Winkelen en een eetstoornis

Maten, strakke of wijde kleding, spiegels in de paskamers. Allemaal spannende dingen omtrent het winkelen met een eetstoornis. Voor veel meiden/jongens met een eetstoornis is het lastig om te gaan winkelen. Voor de een is het lastig omdat hij/zij niks past en daarover in zit, voor een ander is het lastig omdat hij/zij telkens geconfronteerd word met zijn/haar lijf in de spiegel. Ook zijn er mensen met een eetstoornis die zichzelf niks gunnen omdat ze vinden dat ze het niet waard zijn om geld aan uit te geven en dus niks nieuws voor hunzelf willen kopen. Vandaag neem ik jullie mee in mijn ervaring met winkelen met een eetstoornis en geef ik tips voor het winkelen.

Ik ben dól op winkelen, al jaren struin ik graag winkelstraten af en vind ik het heerlijk om met mijn handen vol kleding en schoenen de paskamers in te gaan. Vaak plan ik dan ook winkeltripjes met vriendinnen of mijn moeder. In de periode dat ik niet naar schoolging en veel thuis was, ging ik vaak even naar een stad om te winkelen. Niet het winkelen gaf me een fijn gevoel, maar het gewoon even weg zijn van thuis en even me op iets compleet anders richten was prettig. Vaak ging ik met mijn moeder op stap, maar ook met m’n beste vriendinnetjes ben ik vaak verschillende steden ingedoken, opzoek naar nieuwe kleding. Heel erg materialistisch zal je denken en ja: dat was het ook. Maar op dat moment had ik het echt even nodig om ergens een positief gevoel uit te halen, en dat ik dat haalde uit een nieuw paar schoenen of een nieuw jurkje was voor toen goed. En ik weet dat dat geen langdurig geluk is, maar voor toen volstond het.

winkelen met een eetstoornis

Het winkelen gaf mij ook motivatie, ik ben een van de personen die het zichzelf niet misgunt om te winkelen, maar die het wel heel moeilijk vind om te ervaren hoe dun mijn lijf was. In de periode dat ik echt keihard sportte en alles eraf moest heb ik amper gewinkeld, ik was alleen maar bezig met die kilo’s eraf krijgen en dacht helemaal niet na over winkelen. Ik zag mezelf ook totaal niet realistisch toen en ik weet zeker dat ik mezelf in die tijd alleen maar dik had gevonden. Maar toen ik op m’n allerlaagste gewicht zat (de periode dat ik ook veel winkelde) paste níks me, xs en zelfs xxs (wanneer mogelijk) slobberden om me heen. Broeken zakten van mijn billen af en ik weet nog goed, dat ik een keer een broek van de kinderafdeling heb gekocht. Bizar. En ongelofelijk belachelijk en ongezond. Ik werd verdrietig van het zien van mijn broodmagere lijf en vond het zo vervelend dat ik niks meer paste. Vaak kocht ik iets wat me te groot was en zette dan het doel voor mezelf: dit pas ik weer als ik aankom, daar ga ik voor! Raar maar waar, dit heeft me echt geholpen om stappen te zetten.

Wat ik als moeilijk heb ervaren is de blikken die ik kreeg, vooral vorig jaar juni, het was warm weer en het zomerseizoen was aangebroken. Dit betekende: korte blote jurkjes, blote armen en benen en het heftigste: een bikini. Mijn bikini’s pasten me niet meer en ik ging samen met m’n moeder opzoek naar een nieuwe. Met het kleinste maatje van de hele winkel stond ik bij de Livera in het pashokje. De verkoopster kwam even kijken en ik zag haar ogen groot worden en haar mond open zakken. ‘Ik moet ook aankomen.’ hoorde ik mezelf snel zeggen. Ik was het gewend dat verkoopsters me met grote ogen aankeken en daarna mijn moeders ogen zochten, ik was het gewend dat er naar me gekeken werd met een blik van: dat is helemaal mis. En het hielp me, om in te zien hoe mager ik écht was.

Fun fact: doordat ik zo mager was paste ik natuurlijk heel weinig, vaak kwam ik dan ook met lege handen terug, soms kocht ik iets wat te groot was met het idee: ‘ik moet aankomen, ik groei erin.’ en mijn andere manier van winkelen was: schoenen! Want die pas je áltijd. Ik weet niet hoeveel paar schoenen ik heb gekocht de afgelopen 2 jaar, maar geloof mij: het zijn er heel erg veel.

IMG_1234

Tips om te winkelen met een eetstoornis:

-Geloof me, ik weet dat het lastig is. Ik weet dat er meiden en jongens zijn die liever helemaal níks kopen en voor eeuwig in dezelfde kleren rondlopen. Maar soms is het juist goed om wél nieuwe dingen te kopen. Om jezelf even als een ander persoon te zien, jezelf even te verwennen of juist om je ogen te openen. Je bent het waard en je mág die ruimte ook innemen.

-Als je het lastig vind om in de spiegel te kijken, kijk dan gewoon niet. Pas kleding en kijk van bovenaf of je het leuk vind staan of niet. Je hoeft het niet moeilijker te maken dan het al voor je is.

-Ga samen met iemand, je moeder, je zus, een vriend/vriendin, het is sowieso gezelliger om samen met iemand te gaan maar het kan ook helpen in een realistisch beeld creëren. Waarschijnlijk zie jij zelf niet goed hoe je er écht uitziet, een ander kan je hier mee helpen en eventueel steunen mocht het te zwaar zijn.

-Relativeer, als de weegschaal een laag getal aangeeft en je bmi op ondergewicht zit, dan kan het echt niet zijn dat je spiegelbeeld een dikke weergave van jou weergeeft. Dan kan het echt niet zijn dat je een buikje hebt, je benen dik zijn of je armen net dat éxtra beetje vet hebben. Probeer te relativeren dat je niet dik bént, de weegschaal zegt dat je ondergewicht hebt. En de weegschaal liegt niet.

-Koop comfortabele kleding, als ik naar mezelf kijk: ik droeg vroeger vooral dingen die mooi waren. Daar voelde ik me toen goed bij, of het lekker zat gaf ik niet zoveel om. Nu, wil ik me vooral comfortabel voelen, natuurlijk vind ik mooie kleding ook belangrijk, maar een lekker warm vest staat nu absoluut boven die mooie blouse of dat strakke jurkje. Kies ook iets uit wat echt bij je past, ga niet direct uit je comfortzone met een kort rokje als je bijvoorbeeld nooit rokjes draagt. Blijft dicht bij jezelf, daar voel je je uiteindelijk het prettigst bij.

-Als laatste tip: mocht je ondergewicht hebben, koop dan iets waar je in gaat passen op je streefgewicht. Koop bijvoorbeeld iets wat net te groot is of een maatje groter. Gebruik dit als motivatie om aan te komen. Dit kan een jurkje zijn of een mooie broek, iets waar je waarde aan hecht. Om voor mij een voorbeeld te noemen: ik had een hele mooie jurk van nikkie gekocht, ik paste hem en hij was me te groot. Ik kocht hem tóch en hing hem een jaar aan m’n deur. Elke keer zag ik die jurk en vond ik hem zó mooi, dat gaf me soms echt even dat zetje om toch door te gaan. Gek he, dat kleding zo’n invloed op je kan hebben. Nu, zit ik nog steeds niet op volledig gezond gewicht maar: ik pas het jurkje net, en ik weet zeker dat als ik nog wat meer aankom hij nog beter zit!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Genietmoment #1 Concert van Queen

In de nieuwe serie: genietmoment, neem ik jullie mee in een moeilijke periode van mij waarin ik door kleine en grote genietmomenten motivatie haal en me positief probeer te voelen. Ik probeer uit deze moeilijke periode te komen door motivatie op te bouwen en meer rust te krijgen in m’n geest. Vandaag neem ik jullie mee in mijn eerste genietmoment in deze serie: het concert van Queen in de Ziggo Dome, 13 november 2017.

Mensen die mij goed kennen zullen weten dat ik een ontzettend grote liefde heb voor oude rockmuziek: the Beatles, the Rolling Stones, Guns N Roses, the Doors, Pink Floyd, Led Zeppelin, CCR en natuurlijk mijn favoriet: Queen, zijn echt mijn all-time favoriete bands en kan ik echt intens van genieten. Deze liefde ontstond aan het begin van de middelbare school en is met de jaren gegroeid. Op vakanties hadden wij altijd keihard cd’s van Queen aan en zongen we keihard mee. Daardoor kan ik nu alle nummers wel dromen. Aangezien de lead-zanger: Freddie Mercury, overleden was, had ik nooit verwacht dat ik nog naar een concert van Queen zou kunnen. Maar thank God (God save the Queen), kwam Queen met het idee om opnieuw te gaan touren met andere zangers. Zo ook nu: Adam Lambert. Afgelopen februari zag ik dat Queen naar Nederland kwam, en mijn hart maakte een sprongetje. Direct vertelde ik het aan mijn ouders en besloten we kaartjes te kopen.

queen3bron: foto

Afgelopen maandag gingen mijn ouders en ik op weg naar de Ziggo Dome voor het concert, ik was wat gespannen vooraf aangezien we ook uiteten zouden gaan in Amsterdam. Ik heb de laatste tijd veel last van paniekaanvallen en ben vooral op lastige onverwachte momenten bij het eten extra gevoelig hiervoor. Dat het eten goed ging gaf al een goede basis voor het concert. Toen we naar de Ziggo Dome toeliepen was het al hartstikke druk en ontstond er al sfeer in de rijen voor het gebouw. Naarmate het concert begon werd de sfeer alleen maar beter. Het was zo ontzettend bijzonder en ze speelden en zongen zo intens goed. Ik kon er zo intens van genieten en was (en ben) zo dankbaar dat ik dit mocht mee maken. Dit was voor mij zo’n groot genietmoment en doordat ik dit geweldige gevoel weer heb ervaren, krijg ik weer hoop. Ik kan tóch nog genieten, dat pure gevoel, dat zit er nog wél. En dat gevoel, dat is van mij, en niet van mijn eetstoornis. Wat een geweldig gevoel is dat, mogen er nog velen komen de komende tijd.

Wat is jou laatste ultieme genietmoment? Koester het, het is zoveel waard!

Liefs,

Anne Dore

queen5bron: foto

Psst.. Ik ben er nog..

Het gaat een hele tijd goed, je kan de eetstoornis goed onderdrukken, je werkt hard aan het onderliggende en aan het contact met anderen. Je bent op vakantie of een weekendje weg en dan steekt die eetstoornis heel hard de kop op, omdat een trigger haar heeft geactiveerd.

Dit voorval gebeurde bij mij het afgelopen weekend. Ik was een weekendje weg met Patrick. We gingen samen even naar een hotelletje om onze rust te vieren die we hebben verdiend na de toetsweek.

Ik had gedacht dat dat hele weekend wel lekker ging lopen, omdat het al heel erg lang best goed gaat qua vechten tegen de eetstoornis en het niet luisteren.

Ik had deels gelijk. Vrijdagavond en zaterdagochtend ging het verbazingwekkend goed. Ik heb goed gegeten, ik had het leuk en ik kon zelfs uitslapen. De eetstoornis was al een beetje aanwezig op de achtergrond, want ja je bent uit je veilige haven weg. De eetstoornis pakt alles wat ze pakken kan. Dus ook een plek waar je onstabiel bent. Toen kwam de trigger voor de eetstoornis. Die trigger was deze keer namelijk prestatiedrang en perfectionisme. Ik kreeg te horen dat er een cijfer online stond van een toets waarvan ik dacht dat die best wel redelijk ging. Ik keek en ik kon het niet geloven. Ik had een 4.5. Eerst probeerde ik mezelf te kalmeren door het te relativeren met: ‘Het is een bonustoets, die telt niet voor studiepunten. Misschien is er wel een fout gemaakt tijdens het nakijken..’ Ik bleef er maar naar staren en ik heb het tegen Patrick gezegd. Ik snapte het gewoon niet, hoe kon ik een 4,5 krijgen? Ik doe zo hard mijn best en hij ging best goed. Hoe langer ik erover nadacht hoe zwaarder het voor me werd en hoe sterker de eetstoornis werd. Ik kreeg gelijk alle oude gedachtes terug: ‘Ik heb gefaald, een 4,5 is een slecht cijfer. Ik haalde nooit onvoldoendes! Nu ziet iedereen dat ik niks kan. Ik kan niks. Niemand mag me. Niemand ziet me staan. Ze gaan me van de opleiding trappen. Ik kan beter weer afvallen en laten zien dat ik wel wat kan.’ Ik heb enorm hard gehuild. Ik was bang, ontzettend bang, en wanhopig. Hoe moet ik nu met school en een eetstoornis om leren gaan als dit al zo gaat? Na een aantal minuten gehuild en gepraat te hebben met Patrick heeft hij me rustig gekregen en zijn we wat gaan doen.

De volgende dag bij het ontbijt was mijn eetstoornis er nog steeds, helaas. Patrick was ziekjes geworden en kon daardoor niet goed eten. Ik voelde hoe het voelde toen mijn ouders bij mij zaten en zij wel wat aten en ik weinig tot niets. Het voelde verschrikkelijk ongemakkelijk, ik voelde me bezorgd. Toen kwam de eetstoornis. Het idee van: ‘Psst, ik ben er nog, je ziet me niet maar ik zit in een hoekje die jij nu langzaam betreed. Luister maar naar mij, ik weet wat jij moet doen om je beter te laten voelen.’ Hoe langer ik naar Patrick keek en hoe vaker ik een hap nam, des te meer de stem begon te groeien. ‘Ik moet ook maar weer minder eten, want ik lijk wel een vreetzak. Ik ben al te dik geworden.’ Ik heb mijn gedachtes geuit en ik heb gehuild. Ik vond het verschrikkelijk dat mijn eetstoornis ging trekken door iets waar Patrick niets aan kon doen. Dat maakte me zo boos op mezelf. Wij zijn uiteindelijk de uitdaging aangegaan en hebben allebei nog wat te eten gepakt.

Maandag was de eetstoornis er weer, terwijl ik had gedacht dat die wel weg zou zijn. Het was een normale schooldag, het enige wat anders was was het feit dat de hele klas een cijfer binnen had gekregen en ik mij kon vergelijken met de anderen. Super stom van mij, maar ik deed het toch. Tijdens het SLB-uur vroeg de SLB’er wat we verwachten hoe we de toetsen zouden hebben gemaakt. Hadden we de toetsen gehaald? Wat voor cijfers zouden we hebben gehaald? Dat moesten we opschrijven om te bekijken of onze inschatting over onszelf juist was. Ik wilde dat niet doen, want ik wist dat het niet goed zou uitpakken voor mij. Het moest toch en terwijl ik de vakken opschreef keerde de eetstoornis terug. Keihard. ‘Ik heb gefaald, ik heb een 4,5 gehaald en nu ga ik de rest ook niet halen. Ik heb alles toch slecht gedaan, ik kan mezelf niet goed inschatten. Ik kan niks.’ Ik moest moeite doen om mijn tranen binnen te houden. Voor het eerst in maanden voelde ik me zwaar kut, ik wilde mezelf bezeren, ik wilde stoppen met eten, ik wilde afvallen, ik verlangde weer naar het magere lichaam waarmee ik niks voel behalve mijn eigen lichamelijke pijn en gedachtes.

bea2bcd95832e3fc18c6540170870fcd

In de bus heb ik het met Patrick besproken via whatsapp, hij gaf me motivatie om wel door te gaan. Ik heb met mijn moeder gebeld die mijn situatie van begin af aan heeft meegemaakt en weet hoe ze moet reageren. Ook thuis heb ik het met mijn huisgenoot besproken en heb ik zelfs gehuild. Het fijne is dat ze zo heerlijk nuchter en realistisch kan kijken en dat heeft me heel erg geholpen. Zij hebben me rustig gekregen. Ik heb uiteindelijk wel alles gegeten, want ik wilde niet terugvallen. Ik wilde niet terug met leugens, pijn en helemaal overnieuw beginnen met het gevecht wat ontiegelijk zwaar is. Ik was opgelucht toen ik mezelf zover had gekregen om niet naar de eetstoornis te luisteren en wel mijn ding te doen.

Ik weet dat de eetstoornis er nog is en blijkbaar nog erger dan ik had verwacht, maar ik blijf er tegenin gaan, totdat ik het onder controle heb. Ik ben blij dat ik alles direct heb besproken en heb gegeten, want niet eten en jezelf beschadigen heeft geen zin.

Ik ben vroeg naar bed gegaan en de volgende dag voelde ik me al heel wat beter. Ik kon de rest van de week weer aan met goede moed.

Veel liefs, Rianne

Doe is even normaal

Hoi hoi,

Voor school moest is een stuk reflecteren op de vraag; “Wat is normaal?” Ik vind het leuk om mijn visie met jullie te delen. Aan de hand van een aflevering over angst van de documentaire reeks over psychische aandoeningen, Doe is even normaal, heb ik een stuk geschreven. Wil je de aflevering ook kijken? Onderaan de blog voeg ik de link toe.

De vraag; “Wat is normaal?” heeft een lange tijd mijn leven beïnvloed. Ik wou niet dat mensen mij anders zouden vinden, maar ik was anders. Ik heb diabetes, kromme armen, een depressie, een angststoornis en een eetstoornis, ik heb een tussenjaar gehad, woon op mijn 20e samen en hou van gekke sokken. Dan voldoe je niet aan het plaatje normaal. Lang heb ik deze eigenschappen naar de achtergrond geschoven uit angst dat anderen mij af zouden wijzen. Tot het moment dat ik besefte dat ik anders wou zijn, want dan zou ik mijzelf zijn.

In de aflevering angst van Doe is even normaal kwam de vraag naar voren; “Kun je nog wel normaal functioneren als angst je leven overneemt?” Uit eigen ervaring en door de aflevering weet ik dat dit niet zo is. Angst verandert je, angst neemt je over, angst ontneemt je dingen, angst maakt je eenzaam en ongelukkig. Maar is angst dan niet normaal? Jawel, iedereen is wel eens bang. En ik denk dat angst ook wel iets is dat, tot op zekere hoogte, geaccepteerd is Nederland. Je mag bang zijn voor spinnen, onweer of donker, maar bang zijn voor open ruimtes, een rondje fietsen of je huis verlaten is een ander verhaal. Ik denk dat dit komt omdat het moeilijk te begrijpen is.

Op de vraag wat is normaal, wil en kan ik geen antwoord op geven. Ik wil niemand in hokjes plaatsen, ik wil dat mensen zichzelf kunnen zijn. Ik denk dat ieder mens zijn beeld van normaal heeft, en dat er daarom ook geen een antwoord is op deze vraag.

Na het kijken van deze aflevering rust bij mij alleen de vraag; “Moeten angsten gelijk bestreden worden?” Ik krijg namelijk het idee dat je sommige angsten niet mag hebben. Ik denk dat het juist heel gezond is om bepaalde angsten te ervaren, maar zodra ze je leven gaan beheersen is het geen aanvulling meer maar een belemmering. Wat ik hiermee bedoel is dat spanning voor een activiteit niet erg is, maar dat zodra je het niet meer durft het je gaat isoleren (denk maar aan een sociale angst). De schaamte oefening die ze in de aflevering lieten zien vond ik heel mooi. Wybe moest midden op het plein uit volle borst het Wilhelmus zingen, op deze manier kon hij ervaren dat hij deze angst kon overwinnen en kreeg hij vertrouwen om ook zijn eigen angst aan te pakken. Wat ik hier het mooie aan vond is dat je verwacht dat mensen heel raar gaan kijken, omdat dit niet “normaal is”, maar in plaats daarvan gingen ze meezingen.

Het kan dus zijn dat je denkt dat je niet voldoet aan het “normale plaatje” en dat je daarom bang bent om buiten de boot te vallen. Maar vaak is dit helemaal niet het geval. En als dit wel zo is, laat jij je eigen identiteit dan afpakken door wat anderen van je vinden?

https://www.npo.nl/doe-even-normaal/26-08-2014/VPWON_1227548

Liefs Hanneke

What you know and what you feel

Lieve allemaal,

Soms loopt het leven niet helemaal zoals gepland. In mijn vorige blog schreef ik al dat het niet zo goed met mij gaat. Ik knok, ik knok heel hard tegen een depressie die mijn leven weer aan het over nemen is.  Ik knok tegen gedachtes die ik niet wil hebben, tegen cooping die ik veel te hard inzet, tegen verwaarlozing, opoffering en zelfverwijt. Tegen doorgaan als het niet meer gaat, maskers, dwang en innig verdriet. Ik knok tegen iemand die ik zelf niet ben..

En deze strijd is zwaar, ik moet moeilijke keuzes maken. Soms moet ik kiezen voor mijn geluk en soms moet ik kiezen voor dat wat verstandig is. Ik heb veel gesprekken met Chris, mijn therapeuten en mijn ouders die mij helpen bij deze keuzes. En toch voelt het alsof ik het alleen moet doen, niemand kan keuzes voor mij maken.

Ik weet niet goed wat ik op dit moment moet schrijven. Ik wil open zijn en jullie meenemen in dit proces, maar ik wil ook weer niet een te zware blog schrijven.

Tussen de vorige regel en deze zitten ongeveer 2 dagen bedenk tijd, maar ik weet nu wat ik wil schrijven. Ik wil jullie laten zien wat mij steun geeft de afgelopen tijd. Bij de ene terugval heb ik namelijk andere behoeftes als bij de andere.

Rust: na een gesprek te hebben gehad met mijn slb’er heb ik besloten rust te nemen van mijn studie. Dit betekend niet dat ik niet meer studeer maar dat ik in ieder geval 1 dag in de week extra vrij ben om op te laden. Ik zit nu midden in mijn toetsweek en dat betekend dat ik maar weinig naar school hoef, dat scheelt een hoop reizen en dus ook een hoop energie. Maar de keuze voor rust is niet zo makkelijk als hij lijkt, want dat betekend dat je dingen die je leuk vind ook tijdelijk moet stoppen, bijvoorbeeld afspreken met vriendinnen, dagjes weg of gewoon de wekelijkse boodschappen. Het moeten lijstje in mijn hoofd word groter en groter en dat is moeilijk. De woensdag is voor mij een dag dat ik niks “moet” maar man wat is dat moeilijk. Een dag waarin ik niks mag plannen, en alleen maar mag kijken naar waar ik behoefte aan heb. Een hele uitdaging maar ik merk wel dat het mij helpt.

Ouders en vriend: Praten, het oneindige praten over hoe het gaat wat er in mijn hoofd speelt en wat ik moet doen doe ik het liefste met mijn ouders en Chris. Dit zijn de mensen die het dichtste bij mij staan en mij het best kennen. Maar ook kan ik bij hen uithuilen, lachen of komen voor een knuffel. Bij hen hoef ik lang niet altijd te vertellen wat ik voel, ze zien en begrijpen het.

Dieren: voor sommigen zal dit heel gek klinken, maar voor de mensen die net zo’n groot hart hebben voor dieren als ik zullen dit begrijpen. De katjes die bij je op schoot komen liggen als je er helemaal door heen zit. Of een hond die zijn kop op de schouder legt en een lik in je gezicht geeft. Van die kleine gebaren die je even weer positiviteit laten voelen, je het gevoel geven dat je er mag zijn en je gezien wordt. De honden maken dat ik het huis uit ga en lange wandelingen maak, het houdt me in beweging en brengt  me in contact met andere mensen.

Cooping: een misschien niet zo’n positief punt, maar  wel iets wat mij op de been houdt. Cooping is eigenlijk een hele  uitvergrote karaktereigenschap waar je in doorslaat. Bij mij is dit duidelijkheid (regels, rijtjes, to do lijstjes, afspraken ed.), orde (net huis, chaos in mijn hoofd ordenen) en zorgen voor (zorgen dat anderen het goed hebben, mijzelf wegcijferen). Door deze cooping heb ik het idee controle te hebben, maar eigenlijk verbloemd dit mijn drang  naar rust en ontspanning. Door me maar vast te houden aan de cooping kan ik doorgaan. Wat hier het gevaar van is, is dat je roofbouw gaat plegen op je eigen lichaam, je gaat over je grenzen en put je lichaam uit. Voor buitenstaanders is cooping vaak lastig om te  begrijpen, want hoe kan dit je nou helpen?

Therapie: ondanks dat ik het niet vaak meer heb is het wel een helpende factor, en dan vooral de systeemgesprekken met Chris. Mijn systeemtherapeut kan dingen onwijs helder uitleggen zodat Chris beter begrijpt wat er in mij omgaat, dat maakt ons heel close. Het is bij mij vaak niet eens zo dat ik nieuwe dingen leer, maar dat ik verbanden leg tussen dingen waardoor ik mijn gedrag en gedachtes beter begrijp.

Stilstaan bij de mooie dingen: genieten is iets wat ik moeilijk kan op dit moment. Daarom zet ik mijzelf soms stil om te kijken naar de mooie dingen om mij heen. Als ik in het bos loop ga ik stil staan en kijk ik naar de rood bruin gekleurde bladeren aan de boom, of ik kijk naar de honden die samen aan het spelen zijn, of ik eet bewust een bord lekkere pasta. Genieten is een te groot woord, maar ik maak mijzelf ervan bewust dat er heel veel mooie dingen zijn.

Geen zware blog, maar wel een kijkje in een lastig proces. Ik geloof dat het is gelukt!

Liefs Hanneke

2 drukke daagjes

Hallo lieve lezers, ik neem jullie deze donderdag even 2 daagjes mee in mijn toetsweek. Dit zijn afgelopen maandag en dinsdag van deze week. 

Terwijl ik dit typ zit er een kat voor mijn neus langs te lopen :’)

Afgelopen maandag was ik vrij. Ik had die dag geen toets, dus ik heb die tijd gebruikt om te gaan leren en het een en ander in huis te doen. Ik begon die dag met eerst wat lezen in bed en vervolgens heb ik tijdens het ontbijt een boodschappenlijstje geschreven. Niet lang daarna had ik mijn schoenen en jas aan en ben ik boodschappen gaan doen. Gelijk boodschappen gehaald voor de komende week. Toen ik thuiskwam heb ik één van mijn lades met etenswaar en voorraadjes opgeruimd, ik wilde het overzichtelijk hebben. Zo gezegd, zo gedaan.20171106_114019 Dat voelde al heel veel beter. Ik heb daarna een behoorlijke poos wiskunde en labrekenen geoefend. ’s Middags kwam mijn huisgenoot terug en toen hebben we samen nog even een aflevering van een serie gekeken. Ik wou gaan stofzuigen, maar we hadden het gezellig en ik was lui, dus ik ging eerst maar koken en eten. Na het koken en eten heb ik stofgezogen en ook nog het een en ander geregeld voor dit weekend. Toen was het alweer bedtijd.

20171107_070925Dinsdag was ik erg vroeg wakker, ik had een toets wiskunde. Ik nam expres een bus van een halfuur eerder (deze bus gaat maar 2x in het uur >.<), zodat ik zeker weten op tijd op school zou komen. Maar dat betekende wel dat ik om 6 uur er uit moest, uiteindelijk werd het kwart over 6, maar goed het is vroeg. Ik moest erg snel werken en dan nog proberen de bus te halen, helaas kon ik mijn thee niet opdrinken 😦 . Ik zat al om 5 over 7 in de bus naar school… Wel even lekker wakker worden in de warme rustige bus, helaas was ik nog niet helemaal wakker toen ik op school aankwam. Ondanks dat ging de toets goed.

Na de toets ben ik met de trein naar Zwolle gegaan, ik had namelijk weer therapie. Ik was lekker vroeg daar dus ik kon mooi bij HC nog eventjes wat doorkijken.

Na therapie was ik echt uitgeput, maar ik had nog afgesproken met een vriendin en daar

20171107_143044had ik wel zin in, dus ik heb bij de Bagels&Beans gewacht op haar en daar hebben we een koffie to go meegenomen en zijn we samen gaan wandelen en kletsen.

Na een uurtje mocht ik weer met de trein naar huis, dan was ik nog een beetje op tijd thuis en dan kon ik nog mooi op tijd eten. Ik heb die dag niet echt meer geleerd, omdat ik woensdag nog vrij was, dus ik heb even wat tv gekeken en gelezen.

Ik ben op tijd naar bed gegaan en toen was het dagje weer voorbij.

Dit was een erg kort blogje, maar ik wilde toch even wat plaatsen.

Iedereen alvast een fijn weekend en geniet van je vrije tijd.

Liefs, Rianne

Mijn voorbeeld

Ik heb afgelopen week op YouTube de documentaire van Demi Lovato gekeken. Dit heb ik over meerdere dagen verspreid i.v.m. school en het niet hebben van wifi thuis.

Misschien klinkt het heel dom uit de mond van een twintig jarige, maar ze is serieus een voorbeeld voor me. Vanaf de basisschool heb ik Disney Channel, Camp Rock en andere films waar zij in speelde meerdere keren gekeken.

Vanaf het moment dat ik ook problemen begon te krijgen op de middelbare school en ik haar muziek ontdekte ben ik naar haar muziek gaan luisteren. Ze schreef nummers waar ik me in herkende.

Toen mijn eetstoornis kwam heb ik enorm veel van haar muziek geluisterd en gezongen. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ook zij eetstoornissen heeft (gehad), ze worstelt er nog steeds mee en dat raakte me in haar documentaire. Ze is zo ontzettend eerlijk, en dat maakt haar krachtig. Ze laat zien dat ze het lastig heeft en heeft gehad, ze laat zien dat het leven moeilijk en enorm zwaar kan zijn, maar ze heeft zich wel vastgehouden aan één ding die haar er uiteindelijk toch doorheen heeft geholpen. Ze worstelde en worstelt met zo enorm veel problemen van vroeger en nu, ze is te snel opgegroeid en toch gaat ze door. Ik ga niet zeggen dat ik haar ken, nee dat doe ik niet. Maar veel van wat ze zei in de documentaire herkende ik.

Ik luister tegenwoordig weer naar muziek en nu ik het weer kan horen voel ik me ook echt begrepen door haar nummers.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar ik vind het gewoon dom klinken uit mijn mond, het voelt alsof jullie nu over me gaan denken alsof ik een klein kind ben. Terwijl ik dat helemaal niet ben.

Ik heb enorm veel respect voor Demi, ik zie haar als mijn voorbeeld en ik wil op een dag net als haar mensen helpen door te laten zien dat een verslaving het niet waard is. Op welke manier dan ook en deze blog is een van die manieren.

Ik zet de link van een paar van mijn meest beluisterde nummers van hieronder, met die van de documentaire.

Ik wil in ieder geval nog zeggen:

Een verslaving, op welke manier dan ook, is het niet waard. Je raakt iedereen kwijt, maar vooral jezelf.  Het leven zonder is beter, je kan met je problemen leren omgaan. Als je in een diep dal bent geweest en je kruipt langzaam weer omhoog zul je van de kleine dingen kunnen genieten. Je zal zien wat het leven je kan bieden.

Dit geld voor iedereen.

Liefs, Rianne