

In de blog van vandaag laat ik zien wat voor doelen ik mezelf ga stellen voor de resterende maand oktober en de komende maand november. Het voelt als nieuwe moed om door te gaan en geeft me hopelijk motivatie voor de komende tijd, enjoy!

  • Rust creëren in mijn hoofd: Op dit moment loopt mijn geest echt over, ik ben daarom ook constant moe en voel een continu gevoel van stress. Ik wil me daarom weer meer richten op mindfulness en yoga. Nu doe ik al veel aan yoga, maar ik wil nu elke dag een moment creëren om óf yoga óf mindfulness te doen. Om even me helemaal in mezelf te keren en tijd voor mezelf te nemen.  En daarbij ga ik meer momenten nemen voor mezelf waar ik niks móet. Ik moet altijd ontzettend veel van mezelf en dit breekt me op.

 

  • Meer creatieve dingen doen: Vroeger vond ik het altijd heerlijk om lekker bezig te zijn met schilderen, tekenen, collage’s maken, piano spelen, zingen en mijn absolute favoriet: schrijven. Ik wil weer meer momenten pakken waarop ik hier mee bezig ga. Deze dingen heb ik al tijden niet meer gedaan, ik had altijd een excuus: geen tijd, sport gaat voor, school gaat voor etc. Maar eigenlijk ben ik gewoon bang dat ik het niet meer kan. Het word tijd om het weer uit te proberen en mezelf er weer in terug te vinden.

 

  • Meer variatie in mijn eetpatroon: Dit wordt een lastige, op dit moment gaat het eten vrij moeizaam. Het lukt me wel, maar het kost enorme moeite om tegen mijn eetstoornis in te gaan. Toch wil ik wat variatie in mijn eetpatroon aanbrengen door wat nieuwe recepten uit te proberen. Ik heb heel veel recepten uitgescheurd en opgezocht uit tijdschriften en op internet en maak nu weer een weekplanning voor de avondmaaltijd. Zo weet ik van te voren wat we moeten halen en kunnen we wat meer speciale dingen koken en eten we meer gevarieerd.

 

  • Weer in een positieve spiraal komen met motivatie: Op dit moment voel ik me ontzettend down en ik wil zo graag me weer beter voelen. Weer de positieve draai krijgen en mijn motivatie weer opkrikken. Nu is dit niet echt een doel op zich, het ligt er namelijk geheel aan hoe het gaat en het heeft tijd nodig om op te krabbelen uit mijn terugval. Maar toch hoop ik dat ik me weer beter voel, het liefst eerder, maar anders toch eind november.

 

  • Meer genietmomenten inplannen: Van mijn therapeute en diëtiste heb ik de opdracht gekregen om meer leuke dingen te doen. Aangezien school en mijn eetstoornis me erg veel bezighouden en ik alleen daar tijd voor maak. Ik ga dus meer genietmomenten inplannen: een dagje weg met een vriendin, ergens lunchen, ergens een mooie wandeling maken of even een filmpje kijken op de bank. Als het maar even een moment is waarop er plezier gemaakt mag worden.

 

  • School relativeren: Mijn állerbelangrijkste punt, is dat ik school moet relativeren. School is leuk, en mag me bezig houden. Maar het mag me niet overheersen en ervoor zorgen dat ik niet door kan gaan met herstel. Mijn gezondheid gaat voor. Daarom moet ik school meer gaan zien als: leuk voor erbij. Hoe lastig ik dit ook vind, als ik aan iets nieuws begin dan geef ik me voor de volle 100% daarvoor, en het liefst nog meer dan dat. Maar dat kan niet, want dat gaat ten koste van mezelf. Daarom ga ik proberen school niet té groot te maken, maar het zien als een tweede plek in mijn leven, want op de eerste plek moet mijn herstel (en dus mijn gezondheid) blijven staan.

 

  • Meer met beeld en foto’s doen voor de blog en voor mezelf: Ik heb een paar maanden geleden een nieuwe spiegelreflexcamera gekocht waar ik ontzettend blij mee ben! Ik vind het echt super leuk om mooie beelden en foto’s te maken en wil daar meer mee bezig gaan. Dit kan ik goed gebruiken voor de blog maar ook vind ik het ontzettend leuk om er zelf mee bezig te zijn.

En dat waren ze! Mijn doelen/goals voor komende 2 maanden. Voor mij goede punten om op te focussen. Misschien zit er ook wat voor jou bij? Doelen zijn goed om je voor te houden, zo krijg je motivatie om door te gaan en krijg je een overzicht van wat je nog graag zou willen of wat er zou kunnen verbeteren in je levensstijl. Met elk doel dat je bereikt kom je weer een stukje dichter bij jezelf!

Liefs,

Anne Dore

okt&novgoals

Week in mijn leven #6

Deze week begin ik op vrijdag

Vrijdag

Sochtends vroeg stapte ik met mijn moeder in de auto richting Human Concern, daar had ik therapie en ik was erg opgelucht om mijn therapeute weer te zien. Het was een tijdje geleden en ik voel me op het moment niet heel goed en daardoor was het fijn om weer met haar in gesprek te zijn. Na Human Concern was ik helemaal op en was ik blij dat ik weer naar huis kon. We lunchten rustig samen thuis en besloten daarna naar Kampen te gaan. Daar kwamen we in een ontzettend leuk winkeltje waar je allemaal mooie interieur-accessoires had. ’s Avonds maakten we nog even een rustig wandelingetje door het bos en keek ik de serie: ‘Orange is the new Black’.

IMG_0968IMG_0963 (2)

Zaterdag

Zaterdagochtend ging ik al vroeg weg naar de sportschool waar ik cardio deed en een benen-workout. Het was fijn om even alle stress eraf te sporten en te kletsen met anderen daar. Na het sporten kwam ik thuis en maakte ik een bak kwark voor mezelf met fruit en een cappuccino, ik begon met een planning maken voor school en ging bezig voor opdrachten. Aan het eind van de middag was ik veel in de keuken te vinden. Ik probeerde een nieuw recept: bananen-carrotcakebrood met wortel,appel, kaneel en veel speculaaskruiden en deze was erg goed uit de verf, heel lekker! Ook maakte ik een ovenpasta met ravioli, mozzarella en veel groenten voor het avondeten. ’s Avonds liep ik nog een rondje met mijn moeder in een natuurgebied en daarna plofte ik lekker op de bank met netflix.

IMG_0979IMG_0970 (2)

Zondag

Zondagochtend stond ik op met iets wat ik al lang niet meer had gehad. Ik stond op met spierpijn! En hoe! Mijn benen en billen waren flink aangepakt tijdens mijn work-out van de dag ervoor. Ergens vind ik het ook altijd een heel fijn gevoel, dan weet je dat je goed bezig geweest bent en dat je spieren groeien. Ik ontbeet samen met mijn vader en ging daarna aan de slag met een opdracht voor school. Smiddags ging ik samen met mijn vader naar het prachtige Waterloopbos waar ik veel foto’s maakte van paddenstoelen. Na veel regen afgelopen week was het heerlijk om in wat zonnestralen te wandelen.

IMG_1000IMG_1018IMG_0992

Maandag

Vanochtend ging ik alweer vroeg naar school om te werken aan een opdracht met een groep klasgenoten. Het was fijn om wat structuur aan te brengen in ons werk en nadat we eraan gewerkt hadden ging ik met een klasgenoot even het park in, we wandelden een stuk en hadden een mooi gesprek, zulke momenten ben ik altijd dankbaar voor. Later hadden we nog een college en daarna ging ik weer terug naar huis. Ik merk dat mijn energie enorm laag is en dat ik daardoor als ik thuis ben eerst echt even rust moet pakken. Ik maakte ’s middags wat foto’s waaronder deze van onze kat Yoep! Savonds ben ik voornamelijk bezig geweest voor school en heb ik Orange is the new Black gekeken, wat altijd enorm fijn is na een lange dag.

IMG_097522366491_1294549254007251_2790878821161596902_n

Dinsdag

’s Ochtends ontbeet ik rustig met mijn favoriete havermout terwijl ik wat youtube-video’s kijk, het geeft me altijd een heerlijk gevoel als ik rustig kan ontbijten en niet hof te stressen. Na het ontbijt fietste ik naar de sportschool en deed cardio en rug-training, op de terugweg werd ik even overvallen door een herfst-momentje, ik ben dol op de herfst en er vielen allemaal bladeren af van de bomen door de wind terwijl ik door het bos heen reed. Ook was er een heerlijke herfstgeur in het bos en daar word ik echt blij van. Het gaf me een positief momentje, en die zijn op het moment vrij schaars dus het was fijn om dit even te mogen ontvangen van de natuur. s’ Middags had ik 2 therapiesessies en ik was helemaal op daarna, savonds heb ik nog even voor school gewerkt, gekookt, de tafel gedekt en verder rustig aan gedaan.

22308803_1294549374007239_8080216096450639616_n

Woensdag

Woensdag was ik op school voor een aantal gesprekken en voor een opdracht, ik was heel erg moe toen ik thuis kwam en had een lastige dag, dus ’s avonds ging ik samen met mijn vader er nog even uit om proberen te ontspannen. Na het wandelen voelde ik me wel wat beter en besloot ik nog even voor school bezig te gaan.

IMG_1053

Donderdag

Al heel vroeg moest ik met de bus en trein richting Zwolle, want om half 9 begon mijn eerste les, doordat ik een fiets in Zwolle heb en ik van de trein naar school fiets, word ik gelukkig een beetje wakker. Ik vind het altijd leuk om te zien hoe iedereen op weg is naar zijn werk of school en hoe Zwolle tot leven komt ’s ochtends. ’s Middags heb ik een wandeling gemaakt met mijn moeder en daarna heb ik gekookt. ’s Avond heb ik gelezen uit het boek: ‘het Engelse meisje’ van Margaret Leroy, echt een aanrader!

2

IMG_1057 (2)

Vrijdag

Ik kan niet eens beschrijven hoe verschrikkelijk ik me voel vandaag, mijn anorexia trekt enorm en ik voel me ontzettend naar en angstig. Met het bedenken van het avondeten raakte ik in paniek en ik zat tegen een paniekaanval aan, alles voelde helemaal verkeerd en ik kon alleen nog maar trillen. M’n moeder loosde me mee naar het bos en daarna ging het iets beter. Ik heb daarom ook geen foto’s van de dag. Wel heb ik een foto gemaakt van mijn ‘motivatie’ vensterbank in mijn slaapkamer. Dit zijn allemaal beeldjes/kaarsjes en kaartjes die ik van geweldige mensen heb gekregen. Dit helpt me vaak om even bij stil te staan.

Helaas was deze week niet zo positief, zoals ik al eerder heb verteld gaat het op dit moment niet zo goed met me. Ik hoop dat ik snel weer de motivatie vind om alles op te pakken, maar voor nu is het belangrijk dat ik stabiliseer. Hopelijk is de komende week in mijn leven weer een stuk vrolijker.

Liefs,

Anne Dore

Luister naar me, alsjeblieft..

‘Hey jij! Leuk dat je in mij bent komen wonen, maar luister dan ook naar mij. Ik praat tegen je, ik geef signalen, ik laat je merken dat ik iets wil, voor jouw eigen bestwil. Luister dan toch!’

In dit blogje geef ik het lichaam van een eetstoornispatiënt een stem. Het kan heftig zijn, maar er is maar één boodschap: luister naar je lichaam, het wil je laten leven. Geef het de kans.

Ik weet dat jouw geest mij tegenwerkt, maar probeer het tenminste.

Jij hoort een stem die zegt dat je moet afvallen, dingen moet laten staan, maar dat wil ik helemaal niet! Ik heb jou mij, je lichaam, gegeven dat goed functioneert. Als je nu afvalt zul je van mij signalen ontvangen, zodat ik je kan bewijzen dat het niet oké is wat je doet. Ik zal je laten weten dat ik de energie nodig heb van voeding, anders krijg jij het koud en zal al het genuttigde eten worden gebruikt voor de processen in de organen. Dit kan leiden tot het afbreken van vetten en vervolgens je spieren, totdat er niks meer van ons over is, er is enkel nog wat vel over. Als jij te ver gaat zal er zo weinig overblijven van ons dat je niet meer kan lopen. Ik raak in de war, ik weet niet wat ik moet doen. Er zullen wonden ontstaan op de plekken waar jij te lang op licht/zit, omdat er gewoon geen vet meer is om te gebruiken voor energie. Voor ons. Alleen maar omdat ik voor de organen wil zorgen. Ik wil niet dood en jij wil dat zeker weten ook niet. Ik zal ervoor zorgen dat we blijven leven, maar dan moet je wel luisteren.

De kou die je op een gegeven moment voelt, als je te veel afvalt, voelt naar. Het voelt als een rare, warme, maar enorm koude tinteling die over je huid loopt. Er zullen kleine donshaartjes over mij gaan lopen, zodat ik iets van een isolatielaagje heb.

Ik zal je laten voelen dat je honger hebt, want jij en ik hebben voeding nodig. Lieve jij, ontneem me geen voeding alsjeblieft. Ik zal de signalen voor eten blijven geven, dit gebeurt automatisch. Ik zal op een gegeven moment signalen sturen dat wij verlangen naar eten, dit kan uitpakken in grote eetbuien, maar dan heb ik tenminste weer energie binnen. Het voelt naar, maar gooi het er niet uit, verbrand het niet. Jij en ik hebben het nodig. Wij hebben energie nodig. Laat ons niet verhongeren.

Ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat er niet te veel energie verloren gaat. Ik zal jou moe laten worden om energie te besparen. Om de overige energie te laten vervoeren naar de organen van mij. Geloof me, dit doe ik voor jou. Ik wil dat jij blijft leven. Of liever gezegd: dat wij blijven leven.

Braak niet, beweeg niet overmatig, gebruik geen laxeermiddelen, maar luister. Dit allemaal heeft geen zin. Het enige wat je daarmee bereikt is dat je ons pijn doet. Ons hart zal door de druk van alles langzamer werken, het zal pijn gaan doen in je borst. Er zal op een gegeven moment te weinig vocht in ons zitten waardoor je niet kan plassen en veel dorst krijgt. Die pijn en dorst bewijst dat wij het zwaar hebben, jij en ik. Ik zal snel duizelig worden, ik zal geen kracht meer hebben, ik zal geen vocht meer hebben om te kunnen blijven functioneren. Ik, wij, zullen lijden.

Word niet boos, snijd niet, verbrand niet, doe geen pijn, dit verdien jij niet, wij allebei niet. Er is iets fout in jouw geest, niet aan mij, en daar moet wat aan worden gedaan, zoek alsjeblieft hulp. Alleen op deze manier kan je het oplossen en niet door mij, ons, te vernietigen. Ik zorg alleen maar voor je dat je een kans hebt om te leven. Om de mooie dingen in het leven te leren zien en te ontvangen, maar ook om te leren dat er moeilijke momenten zijn die jij kan overwinnen.

Wil je het doen? Wil je naar mij luisteren? Wil je samenwerken? Dan zorgen wij er allebei voor dat het beter wordt.

Ik zal de voeding opnemen die ik nodig ben voor alle processen en wat ik niet nodig heb scheid ik voor je uit. Je hoeft niet bang te zijn voor je gewicht, ik zal ervoor zorgen dat het stabiel blijft, als je maar luistert.

Ik zal je stemming verbeteren, omdat je meer energie hebt.

Je kan weer genieten,

Je hebt het niet altijd meer koud,

Je hebt energie,

Je bent sterker,

Je kan alles veel beter aan, omdat je meer energie hebt.

Je bent mooi zoals je bent, en dat hoef je niet te veranderen. Het zijn de gedachtes die moeten veranderen.

Wil je het met me aangaan? Samen vechten als goede vrienden. Wij kunnen die eetstoornis aan. Wij kunnen het trauma aan. Wij kunnen persoonlijkheidsstoornissen aan. Wij kunnen de wereld aan.

Wil je samenwerken en naar me luisteren? Alsjeblieft…’

 

Rianne

“Mag je dat wel hebben?”

Hoi lieve lezers,

Daar zijn we weer! Na een weekje rust pakken we de draad van het bloggen weer op. In deze blog wil ik jullie meenemen in de combinatie eetstoornis en diabetes.

Wat ik er opnieuw weer bijzet is dat ik niets kan doen aan het ontstaan van mijn diabetes, dit heeft te maken met erfelijke aanleg. Het is heel lang een angst van mij geweest dat mensen dachten dat het mijn eigen schuld was, door mijn eetbuien en uiterlijk (mijn lichaamsbeeld is nog steeds niet oke, want met mijn gewicht loop ik helemaal geen risico op het krijgen van diabetes type 2, die overigens wel te maken heeft met eetgedrag en gewicht). Steeds meer kan ik  mij hierbij neerleggen omdat ik zelf weet dat ik niks kan doen aan mijn diabetes.

Bij deze combinatie zijn er een aantal struggles waar ik tegenaan loop;

  • Hypo en eetstoornis
  • Insuline spuiten en een eetbui
  • Het drinken van light producten
  • koolhydraten tellen

In deze blog wil ik jullie wat meer vertellen over het nemen van light producten en het tellen van koolhydraten. Toen ik net diabetes kreeg werd mij aangeraden om light frisdranken te gaan nemen, dit was omdat ik op een dag maar een bepaald aantal koolhydraten en suikers binnen mag krijgen. Het is heel belangrijk om mij hier aan te houden anders dan kan ik mijn suikerwaardes niet stabiel houden.

Even een kleine medische uitleg 😉 Mijn alvleesklier maakt geen insuline meer aan, dit is de stof die er voor zorgt dat je suiker wordt opgenomen in je bloed. Omdat dat bij mij dus niet meer werkt moet ik dit handmatig doen door middel van insuline injecties. Bij elke maaltijd die ik eet moet ik kort werkende insuline spuiten, deze insuline werkt ongeveer 3 uur en vangt de koolhydraten uit de maaltijd op. “s Avonds moet ik ook een langwerkende insuline spuiten die ongeveer 24 uur werkt, deze insuline moet ervoor zorgen dat mijn suikerwaarde over het algemeen goed is. Na dit te weten is het misschien begrijpelijker waarom ik een vast aantal koolhydraten op een dag moet eten, anders kan ik mijn langwerkende insuline niet goed instellen.

26d9084b9630e97eb20ac47b8dbfea72--a-cow-diabetes-quotes-type-

Hoeveel ik bij een maaltijd moet spuiten wordt berekend door een soort formule, ik moet weten hoeveel koolhydraten er in mijn  maaltijd zaten en aan de hand daarvan kan ik berekenen hoeveel ik moet spuiten (voor de mensen die het interessant vinden, bij mij is dit op 8 gram koolhydraten 1 eenheid insuline) Je kunt misschien wel begrijpen dat het tellen van koolhydraten een trigger is voor het ontstaan van een eetstoornis. In het begin moest ik al mijn eten wegen en was eten niet zomaar even iets, ik moest er altijd over na denken. In mijn eetstoornis is het wegen nooit terug gekomen maar ik kan rijtjes met producten opsommen waarvan ik het aantal koolhydraten weet. Voor mij best wel een dingetje. Door mijn diabetes ben ik dus veel bewuster met eten bezig.

Even terug naar het stukje light producten, dit is iets waar ik best wel rekening mee moet houden. De mensen waar ik vaak kom weten dat ik light drinken moet hebben en hebben dit ook vaak wel in huis. Maar zodra ik naar mensen ga die dit niet weten of er niet aan gedacht hebben gaat bij mij de radar alweer aan de slag, want hoe los ik dit nou op. In het begin kwam het er op neer dat ik water of thee dronk, maar hoe meer ervaring ik kreeg hoe makkelijker ik hier op kon inspelen, en ook wel eens een normaal sapje dronk.

Vaak genoeg hoor ik nog de opmerking “Mag je dat wel hebben?” of “Dat mag je toch helemaal niet?” Lieve mensen bij deze wil ik het jullie afraden deze opmerking te maken. Hoe goed hij ook bedoeld is, hij is heel schrijnend. Ik denk na over alles wat ik eet en weet heel goed wat ik doe. Laat deze keuze maar aan mij. Ook op verjaardagen word er vaak rekening mee gehouden, alweer heel lief bedoeld maar ook dat is niet nodig. Zodra ik naar een verjaardag ga hou ik hier s ochtends al rekening mee en pas mijn eetpatroon hierop aan. Want ohjaaa ik hou van taart!! En als het kan smul ik hier lekker van mee. In mijn eetstoornis periode heb ik hier voor mijzelf ook bij stil gestaan, waar komt het vandaan? En hierdoor besefte ik dat het vooral voortwam uit angst om anders te zijn, en mij bezwaard voelen omdat mensen moeite voor mij doet. Gelukkig speelt dit nou geen rol meer en is het gewoon omdat ik onwijs van lekker eten hou!

Ik merk dat ik het best lastig vind om hier een goed samenhangend en begrijpend verhaal van te maken. Maar als jullie vragen of opmerkingen hebben sta ik daar voor  open en zijn mailtjes en reacties meer dan welkom. In een van mijn volgende blogs hoop ik de andere puntjes die ik in het begin van de blog noemde te bespreken.

 

Liefs,

Hanneke