Anne VS Ana

Vanaf de zomervakantie zit ik in een terugval. De motivatie is ver te zoeken, ik ben op, moe, energieloos maar heb een hele lijst met dingen die ik voor mezelf ‘moet’ doen: school, therapie, de blog, vriendinnen, familie, oh en ergens moet ik ook nog tijd voor mezelf vinden hierin? Vandaag zal de blog dan ook niet erg positief zijn, maar dit is hoe het is nu en laat de werkelijkheid zien.

Even breek ik, maar er gaat een klik om in m’n hoofd en zo snel als de tranen kwamen, verdwenen ze ook weer. Met mijn handen in het haar zit ik aan tafel. Laat me huilen, laat me het er gewoon een keer uithuilen. Maar het lukt me niet, het mag er van mijn eetstoornis niet zijn. Sterk blijven en doorgaan. Mijn eetstoornis heeft me flink te pakken en als mijn coping mechanisme is dit het enige waar ik me nu veilig in voel. Is dit waar ik nu weer in terug ga? Is dit weer mijn toekomst? Angst, pijn, eten, niet eten, bewegen, rennen, ik moet bewegen, ik MOET bewegen, calorieën, NEE STOP.

Stop. Ga nou eens écht na wat dit is wat je voelt. Word eens bewust van deze angst. Denk je echt dat je er niet mag zijn? Denk je écht dat dit, wat je voelt, dat dat angst is voor eten? Angst voor je lichaam? Angst voor de weegschaal? De weegschaal die al weken het tegenovergestelde laat zien van waar je angstig voor bent. De weegschaal die al weken een nummer laat zien, waar jij niet op wilt zijn. Waar de échte jij, de échte Anne, niks mee kan. Dat nummer, dat lichaam, dat geeft je niks. Geen energie, geen goede gezondheid en vooral: geen toekomst.

Al weken is het weer een strijd in mijn hoofd, bewegen of niet bewegen, wel eten of niet eten, compenseren of genoeg nemen, aankomen of… afvallen. Ik verwijt mezelf al weken dat het niet goed gaat, het frustreert me omdat ik weet hoe het wél goed kan gaan. Ik weet ook dat ik me weer beter voel als ik meer aankom en dat ik dan ook meer positieve gevoelens kan ontvangen. Maar ik durf niet. Ik durf níet door de angst. Ik durf niet door de angst van weer aankomen, weer meer eten, weer spanning, niet nu. Niet nu ik al spanning heb van school en therapie. Waarin ik mezelf meer tegenkom dan ooit. Ik heb het gevoel dat mijn hele identiteit op losse schroeven staat, dat er als er ook maar even aan me gerommeld word er weer een stukje afvalt. Het gevoel dat je op het randje van de afgrond staat en er maar dít hoeft te gebeuren en je er af ligt. Wáárom voel ik dit? Zo gek is het helemaal niet, ik ben net begonnen met een nieuwe studie en daar komt super veel bij op me af, ik ben net begonnen met de diepte ingaan met therapie en ik heb het gevoel dat alles van mijn identiteit op losse schroeven staan, ik ben net begonnen met systeemtherapie én ik zit op een gewicht waarop ik alles maar net kan redden. Al deze bronnen van spanning zorgen ervoor dat de eetstoornis nu extra hard trekt. Dat het extra hard roept van: ‘Anne, kom maar even bij mij! Kom maar even bij mij in het veilige haventje waar je zo goed weet hoe je je boot moet aanmeren. Waar je zo goed weet hoe je je controle kan uiten.’ en met hangende pootjes keer ik terug naar haar. Keer ik terug naar de anorexia, naar Ana. Ze geeft me angst, dat ik nooit uit de eetstoornis zal komen, dat ik nooit ‘normaal’ met eten om kan gaan, dat ik altijd angst zal houden en altijd ziek zal zijn.

fight

Ik ben er klaar mee. Zó klaar mee. Het gaat nu niet goed, maar ik ga hier weer boven op komen. Ik heb geweldige ouders, lieve broers, geweldige vriendinnen en het word nu echt tijd dat ik mezelf ook geweldig ga vinden. Ik heb zo hard gevochten, ik heb zo keihard gevochten om te staan waar ik nú sta. Ana gaat dit echt niet meer van me afpakken. Ik schrijf dit voor mezelf, om mezelf moed in te praten. Maar ik schrijf dit ook voor jou, degene die het nu ook moeilijk heeft, degene die ook momenten heeft dat hij/zij denkt: laat maar. Degene die ook wel wat motivatie kan gebruiken. Laten we er samen voor gaan. De enige weg naar herstel is recht door de angst heen.

”Healing comes in waves, and maybe today the wave hits the rocks and that’s ok. That’s ok, darling, you are still healing. You are still healing.”

Liefs,

Anne Dore

 

Advertenties

One thought

  1. Lieve Anne Dore,
    Wat stoer dat je alles zo durft te uiten, iedereen weer een kijkje binnenin je laat nemen.
    Ik hoop dat dit je weer een stukje optilt, je Kracht, Sterkte, Wijsheid, en alles wat je nodig bent, geeft.
    Hartelijke groet, Henny

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s