Stilstaan in een prestatiemaatschappij

prestatie

Presteren, cijfers, diploma’s, status, eigen keuzes, eigen verantwoordelijkheid en voldoen aan een bepaald beeld. Het zijn allemaal begrippen die centraal staan in onze maatschappij tegenwoordig. Een maatschappij die gericht is op het presteren.

Je vind het op scholen, op het werk, in de plaatselijke sport- of muziekschool en in je omgeving: het gaat veel over wat je behaald in het leven. De standaard vraag die gesteld word op verjaardagen of op visite is vaak: ‘Hoe gaat het op je werk?’ of ‘Wat studeer je nou ook alweer?’. Er word automatisch vanuit gegaan dat je werkt of studeert, en wanneer je dit niet doet is de vraag vaak: ‘Maar wat doe je dán?’. Deze vraag heb ik de afgelopen twee jaar vaak gehad, ik antwoordde dan vaak met dat ik een tussenjaar had om aan mezelf te werken. Daarbij vermelde ik wel dat ik de havo had gehaald en weer wilde gaan studeren. Want een toekomst zonder studie, dat paste absoluut niet in mijn plaatje. In de twee tussenjaren die ik heb gehad om aan mijn eetstoornisherstel te werken zijn zwaar geweest, ik was lichamelijk en geestelijk helemaal kapot en had (heb) rust nodig om te herstellen. In plaats van me echt te focussen op mijn herstel en die rust ook te pakken zat ik alleen maar met mijn faalangst in strijd. Ik moest en zou blijven werken ook al kon mijn lichaam het niet aan, en ik moest en zou weer gaan studeren aan het eind van het jaar. Als ik dat niet deed? Dan zou ik falen. Ik mocht niet stilstaan! Afgelopen lente en zomer heb ik keihard gestreden om aan te komen, want ik had een doel: beginnen met studeren in september. Ik zette alles op alles om dat doel te behalen en vol in mijn coping (niet voelen maar doorrennen en sterk zijn) kwam ik bij dat doel aan. Ik begon met mijn studie en na een paar weken kwam de klap, hij was er continu al maar nu was het echt teveel. Ik had enorme stress, angst en paniekaanvallen. Mijn eetstoornis reageerde intens heftig en ik viel weer af: ik had een terugval. Ik voelde me steeds depressiever worden en de paniekaanvallen namen toe. In deze periode zat ik enorm te wikken en wegen. Ik was helemaal kapot en kwam 0,0 verder met therapie maar ik moest en zou doorgaan met m’n studie. Ik mocht niet stoppen. Ik mocht niet falen. Ik moest bewijzen dat ik het wél kon, zelfs met een eetstoornis die me dreigde helemaal kapot te maken. Bij therapie probeerde mijn therapeut me bij te brengen dat mijn herstel voorgaat, dat mijn gezondheid veel belangrijker is en dat het falen wat in mijn ogen zou gebeuren wanneer ik stopte of minder zou doen, helemaal niet bestond. Toch wou ik er niet aan toegeven en ging op mijn oude vertrouwde manier door: ik zette mijn gevoel op slot, deed oogkleppen op en begon weer door te rennen. Nog even de tentamens, en dan zou ik me wel beter voelen. Dan zou de spanning die in mijn lijf was ontstaan de afgelopen tijd vast in één keer verdwijnen. Toen mijn tentamens over waren, voelde ik letterlijk niks. Ik was niet opgelucht, niet blij, helemaal niks. Het enige wat ik nog ervoer was dat de stress niet was afgezakt. De alarmbellen gingen rinkelen, opeens besefte ik me dat het helemaal niet goed ging.

Inmiddels krijg ik wat extra medicatie voor rust, heb ik mijn programma op school aangepast zodat ik minder doe en meer rust heb om verder te gaan met mijn herstel. Ik heb er voor gekozen om minder te doen (wat heel erg tegen mijn perfectionisme in gaat) om zo weer tot mezelf te komen en ruimte voor mezelf te creëren. Ik voel me al wat beter, maar elke dag is weer verschillend. Ik ga weer proberen langzaam op te krabbelen. Wat ik heb geleerd uit deze periode is hoe intens ik (en veel meer anderen, misschien heb jíj, die dit leest, er ook wel last van) waarde hecht aan de mening van de maatschappij. Wij behalen een goed gevoel over onszelf niet in hoe wij zijn als persoon, maar uit onze prestaties. Een diploma gehaald, een goed cijfer, een werkopdracht goed afgesloten: het zijn allemaal prestatiefactoren vanuit de maatschappij. Chapeau, je hebt het gehaald! Maar wat zegt dit over jou als persoon? Wat zeggen de prestaties die je hebt behaald over jou innerlijk? Over jouw gevoelens, jouw mooie kwaliteiten van zorgzaamheid, hulpvaardigheid en ga zo maar door? Prestaties zeggen niks over jou als persoon. Want hoe belangrijk is het nog dat jij bent afgestudeerd aan de universiteit met allemaal 9’s als je met een burn-out thuis zit en je ongelofelijk ongelukkig voelt? Het is niet belangrijk, prestaties zijn niet belangrijk. Het mag er zijn, als het zo uitkomt, maar het mag niet jou gezondheid en jou als persoon beïnvloeden. Dat is het niet waard.

Dus ben jij nu in herstel, om aan je gezondheid te werken: laat dat dan allesbepalend zijn. Want als jij er sterker uitkomt als persoon en jij je weer gelukkig voelt met wie jíj bent, dan komen die prestaties vanzelf.

Liefs,

Anne Dore

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s