What you know and what you feel

Lieve allemaal,

Soms loopt het leven niet helemaal zoals gepland. In mijn vorige blog schreef ik al dat het niet zo goed met mij gaat. Ik knok, ik knok heel hard tegen een depressie die mijn leven weer aan het over nemen is.  Ik knok tegen gedachtes die ik niet wil hebben, tegen cooping die ik veel te hard inzet, tegen verwaarlozing, opoffering en zelfverwijt. Tegen doorgaan als het niet meer gaat, maskers, dwang en innig verdriet. Ik knok tegen iemand die ik zelf niet ben..

En deze strijd is zwaar, ik moet moeilijke keuzes maken. Soms moet ik kiezen voor mijn geluk en soms moet ik kiezen voor dat wat verstandig is. Ik heb veel gesprekken met Chris, mijn therapeuten en mijn ouders die mij helpen bij deze keuzes. En toch voelt het alsof ik het alleen moet doen, niemand kan keuzes voor mij maken.

Ik weet niet goed wat ik op dit moment moet schrijven. Ik wil open zijn en jullie meenemen in dit proces, maar ik wil ook weer niet een te zware blog schrijven.

Tussen de vorige regel en deze zitten ongeveer 2 dagen bedenk tijd, maar ik weet nu wat ik wil schrijven. Ik wil jullie laten zien wat mij steun geeft de afgelopen tijd. Bij de ene terugval heb ik namelijk andere behoeftes als bij de andere.

Rust: na een gesprek te hebben gehad met mijn slb’er heb ik besloten rust te nemen van mijn studie. Dit betekend niet dat ik niet meer studeer maar dat ik in ieder geval 1 dag in de week extra vrij ben om op te laden. Ik zit nu midden in mijn toetsweek en dat betekend dat ik maar weinig naar school hoef, dat scheelt een hoop reizen en dus ook een hoop energie. Maar de keuze voor rust is niet zo makkelijk als hij lijkt, want dat betekend dat je dingen die je leuk vind ook tijdelijk moet stoppen, bijvoorbeeld afspreken met vriendinnen, dagjes weg of gewoon de wekelijkse boodschappen. Het moeten lijstje in mijn hoofd word groter en groter en dat is moeilijk. De woensdag is voor mij een dag dat ik niks “moet” maar man wat is dat moeilijk. Een dag waarin ik niks mag plannen, en alleen maar mag kijken naar waar ik behoefte aan heb. Een hele uitdaging maar ik merk wel dat het mij helpt.

Ouders en vriend: Praten, het oneindige praten over hoe het gaat wat er in mijn hoofd speelt en wat ik moet doen doe ik het liefste met mijn ouders en Chris. Dit zijn de mensen die het dichtste bij mij staan en mij het best kennen. Maar ook kan ik bij hen uithuilen, lachen of komen voor een knuffel. Bij hen hoef ik lang niet altijd te vertellen wat ik voel, ze zien en begrijpen het.

Dieren: voor sommigen zal dit heel gek klinken, maar voor de mensen die net zo’n groot hart hebben voor dieren als ik zullen dit begrijpen. De katjes die bij je op schoot komen liggen als je er helemaal door heen zit. Of een hond die zijn kop op de schouder legt en een lik in je gezicht geeft. Van die kleine gebaren die je even weer positiviteit laten voelen, je het gevoel geven dat je er mag zijn en je gezien wordt. De honden maken dat ik het huis uit ga en lange wandelingen maak, het houdt me in beweging en brengt  me in contact met andere mensen.

Cooping: een misschien niet zo’n positief punt, maar  wel iets wat mij op de been houdt. Cooping is eigenlijk een hele  uitvergrote karaktereigenschap waar je in doorslaat. Bij mij is dit duidelijkheid (regels, rijtjes, to do lijstjes, afspraken ed.), orde (net huis, chaos in mijn hoofd ordenen) en zorgen voor (zorgen dat anderen het goed hebben, mijzelf wegcijferen). Door deze cooping heb ik het idee controle te hebben, maar eigenlijk verbloemd dit mijn drang  naar rust en ontspanning. Door me maar vast te houden aan de cooping kan ik doorgaan. Wat hier het gevaar van is, is dat je roofbouw gaat plegen op je eigen lichaam, je gaat over je grenzen en put je lichaam uit. Voor buitenstaanders is cooping vaak lastig om te  begrijpen, want hoe kan dit je nou helpen?

Therapie: ondanks dat ik het niet vaak meer heb is het wel een helpende factor, en dan vooral de systeemgesprekken met Chris. Mijn systeemtherapeut kan dingen onwijs helder uitleggen zodat Chris beter begrijpt wat er in mij omgaat, dat maakt ons heel close. Het is bij mij vaak niet eens zo dat ik nieuwe dingen leer, maar dat ik verbanden leg tussen dingen waardoor ik mijn gedrag en gedachtes beter begrijp.

Stilstaan bij de mooie dingen: genieten is iets wat ik moeilijk kan op dit moment. Daarom zet ik mijzelf soms stil om te kijken naar de mooie dingen om mij heen. Als ik in het bos loop ga ik stil staan en kijk ik naar de rood bruin gekleurde bladeren aan de boom, of ik kijk naar de honden die samen aan het spelen zijn, of ik eet bewust een bord lekkere pasta. Genieten is een te groot woord, maar ik maak mijzelf ervan bewust dat er heel veel mooie dingen zijn.

Geen zware blog, maar wel een kijkje in een lastig proces. Ik geloof dat het is gelukt!

Liefs Hanneke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s