Winkelen en een eetstoornis

Maten, strakke of wijde kleding, spiegels in de paskamers. Allemaal spannende dingen omtrent het winkelen met een eetstoornis. Voor veel meiden/jongens met een eetstoornis is het lastig om te gaan winkelen. Voor de een is het lastig omdat hij/zij niks past en daarover in zit, voor een ander is het lastig omdat hij/zij telkens geconfronteerd word met zijn/haar lijf in de spiegel. Ook zijn er mensen met een eetstoornis die zichzelf niks gunnen omdat ze vinden dat ze het niet waard zijn om geld aan uit te geven en dus niks nieuws voor hunzelf willen kopen. Vandaag neem ik jullie mee in mijn ervaring met winkelen met een eetstoornis en geef ik tips voor het winkelen.

Ik ben dól op winkelen, al jaren struin ik graag winkelstraten af en vind ik het heerlijk om met mijn handen vol kleding en schoenen de paskamers in te gaan. Vaak plan ik dan ook winkeltripjes met vriendinnen of mijn moeder. In de periode dat ik niet naar schoolging en veel thuis was, ging ik vaak even naar een stad om te winkelen. Niet het winkelen gaf me een fijn gevoel, maar het gewoon even weg zijn van thuis en even me op iets compleet anders richten was prettig. Vaak ging ik met mijn moeder op stap, maar ook met m’n beste vriendinnetjes ben ik vaak verschillende steden ingedoken, opzoek naar nieuwe kleding. Heel erg materialistisch zal je denken en ja: dat was het ook. Maar op dat moment had ik het echt even nodig om ergens een positief gevoel uit te halen, en dat ik dat haalde uit een nieuw paar schoenen of een nieuw jurkje was voor toen goed. En ik weet dat dat geen langdurig geluk is, maar voor toen volstond het.

winkelen met een eetstoornis

Het winkelen gaf mij ook motivatie, ik ben een van de personen die het zichzelf niet misgunt om te winkelen, maar die het wel heel moeilijk vind om te ervaren hoe dun mijn lijf was. In de periode dat ik echt keihard sportte en alles eraf moest heb ik amper gewinkeld, ik was alleen maar bezig met die kilo’s eraf krijgen en dacht helemaal niet na over winkelen. Ik zag mezelf ook totaal niet realistisch toen en ik weet zeker dat ik mezelf in die tijd alleen maar dik had gevonden. Maar toen ik op m’n allerlaagste gewicht zat (de periode dat ik ook veel winkelde) paste níks me, xs en zelfs xxs (wanneer mogelijk) slobberden om me heen. Broeken zakten van mijn billen af en ik weet nog goed, dat ik een keer een broek van de kinderafdeling heb gekocht. Bizar. En ongelofelijk belachelijk en ongezond. Ik werd verdrietig van het zien van mijn broodmagere lijf en vond het zo vervelend dat ik niks meer paste. Vaak kocht ik iets wat me te groot was en zette dan het doel voor mezelf: dit pas ik weer als ik aankom, daar ga ik voor! Raar maar waar, dit heeft me echt geholpen om stappen te zetten.

Wat ik als moeilijk heb ervaren is de blikken die ik kreeg, vooral vorig jaar juni, het was warm weer en het zomerseizoen was aangebroken. Dit betekende: korte blote jurkjes, blote armen en benen en het heftigste: een bikini. Mijn bikini’s pasten me niet meer en ik ging samen met m’n moeder opzoek naar een nieuwe. Met het kleinste maatje van de hele winkel stond ik bij de Livera in het pashokje. De verkoopster kwam even kijken en ik zag haar ogen groot worden en haar mond open zakken. ‘Ik moet ook aankomen.’ hoorde ik mezelf snel zeggen. Ik was het gewend dat verkoopsters me met grote ogen aankeken en daarna mijn moeders ogen zochten, ik was het gewend dat er naar me gekeken werd met een blik van: dat is helemaal mis. En het hielp me, om in te zien hoe mager ik écht was.

Fun fact: doordat ik zo mager was paste ik natuurlijk heel weinig, vaak kwam ik dan ook met lege handen terug, soms kocht ik iets wat te groot was met het idee: ‘ik moet aankomen, ik groei erin.’ en mijn andere manier van winkelen was: schoenen! Want die pas je áltijd. Ik weet niet hoeveel paar schoenen ik heb gekocht de afgelopen 2 jaar, maar geloof mij: het zijn er heel erg veel.

IMG_1234

Tips om te winkelen met een eetstoornis:

-Geloof me, ik weet dat het lastig is. Ik weet dat er meiden en jongens zijn die liever helemaal níks kopen en voor eeuwig in dezelfde kleren rondlopen. Maar soms is het juist goed om wél nieuwe dingen te kopen. Om jezelf even als een ander persoon te zien, jezelf even te verwennen of juist om je ogen te openen. Je bent het waard en je mág die ruimte ook innemen.

-Als je het lastig vind om in de spiegel te kijken, kijk dan gewoon niet. Pas kleding en kijk van bovenaf of je het leuk vind staan of niet. Je hoeft het niet moeilijker te maken dan het al voor je is.

-Ga samen met iemand, je moeder, je zus, een vriend/vriendin, het is sowieso gezelliger om samen met iemand te gaan maar het kan ook helpen in een realistisch beeld creëren. Waarschijnlijk zie jij zelf niet goed hoe je er écht uitziet, een ander kan je hier mee helpen en eventueel steunen mocht het te zwaar zijn.

-Relativeer, als de weegschaal een laag getal aangeeft en je bmi op ondergewicht zit, dan kan het echt niet zijn dat je spiegelbeeld een dikke weergave van jou weergeeft. Dan kan het echt niet zijn dat je een buikje hebt, je benen dik zijn of je armen net dat éxtra beetje vet hebben. Probeer te relativeren dat je niet dik bént, de weegschaal zegt dat je ondergewicht hebt. En de weegschaal liegt niet.

-Koop comfortabele kleding, als ik naar mezelf kijk: ik droeg vroeger vooral dingen die mooi waren. Daar voelde ik me toen goed bij, of het lekker zat gaf ik niet zoveel om. Nu, wil ik me vooral comfortabel voelen, natuurlijk vind ik mooie kleding ook belangrijk, maar een lekker warm vest staat nu absoluut boven die mooie blouse of dat strakke jurkje. Kies ook iets uit wat echt bij je past, ga niet direct uit je comfortzone met een kort rokje als je bijvoorbeeld nooit rokjes draagt. Blijft dicht bij jezelf, daar voel je je uiteindelijk het prettigst bij.

-Als laatste tip: mocht je ondergewicht hebben, koop dan iets waar je in gaat passen op je streefgewicht. Koop bijvoorbeeld iets wat net te groot is of een maatje groter. Gebruik dit als motivatie om aan te komen. Dit kan een jurkje zijn of een mooie broek, iets waar je waarde aan hecht. Om voor mij een voorbeeld te noemen: ik had een hele mooie jurk van nikkie gekocht, ik paste hem en hij was me te groot. Ik kocht hem tóch en hing hem een jaar aan m’n deur. Elke keer zag ik die jurk en vond ik hem zó mooi, dat gaf me soms echt even dat zetje om toch door te gaan. Gek he, dat kleding zo’n invloed op je kan hebben. Nu, zit ik nog steeds niet op volledig gezond gewicht maar: ik pas het jurkje net, en ik weet zeker dat als ik nog wat meer aankom hij nog beter zit!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s