Wat wil ik?

Ik ga in deze blog verder op Anne Dore haar blog van 1 december 2017.

Ik heb ook last van prestatiedrang, faalangst en perfectionisme. Dit zijn een paar triggers van mijn eetstoornis geweest. Ik worstel er nog steeds mee en door alle druk van mezelf en de maatschappij houd ik het vast.

Ik hoorde vaak, toen ik op de middelbare school zat, dat wij Nederlanders in een 6-jes cultuur leven, maar dit gold (en geld) niet voor mij. Ik kon en kan niet tevreden zijn met een 6, waarom anderen dan wel? Ik legde mezelf op dat ik hoger dan een 7 moest halen en het liefst cum laude moest slagen. Ik had niet last van de prestatiemaatschappij, maar ik had last van mezelf, mijn eigen moeten. Ik moest prestatie uitstralen, ik moest bewijzen dat ik het kon en dat ik slimmer was dan iedereen dacht en verwachtte.

255772_226748647353757_149296375098985_863603_1647245_nIn combinatie met het bovenstaande en het willen zorgen voor iedereen vergat ik mezelf. Deed ik, net als Anne Dore, mijn oogkleppen op en ging door. Mijn focus lag op het zorgen voor anderen, goede cijfers halen en cum laude slagen. Gelukkig worden of ontspanning krijgen stond niet in mijn planning.

Toen ik in de eetstoornis belandde lag mijn focus nog steeds op dezelfde dingen. Ik moest blijven leren en ik moest gaan voor het in één keer halen van mijn diploma. Het lukte echter niet en ik was er kapot van. Ik kreeg telkens met therapie te horen dat mijn gezondheid voor ging, zelfs mijn docenten zeiden dat.

Toen ik havo 5 voor de tweede keer deed moest en zou ik het halen. Het spijt me dat ik het zeg, maar sommige docenten hadden door mijn eigen prestatiedrang en het halen van hoge cijfers, een hoge verwachting van mij. Ik kreeg na het krijgen van mijn cijferlijst van de examens te horen dat ik het wel iets beter had kunnen doen met de examens van Natuurkunde en Duits. Meneer heeft me proberen over te halen om natuurkunde te herkansen, maar ik wilde het niet. Ik had genoeg van de stres en ik had mijn diploma nu al behaald. Ik zou het beter kunnen hebben gedaan, maar ik wist ergens dat dat niet verstandig was. Doordat twee docenten dat tegen me zeiden kreeg ik wel wat last van de prestatiecultuur, maar dat ging snel voorbij.

Toen kwam het bewust zelfgekozen tussenjaar. Ik voelde me ontzettend rot dat ik een tussenjaar had genomen, want dan was ik nutteloos. Ik kon niet werken door mijn lichamelijke conditie en school was er niet. Toen kreeg ik ook wel eens de vraag: ‘Wat doe je nu voor opleiding?’ Ja, ik deed niks. Ik had een tussenjaar om aan mezelf te werken en elke keer zei ik dat weer. Sommigen reageerden erg positief en anderen reageerden vanuit onbegrip. Ik voelde de druk om toch werk te zoeken of naar school te gaan, maar ik wist dat dat niet verstandig was.

Nu ik op het hbo zit merk ik dat er meerdere mensen tussenjaren hebben genomen om aan zichzelf te werken of ze hebben meerdere studies geprobeerd, maar die waren niet gelukt. Ik ben niet de enige die niet in een keer door is gegaan vanuit de middelbare. De maatschappij veranderd doordat er aan alles meer aandacht wordt besteed.

Ik heb de eerste toetsweek gehad en ik zit nu in het tweede blok. Ik merkte al in het eerste blok dat ik nog steeds aan oude patronen vasthoud. Ik moet goede cijfers halen, ik moet bewijzen dat ik het kan, ik moet studeren, ik moet gaan werken, ik moet goed kunnen plannen, ik moet voor anderen zorgen. Deze moeten zijn niet alleen van mezelf, maar die drukken ook een beetje op mijn schouders door de maatschappij en van andere mensen.

Maar wat wil ik?

  • Ik wil voor mezelf leren zorgen.
  • Ik wil mezelf niet vergeten.
  • Ik wil leren om lagere cijfers te accepteren.
  • Ik wil leren dat ik het rustig aan mag doen met school.
  • Ik wil leren rust pakken.
  • Ik wil mezelf dingen kunnen gunnen.
  • Ik wil kiezen voor mijn gezondheid, want dat gaat voor.

Diploma halen en werken kan later altijd nog, maar je hebt maar één leven.

ca21b300f827919cd59786af077cabec--dutch-quotes-quotes-lief-leven

Zoals een vriendin van mij zei: ‘Het ligt niet aan motivatie, het ligt aan m’n focus. Als mijn motivatie is dat ik naar Rome wil dan moet ik mijn focus leggen op een route uitzoeken, vliegtickets boeken, een hotel regelen enz. Maar als ik al die dingen ga zoeken op Londen dan kunnen er nog 1000 wegen naar Rome zijn maar dan kom ik er niet. Wat ik bedoel te zeggen is dat mijn motivatie vrijwel niet veranderd (soms komt er wat bij en soms gaat er wat af) maar mijn focus op die motivatie wel. Als ik wil herstellen moet ik niet m’n focus blijven leggen op bijv. afvallen of een x aantal kcal eten per dag of m’n kcal allemaal blijven tellen. Dan moet mijn focus liggen op moeilijke gesprekken aangaan en anderen betrekken als ik het lastig heb!
En dat is lastig, maar ik wil naar Rome dus al ga ik kruipend, Ik zal er komen.’

Alles is voor iedereen anders, de maatschappij voelt voor iedereen anders, iedereen heeft andere methodes, ga zo maar door.

Het is belangrijk dat jij die van jou vind. Wat past en hoort bij jou? En nog belangrijker: wat wil jij?

 

Veel liefs, Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s