Opnames deel 3: PsyQ

Vandaag weer een extra blogje. Dit keer over mijn eerste behandeling bij HC en, hopelijk, laatste opname. Weer een waarschuwing vooraf: dit bevat ook heftige delen van mijn leven met een eetstoornis. Lees het niet als je er erg gevoelig voor bent.

Vooraf

Na Smilde ben ik overgegaan naar Human Concern in Zwolle. Ik heb daar ongeveer een jaar gezeten. In dat jaar heb ik wel veel gedaan, maar ik kwam niet vooruit. Ik heb daar van september ’15 tot december’15, denk ik, in de startgroep gezeten. Dit kwam doordat ik een te laag gewicht had. Ik moest eerst iets aankomen tot een bepaald startgewicht die vastgesteld stond tijdens de intake (ik was immers weer afgevallen in de tussentijd), voordat ik over mocht naar het ambulante traject. Het duurde lang en ik wilde graag hulp hebben. Ik kreeg op een gegeven moment een therapeute aangewezen die ik mocht zien, ondanks dat ik in de startgroep zat, ze zou me helpen met het eten en aankomen. Ze heeft me geholpen en het is gelukt. Ik ben die paar kleine kilo’s aangekomen, maar er zat iets totaal niet goed in mijn hoofd. De eetstoornis trok nog steeds enorm erg, ik mocht niet herstellen, ik had haar nodig, maar ik wilde een heel klein beetje wel herstellen. Helaas drong dat nog niet echt tot me door. Ik heb ongeveer dat halve jaar wel therapie gehad, maar er kwam nooit echt veel binnen. We zijn wel achter dingen gekomen die ik niet wist.

Ik bleef ondertussen doorgaan in havo 5, die moest ik weer overnieuw doen. Ik vermoed dat dat me ook heeft vertraagd in herstel. Ik moest doorgaan met leren, ik moest perfecte cijfers halen zonder hulp, ik mocht niet opgeven, ik moest in een keer slagen, etc. etc. Ik heb dat jaar veel steun gehad van mijn enorm lieve docenten. Ik heb vaker van mijn scheikunde docent te horen gekregen dat ik wel moest slagen, als ik niet zou slagen zou niemand dat doen. Ook in herstel zou ik slagen volgens hem. Dat is me nog steeds bijgebleven. Mijn mentor probeerde en probeert me te begrijpen, maar dat lukt hem nog steeds niet. Ik heb enorm veel steun aan hem gehad en zelfs bij de diploma-uitreiking van mijn zusje heb ik nog met hem een stukje taart gegeten. Ik kan nog meer zeggen, maar die mensen waren onder andere een deel van het omslaan van mijn knop. Samen met een paar lieve klasgenootjes.

quotes-about-fight-for-your-lifeOndertussen ging het nog steeds niet goed. Het gewicht was nu mijn controle. Ik moest en zou op dat startgewicht zitten en het liefst eronder. Er boven was niet oké en eronder was voor Human Concern niet oké. Zo ging dat het hele traject door. Na de examens veranderde er iets. Ik merkte dat mijn lichaam energie te kort had. Het begon niet goed te reageren. Ik begon zomaar uit het niets te trillen, ik kreeg vaak pijnscheuten in mijn borstkas en ik werd snel duizelig. Ik wist toen, dat ik te ver was gegaan. Ik wilde niet meer met mijn eten en gewicht rommelen, ik wilde niet dat mijn lichaam onbetrouwbaar werd, ik wilde leven en niet overleven. Ik vertelde het mijn therapeutes en samen zochten we naar oplossingen. Ik kon niet zelf eten of aankomen, daar was ik nog niet sterk genoeg voor, ik had hulp nodig. We kwamen terecht bij Amarum en PsyQ, deze twee klinieken waren redelijk dichtbij mijn huis en ze waren goed aangeschreven. PsyQ had de kortst wachtlijst. Uiteindelijk ben ik bij PsyQ ‘aangenomen’ en werd ik 7 september 2016 opgenomen in Groningen.

PsyQ, de beste keus van mijn leven.

Voor de opname was ik opgelucht. Ik mocht weer eten, ik zou beter worden, ik zou een nieuw leven krijgen, ik hoef het niet alleen te doen. Het was zeker spannend. Al die nieuwe gezichten en regels, maar ik had er, stiekem, wel zin in. Een nieuw en spannend avontuur. download

Toen kwam de eerste dag en ik vond het helemaal niet meer zo leuk. Ik was bang en ik wilde weg, ik wilde weer terugvallen en verzuipen in de eetstoornis. Ik ben het toch aangegaan.

Er waren een bepaald aantal dingen waar je rekening mee moest houden:

  1. Als je BMI onder een bepaalde grens zat moest je in de rolstoel worden vervoerd. Je mocht niet naar buiten om te lopen, als je dat wilde moest je in de rolstoel vervoerd worden.
  2. De eerste drie weekenden moest je contact opnemen met de bereikbaarheidsdienst. Via de mail of Whatsapp op bepaalde momenten. Best wel handig hoor dat Whatsapp.
  3. De eerste 6 weken mocht je niet alleen naar buiten, je moest iemand meehebben.
  4. In de eerste weken zou je opbouwen naar de Algemene Voedingslijst (AGV). Die opbouw werd vastgesteld met behulp van de diëtiste en de arts. Sommigen moesten in één week opbouwen en anderen weer in 3 week. Het ligt geheel aan je lichamelijke toestand.
  5. Je bent verplicht aanwezig te zijn bij elke maaltijd, als je wegging moest je dat melden en afspraken maken over hoe je die maaltijd zou gaan doen. Als de maaltijd niet lukte was dat je eigen verantwoordelijkheid, maar je werd wel aan tafel gehouden en er werd aan je gevraagd waarom je niet wilde en wat de functie ervan was.

 

Nou er waren echt nog wel meer dingen waar je rekening mee zou moeten/kunnen houden, maar die weet ik niet allemaal meer precies.

Ik had met mezelf en mijn therapeute van Human Concern afgesproken, dat als ik opgenomen zou worden en ik zou echt willen genezen, dat ik eerlijk zou zijn. Zo ben ik ook de opname ingegaan. Ik zou eerlijk zijn, ik wilde niet meer liegen, want dat had ik lang genoeg gedaan. Ik hielp mezelf er niet verder mee.

Ik ben zo eerlijk mogelijk geweest tijdens de opname, soms was de eetstoornis wel aanwezig en heb ik gelogen, maar later vertelde ik wel de waarheid.

Die behandeling was soms behoorlijk pittig, maar het heeft me goed gedaan.

In het begin van de behandeling was mijn gewicht te laag en moest ik in de rolstoel. Ik durfde niet te eten, maar ik ben het toch gaan doen. Zelfs in de weekenden at ik een goede hoeveelheid. Dit was zo bijzonder, want daarvoor had ik het nog nooit gedaan, niet in Smilde en ook niet toen ik bij HC zat. Dit eten zorgde wel voor enige stres, maar het gewicht ging omhoog. Je zou zeggen dat dat goed is, wat het ook is. Maar voor de eetstoornis was het niet goed. Mijn lichaam kwam zo veel en zo snel aan dat mijn hoofd niet meeging. Ik bleef maar bij dat lage gewicht hangen met mijn hoofd. Ik heb het meerdere keren tijdens cognitief gedeeld en ik heb ook een aantal inzichten gekregen wat wel enigszins hielp. Maar het ging nog niet zoals ik dat zou willen. Dit heeft er wel eens voor gezorgd dat ik andere manieren van compenseren op ging zoeken of dat ik iets stoms deed, maar ik ben er vrij snel mee gestopt nadat ik alles had verteld.

Ook mijn onzekerheid ben ik aan gaan pakken, ik wilde mezelf zijn. Ik ben in de groep gaan vragen, tijdens cognitief of weekendvoorbespreking, of mijn gedachtes die ik invulde waar waren. Meestal was dit niet het geval. Ik heb meerdere keren gehoord dat ik een leuke en mooie meid ben, maar dat ik soms ook wel eens dingen mocht veranderen, zoals die onzekerheid. Zelfs een socio kwam er mee aanzetten dat ik Lef had. Nou daar moest ik hard om lachen, en nu ik er weer aan denk moet ik glimlachen.

Ik ging me langzamerhand beter voelen. Dit komt denk ik omdat ik expres mezelf een beetje uit die isolatie heb geduwd en omdat er zulke lieve meiden waren met wie ik erg goed contact had. We hadden het regelmatig over hoe het zou zijn als we uit de kliniek zouden komen, wat we konden en waar we dankbaar voor zouden zijn. Vele wandelingen gemaakt, veel lol gehad, samen gehuild, elkaar helpen en steunen, bij elkaar slapen, samen de stad in, uitdagingen aangaan en winkelen. Hé Anne Dore en K? 😉

Het was dus niet alleen zwaar, maar ik heb er ook echt plezier gehad. De socio’s waren ontzettend lief en soms ook niet uit te staan, maar ze hebben me geholpen.

Mijn omslag kwam echt toen ik naar een meeloopdag ging in Zwolle. Ik moest die dag zelfstandig eten.  ’s Ochtends moest ik voor het eerst alleen in de trein eten, ik had met mijn mentor afgesproken dat ik zou kijken naar de ‘normale’ mensen in de trein. Dus dat heb ik gedaan. Het viel me op dat iedereen gewoon wat at als hij/zij trek had. Ook op school viel me dat op: een tenger meisje kocht in een pauze gewoon chocolade melk en m&m’s. Ik dacht toen van: ‘Waarom ook niet? Het is heel normaal en je wordt er niet dik van.’ Die dag heeft me heel erg geholpen.

Vanaf die dag ging het steeds beter. Ik voelde me beter, mijn humeur werd beter, mijn lichaamsbeeld werd niet meer zo sterk vervormd, ik kon weer dingen aanhoren die ik eerst niet kon aanhoren en nog wel meer. Ik groeide opeens heel erg snel qua persoonlijkheid. Ik werd meer de ‘nieuwe’ en ‘echte’ Rianne. Doordat alles in een keer veranderde en beter ging ben ik een maand eerder met ontslag gegaan.

Ik heb gehuild bij het afscheid, ik heb er een goede tijd gehad en ik zou iedereen missen, maar ik zou wel met de meiden contact houden. Ik zou verder gaan in mijn herstel en dat gebeurt weer bij Human Concern.

 

Liefs, Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s