Psst.. Ik ben er nog..

Het gaat een hele tijd goed, je kan de eetstoornis goed onderdrukken, je werkt hard aan het onderliggende en aan het contact met anderen. Je bent op vakantie of een weekendje weg en dan steekt die eetstoornis heel hard de kop op, omdat een trigger haar heeft geactiveerd.

Dit voorval gebeurde bij mij het afgelopen weekend. Ik was een weekendje weg met Patrick. We gingen samen even naar een hotelletje om onze rust te vieren die we hebben verdiend na de toetsweek.

Ik had gedacht dat dat hele weekend wel lekker ging lopen, omdat het al heel erg lang best goed gaat qua vechten tegen de eetstoornis en het niet luisteren.

Ik had deels gelijk. Vrijdagavond en zaterdagochtend ging het verbazingwekkend goed. Ik heb goed gegeten, ik had het leuk en ik kon zelfs uitslapen. De eetstoornis was al een beetje aanwezig op de achtergrond, want ja je bent uit je veilige haven weg. De eetstoornis pakt alles wat ze pakken kan. Dus ook een plek waar je onstabiel bent. Toen kwam de trigger voor de eetstoornis. Die trigger was deze keer namelijk prestatiedrang en perfectionisme. Ik kreeg te horen dat er een cijfer online stond van een toets waarvan ik dacht dat die best wel redelijk ging. Ik keek en ik kon het niet geloven. Ik had een 4.5. Eerst probeerde ik mezelf te kalmeren door het te relativeren met: ‘Het is een bonustoets, die telt niet voor studiepunten. Misschien is er wel een fout gemaakt tijdens het nakijken..’ Ik bleef er maar naar staren en ik heb het tegen Patrick gezegd. Ik snapte het gewoon niet, hoe kon ik een 4,5 krijgen? Ik doe zo hard mijn best en hij ging best goed. Hoe langer ik erover nadacht hoe zwaarder het voor me werd en hoe sterker de eetstoornis werd. Ik kreeg gelijk alle oude gedachtes terug: ‘Ik heb gefaald, een 4,5 is een slecht cijfer. Ik haalde nooit onvoldoendes! Nu ziet iedereen dat ik niks kan. Ik kan niks. Niemand mag me. Niemand ziet me staan. Ze gaan me van de opleiding trappen. Ik kan beter weer afvallen en laten zien dat ik wel wat kan.’ Ik heb enorm hard gehuild. Ik was bang, ontzettend bang, en wanhopig. Hoe moet ik nu met school en een eetstoornis om leren gaan als dit al zo gaat? Na een aantal minuten gehuild en gepraat te hebben met Patrick heeft hij me rustig gekregen en zijn we wat gaan doen.

De volgende dag bij het ontbijt was mijn eetstoornis er nog steeds, helaas. Patrick was ziekjes geworden en kon daardoor niet goed eten. Ik voelde hoe het voelde toen mijn ouders bij mij zaten en zij wel wat aten en ik weinig tot niets. Het voelde verschrikkelijk ongemakkelijk, ik voelde me bezorgd. Toen kwam de eetstoornis. Het idee van: ‘Psst, ik ben er nog, je ziet me niet maar ik zit in een hoekje die jij nu langzaam betreed. Luister maar naar mij, ik weet wat jij moet doen om je beter te laten voelen.’ Hoe langer ik naar Patrick keek en hoe vaker ik een hap nam, des te meer de stem begon te groeien. ‘Ik moet ook maar weer minder eten, want ik lijk wel een vreetzak. Ik ben al te dik geworden.’ Ik heb mijn gedachtes geuit en ik heb gehuild. Ik vond het verschrikkelijk dat mijn eetstoornis ging trekken door iets waar Patrick niets aan kon doen. Dat maakte me zo boos op mezelf. Wij zijn uiteindelijk de uitdaging aangegaan en hebben allebei nog wat te eten gepakt.

Maandag was de eetstoornis er weer, terwijl ik had gedacht dat die wel weg zou zijn. Het was een normale schooldag, het enige wat anders was was het feit dat de hele klas een cijfer binnen had gekregen en ik mij kon vergelijken met de anderen. Super stom van mij, maar ik deed het toch. Tijdens het SLB-uur vroeg de SLB’er wat we verwachten hoe we de toetsen zouden hebben gemaakt. Hadden we de toetsen gehaald? Wat voor cijfers zouden we hebben gehaald? Dat moesten we opschrijven om te bekijken of onze inschatting over onszelf juist was. Ik wilde dat niet doen, want ik wist dat het niet goed zou uitpakken voor mij. Het moest toch en terwijl ik de vakken opschreef keerde de eetstoornis terug. Keihard. ‘Ik heb gefaald, ik heb een 4,5 gehaald en nu ga ik de rest ook niet halen. Ik heb alles toch slecht gedaan, ik kan mezelf niet goed inschatten. Ik kan niks.’ Ik moest moeite doen om mijn tranen binnen te houden. Voor het eerst in maanden voelde ik me zwaar kut, ik wilde mezelf bezeren, ik wilde stoppen met eten, ik wilde afvallen, ik verlangde weer naar het magere lichaam waarmee ik niks voel behalve mijn eigen lichamelijke pijn en gedachtes.

bea2bcd95832e3fc18c6540170870fcd

In de bus heb ik het met Patrick besproken via whatsapp, hij gaf me motivatie om wel door te gaan. Ik heb met mijn moeder gebeld die mijn situatie van begin af aan heeft meegemaakt en weet hoe ze moet reageren. Ook thuis heb ik het met mijn huisgenoot besproken en heb ik zelfs gehuild. Het fijne is dat ze zo heerlijk nuchter en realistisch kan kijken en dat heeft me heel erg geholpen. Zij hebben me rustig gekregen. Ik heb uiteindelijk wel alles gegeten, want ik wilde niet terugvallen. Ik wilde niet terug met leugens, pijn en helemaal overnieuw beginnen met het gevecht wat ontiegelijk zwaar is. Ik was opgelucht toen ik mezelf zover had gekregen om niet naar de eetstoornis te luisteren en wel mijn ding te doen.

Ik weet dat de eetstoornis er nog is en blijkbaar nog erger dan ik had verwacht, maar ik blijf er tegenin gaan, totdat ik het onder controle heb. Ik ben blij dat ik alles direct heb besproken en heb gegeten, want niet eten en jezelf beschadigen heeft geen zin.

Ik ben vroeg naar bed gegaan en de volgende dag voelde ik me al heel wat beter. Ik kon de rest van de week weer aan met goede moed.

Veel liefs, Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s