Embrace your… skinnyness?

Mijn geest ging de afgelopen maanden op volle toeren. Alsof ik de marathon heb gerend geestelijk en daarna gewoon direct door ben gegaan in plaats van te rusten. Mijn geest liep letterlijk over, niet qua schoolwerk of de blog, maar qua lichaam. In deze blog vertel ik hoe het ervoor staat en hoe ik de komende tijd tegemoet ga.

Sinds de zomervakantie heb ik een fikse terugval gehad. Gelukkig geen terugval waarin ik weer terug ben bij af, maar wel een terugval die me veel spanning heeft opgeleverd en waarin ik ook een aantal kilo’s ben verloren. Die kilo’s, die moeten er weer aan. M’n geest heeft de laatste tijd (nu ik me weer wat beter voel) een constante tweestrijd gevoerd. M’n anorexia begon telkens harder te schreeuwen naarmate mijn gezonde stem ook weer toenam. Ik wist dat het tijd was om weer te gaan aankomen en voelde de druk van verwachtingen omtrent mijn gewicht in mijn omgeving. Ook moest en zou ik van mezelf weer aan gaan komen, want ja, het ging weer goed toch? Dan moest ik maar weer die kant op.

Het tegendeel liet zich zien, ik merkte dat het nog helemaal niet zo goed ging doordat ik toch nog afviel. Ik hield mezelf wel heel leuk voor dat ik weer goed bezig was, dat ik lette op m’n beweging en genoeg at. Echter bleek, dat dit m’n eetstoornis was die toch via achterdeurtjes me weer wat meer naar beneden trok qua gewicht. Nu merk ik weer, dat dit een duidelijk signaal afgeeft dat het nog helemaal niet zo lekker met me gaat geestelijk. Nu ik dit weet, kan ik het gaan delen en naar oplossingen zoeken.

Ik voel me goed, maar ben wel op een gewicht waar ik sinds de kliniek niet meer heb opgezeten. Ik voel me goed, maar m’n lichaam voelt uitgeput. Ik voel me goed, maar ik kan amper uit bed komen en ben veel misselijk. Ik voel me goed, maar voel dit alleen bij m’n eigen restrictieve lijst en bij m’n volledige beweging. Ik wist dat er iets mis ging, en begon hulptroepen in te schakelen. Ik begon bij mijn therapeute, bij wie ik me heel open voel. Ook de sportschool heb ik ingeschakeld. Om weer langzaam te werken aan een gericht doel: aankomen. Ik kan alleen weer dit proces in gaan, als ik ook hérken dat mijn eetstoornis me telkens naar beneden trekt. Voor mijn gevoel heb ik nu weer, door een stok achter de deur bij therapie en de sportschool een doel voor ogen, waar ik voor kan gaan.

embrace

Embrace my… skinnyness? Hier gebeurt een stukje voor mij. Ik wil heel graag me weer mezelf voelen maar ben dóódsbang voor dat extra stukje aankomen. Voor de extra kilo’s die weer moeten komen, voor het extra eten waarvan ik niet weet wat het precies gaat doen. Hoewel ik tegelijkertijd een ontzettende walging voel voor m’n magere lijf, waar ik niks mee kan en ik graag weer een lijf wil hebben waar ik alles mee kan doen wat ik wil.  Alles is te zwaar op het moment en mijn lijf is energieloos. Hier zit ook een stukje bij van lichaamsacceptatie. Ik kon m’n lichaam niet op een hoger gewicht accepteren, maar kan het ook niet op een laag gewicht accepteren. Dus ik start nu hier, bij het aanvaarden van m’n lichaam in het nu. Ja, het is een lichaam waar ik niet veel mee kan. Oké, het is een lichaam die al beter was dan eerst maar nog steeds te mager. Goed, het is een lichaam die nog veel meer moet ontwikkelen. Maar: het is ook míjn lichaam, die ik moet gaan leren aanvaarden, dun, dik, lang, kort, energieloos of vol energie. Het is mijn lichaam. Embrace your… skinnyness? Embrace your.. curves? Embrace your… body. 

Hoe voel jij je over jou lichaam?

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s