Doe is even normaal

Hoi hoi,

Voor school moest is een stuk reflecteren op de vraag; “Wat is normaal?” Ik vind het leuk om mijn visie met jullie te delen. Aan de hand van een aflevering over angst van de documentaire reeks over psychische aandoeningen, Doe is even normaal, heb ik een stuk geschreven. Wil je de aflevering ook kijken? Onderaan de blog voeg ik de link toe.

De vraag; “Wat is normaal?” heeft een lange tijd mijn leven beïnvloed. Ik wou niet dat mensen mij anders zouden vinden, maar ik was anders. Ik heb diabetes, kromme armen, een depressie, een angststoornis en een eetstoornis, ik heb een tussenjaar gehad, woon op mijn 20e samen en hou van gekke sokken. Dan voldoe je niet aan het plaatje normaal. Lang heb ik deze eigenschappen naar de achtergrond geschoven uit angst dat anderen mij af zouden wijzen. Tot het moment dat ik besefte dat ik anders wou zijn, want dan zou ik mijzelf zijn.

In de aflevering angst van Doe is even normaal kwam de vraag naar voren; “Kun je nog wel normaal functioneren als angst je leven overneemt?” Uit eigen ervaring en door de aflevering weet ik dat dit niet zo is. Angst verandert je, angst neemt je over, angst ontneemt je dingen, angst maakt je eenzaam en ongelukkig. Maar is angst dan niet normaal? Jawel, iedereen is wel eens bang. En ik denk dat angst ook wel iets is dat, tot op zekere hoogte, geaccepteerd is Nederland. Je mag bang zijn voor spinnen, onweer of donker, maar bang zijn voor open ruimtes, een rondje fietsen of je huis verlaten is een ander verhaal. Ik denk dat dit komt omdat het moeilijk te begrijpen is.

Op de vraag wat is normaal, wil en kan ik geen antwoord op geven. Ik wil niemand in hokjes plaatsen, ik wil dat mensen zichzelf kunnen zijn. Ik denk dat ieder mens zijn beeld van normaal heeft, en dat er daarom ook geen een antwoord is op deze vraag.

Na het kijken van deze aflevering rust bij mij alleen de vraag; “Moeten angsten gelijk bestreden worden?” Ik krijg namelijk het idee dat je sommige angsten niet mag hebben. Ik denk dat het juist heel gezond is om bepaalde angsten te ervaren, maar zodra ze je leven gaan beheersen is het geen aanvulling meer maar een belemmering. Wat ik hiermee bedoel is dat spanning voor een activiteit niet erg is, maar dat zodra je het niet meer durft het je gaat isoleren (denk maar aan een sociale angst). De schaamte oefening die ze in de aflevering lieten zien vond ik heel mooi. Wybe moest midden op het plein uit volle borst het Wilhelmus zingen, op deze manier kon hij ervaren dat hij deze angst kon overwinnen en kreeg hij vertrouwen om ook zijn eigen angst aan te pakken. Wat ik hier het mooie aan vond is dat je verwacht dat mensen heel raar gaan kijken, omdat dit niet “normaal is”, maar in plaats daarvan gingen ze meezingen.

Het kan dus zijn dat je denkt dat je niet voldoet aan het “normale plaatje” en dat je daarom bang bent om buiten de boot te vallen. Maar vaak is dit helemaal niet het geval. En als dit wel zo is, laat jij je eigen identiteit dan afpakken door wat anderen van je vinden?

https://www.npo.nl/doe-even-normaal/26-08-2014/VPWON_1227548

Liefs Hanneke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s