Terugval en een lichaam in overlevingsstand

terugvalIn deze blog in onze vaste rubriek ‘Lichaam’ neem ik jullie mee in mijn hoofd. Hoe mijn anorexia me nu op de proef stelt met betrekking tot mijn bewegingsdrang. Ook vertel ik hoe mijn lichaam duidelijke signalen afgeeft dat het te veel is en hoe het door gaat in ‘overlevingsstand’.

Met een hol gevoel word ik wakker, mijn lijf voelt niet aan zoals het zou moeten voelen. Terwijl ik mezelf moed probeer in te praten om op te staan en de dag door te komen, merk ik al dat ik een lichaam vol spanning heb. Na een halfuur malen en piekeren stap ik dan toch uit bed, ik heb mezelf eindelijk zo ver gekregen. Maar dan begint het pas. Wanneer ik op sta krijgt mijn hoofd de volledige ruimte om weer lekker in de eetstoornis te kruipen. Het is alsof wanneer ik mijn slaapkamer uitloop om me op te frissen in de badkamer, mijn eetstoornis alweer geleund tegen de deuropening staat. Wanneer ik naar buiten loop slaat ze armen om me heen.  ‘Ik ga weer gezellig mee vandaag.’ fluistert ze in mijn oor. Een gevoel van paniek komt alweer omhoog als ik moet ontbijten. Hoe zal het vandaag gaan met het eten? Eet ik niet te veel? Maar ik moet ook niet te weinig eten anders houd ik het ook niet vol. Maar aankomen wil ik nu écht niet. Alle gedachtespinsels komen bij elkaar en ik ga piekeren, angst komt omhoog en ik voel dat ik mezelf echt rustig moet krijgen anders krijg ik een paniekaanval. Wanneer ik mijn ontbijt dan eindelijk voor me heb en begin met eten, gaat het wel. Mijn eetstoornis schuift een stoel aan en kibbelt tegen me. ‘Het ziet er als veel meer havermout uit dan normaal, heb je de pan wel goed afgewassen? Misschien zit er nog wel een spoor van olie in!’ Ik wuif haar weg en focus me op de laptop, die ik steevast bij mijn ontbijt aan heb staan om me niet te veel te hoeven focussen op het eten. Ik haal uit de koelkast beleg om mijn lunch klaar te maken. Mijn anorexia staat geleund tegen het aanrecht en kijkt me op de vingers terwijl ik mijn brood smeer. ‘Dat is wel héél veel hummus, kan je niet beter dunner smeren? Zoveel jam heb je echt niet nodig.’ in constante tweestrijd kies ik dan toch voor mijn gezonde kant, waarop mijn eetstoornis nog feller word. ‘Prima, dan kom je maar aan. Wil je dát dan, dat er volgende week een kilo extra op de weegschaal staat?’ schreeuwt ze. Ik krimp ineen en sta nu óók nog eens voor de keuze welke koek ik moet meenemen. Snel gris ik een pakje uit de kelder en probeer geen aandacht te schenken aan mijn anorexia. Mijn gezonde kant juicht dat ik mijn ontbijt gewoon heb gegeten en alles heb klaargemaakt voor de lunch en tussendoortjes, maar de andere, dubbele kant doet een schepje bij m’n schuldgevoel en paniek, waardoor ik angstig de deur uitga. Op de fiets richting de bus probeer ik te ontspannen door te letten op mijn ademhaling, maar in mijn lichaam voel ik een complete spanningsbron.


Terwijl ik terug fiets naar huis van een lange dag school ben ik doodop, mijn lichaam voelt zwaar en mijn hoofd bonst. Maar het is niet genoeg, het is het eind van de middag en mijn eetstoornis vertelt me dat ik nog niet genoeg heb bewogen. ‘Als je zo thuis bent, dan moeten we nog wel een moment vinden waarop je gaat bewegen hé, en wat dacht je van al je schoolwerk?’ zegt ze, terwijl ze me een duwtje in mijn rug geeft om nóg wat harder te trappen. ‘En ik dan? Ik ben kapot, ik moet echt even rusten.’ zeg ik, terwijl ik gehoor geef aan haar duw en zet een tandje bij met fietsen. ‘Rust.’ zegt ze, met een grijns. Ik weet precies wat dat betekent, dat bestaat voor mijn eetstoornis niet.

Bij het avondeten voel ik de spanning opkomen, terwijl ik roer in de saus voor de pasta staat mijn eetstoornis er weer gezellig bij. ‘Pasta op zichzelf zitten al hartstikke veel koolhydraten in, dan heb je echt die extra vetten en calorieën niet meer nodig.’ ik knik instemmend, en kaas doe ik er sowieso wel overheen. Dat is toch een prima vleesvervanger? Dus ik geef toe. ‘Mam, ik doe geen vervanger erin.’ hoor ik mezelf zeggen, wat al tot een discussie op zich leid. Mijn ouders zeggen het compleet tegenovergestelde van mijn eetstoornis en ik voel hoe de paniek omhoog schiet. Als we aan tafel zitten en ik het bord pasta voor me heb schieten er al 100 gedachten door mijn hoofd. Ik strooi wat kaas eroverheen maar krijg direct te horen dat het niet genoeg is. Met ingehouden adem doe ik er nog meer op en het moment dat ik mijn vork in de pasta prik schiet de paniek los. Alles gaat draaien en het enige wat ik voel is blinde paniek. Ik kan alleen maar trillen en huilen en ik zie alleen nog maar negativiteit op m’n bord liggen. Ik krijg geen hap naar binnen en ben compleet in paniek.

Dit is een heel persoonlijk stukje over de ervaring van het opstapelen van stress op een dag wat zich uitte in een paniekaanval. Wanneer ik een paniekaanval heb gehad dan voel ik me zo slecht dat ik de hele avond nog vol adrenaline ervan zit. Ik kan het dan niet kwijt en wil het het liefst wegwerken met bewegen, maar ik weet dat dat ook niet de oplossing is en dat ik dan alleen maar toegeef aan mijn eetstoornis. Door op deze manier mijn eetstoornis een stem te geven probeer ik te laten zien hoe het zich in mijn hoofd afspeelt, wat voor constante strijd ik nu voer en hoe lastig het is om alles nu vol te houden.

Daarbij gaat mijn lichaam nu echt door op de overlevingsstand, wanneer je volledig leeft op je coping mechanisme om alles maar vol te houden (je werk, je sport, je school etc), dan kost dit je al je energie die je al hebt. Maar daarbij heb je ook nog je eetstoornis waar je tegen in moet gaan. Kortom: je bent op. Je bent al op voordat je nog maar bent begonnen. Op dit moment leef ik in die overlingsstand en voel ik paniek en angst bij alles wat ik doe. Ik zit in een terugval en weetje? Soms verlies ik ook even de hoop, soms voel ik me ook gewoon klote, soms valt iemand die al vrij ver was in herstel ook weer terug en is er sprake van een terugval. En soms, moet je daar aan toegeven en jezelf ook rust gunnen om weer uit de overlingsstand en de terugval te komen. Daar ben ik nu mee bezig, proberen te accepteren dat ik mezelf rust moet gunnen en daarin stappen moet zetten. Die terugval, dat is een uiting van mijn lichaam en geest om me te vertellen dat ik een stap terug moet doen. Zodat ik daarna weer een stap in de goede richting kan doen.

Liefs,

Anne Dore

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s