What I eat in a Day #Utrecht

Vandaag neem ik jullie weer mee in een eetdagboekje van mij. Dit keer ben ik samen met een vriendin naar Utrecht gegaan om lekker te winkelen en bij te kletsen. Let op: ik zit in een proces om aan te komen, wat voor mij helpt hoeft niet voor jou te helpen en wat voor mij werkt hoeft voor jou niet te werken. Blijf dus bij jezelf en kopieer mijn eetpatroon niet zomaar! Zie het als inspiratie, veel plezier! (Helaas is de kwaliteit van de foto’s niet zo goed aangezien ik het meeste met mijn iphone heb geschoten i.p.v mijn camera, hopelijk is het alsnog leuk om te zien!)

Ontbijt

Vanochtend niet de standaard havermout, maar even brood. Ik merk dat ik met brood toch wat meer binnenkrijg en dit heb ik op het moment even nodig voor mijn gewicht. Dus eet ik 2 broodjes met sandwichspread en muhammara (een paprikaspread met couscous, zo lekker!) en neem ik nog een broodje jam mee in de trein richting Utrecht.

IMG_1565

Tussendoor

We besloten eerst om ergens te gaan koffie drinken met een stukje taart. Ik koos voor een cappucino en een stuk cheesecake met bosbessen, super lekker! En ja: het is ontzettend lastig om dit te eten. Het word wel steeds makkelijker, echt waar, hoe vaker je het doet hoe beter het gaat en hoe minder gedachten erbij komen. Maar ik heb nog steeds vaak voor, tijdens en na het eten veel eetstoornis gedachten, het enige wat je hier tegen kan doen is: er keihard doorheen gaan, tóch doen en het gevoel negeren. Is niet leuk, is niet prettig en voelt totaal onnatuurlijk, maar daardoor word het wel beter en ga je tegen de eetstoornis in.

cappu

taart

Lunch

Helaas een enorm slechte foto, sorry! Maar de salade was wel heerlijk! Met noten, geitenkaas en pompoenstukjes, heel goed en precies een goede hoeveelheid.

sla

Avondeten

Aangezien we ’s middags ‘warm’ hadden gegeten en we rond etenstijd terug zouden gaan, kocht ik een broodje op het centraal station om in de auto op te eten. Het was een meergranenbroodje (nouja broodje, hij was niet bepaald klein haha) met pompoenhummus (ik ben echt hummusverslaafd haha!) en rauwkost. Erg lekker!

19657029_1387701758025333_939827208613923281_n

Tussendoor

En we zijn nog niet klaar… ’s avonds moest er nog heel wat doorheen. Dit voelt altijd extra moeilijk, aangezien ik dan al een dag ‘uit’ ben geweest en taart heb gegeten. Dan heb ik het gevoel dat ik véél te veel heb gegeten en het er niet af heb verbrand. Wat natuurlijk onzin is: ik eet niet veel meer dan normaal en ben de hele dag in beweging. Echt een ontzettende kronkel in gedachten, daarom neem ik gewoon mijn standaard avondtussendoortjes: koffie, yoghurt/kwark met fruit, bananenbrood, een rijstwafel met pindakaas en wortels met hummus.

IMG_15582

IMG_15612

Zo, en nu zit ik vol. En dat is moeilijk. Maar weetje wat nog moeilijker is? Elke week op de weegschaal staan, afvallen, je slecht voelen over jezelf. Ongelukkig zijn met het lichaam waar je maar zo weinig mee kan en die maar zo weinig energie heeft. Ongelukkig zijn met een lichaam die niet gezond is en niet vrouwelijk is. Ja, ik zit vol. En dat is kapot zwaar met een geest die continu tegen je loopt te praten dat het niet goed is. Maar ik ga hier doorheen, aankomen, het proces weer door en daarbij: mezelf terug vinden.

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Gratitude – dankbaarheid

IMG_1533 (2)

‘Let us be grateful to people who make us happy. They are the charming gardeners who make our souls blossom.’ 

Marcel Proust

Sinds mijn ziekte ben ik heel anders in het leven gaan staan. Natuurlijk heeft mijn anorexia me veel negativiteit gebracht, maar hetgeen waar ik wél blij mee ben wat mijn ziekte me heeft gebracht is: stilstaan. Letterlijk stilstaan. Ik kon door mijn zwakke lichaam en zieke geest niks meer en werd letterlijk stilgezet, mijn perfectionisme en drang om altijd maar door te gaan werden even keihard geconfronteerd met dat ik niet meer door kón.

In deze periode ben ik alles in mijn leven veel intenser gaan ervaren. In de laatste jaren ging er veel aan me voorbij omdat ik alleen maar bezig was met leren, presteren en overleven. In de tijd dat ik moest stilstaan begon ik pas écht te ervaren wat er allemaal was. Ik wandelde veel met mijn moeder in de natuur, mediteerde veel, las en begon de kleine dingen enorm te waarderen. Mijn lieve vader die thuis kwam van z’n werk en me een knuffel gaf. Mijn kat die begon te spinnen wanneer ik met mijn vingers door zijn vacht gleed. Mijn geweldige moeder waar ik veel meer in gesprek mee kwam en de enorm hechte band die we hebben gekregen. Mijn lieve vriendinnen, die me steunden en weer andere lieve vriendinnen die zoveel geduld hadden met mijn eetstoornis en op me hebben gewacht tot ik weer kon. Maar vooral merk ik dat ik steeds meer kan genieten van de kleine momenten, en dat dit is gebleven.

Mijn dankbaarheid was jaren eigenlijk niet aanwezig, omdat ik er geen tijd en ruimte voor had. Ik zag niet meer, hoe bijzonder die kleine dingen waren. Die kleine dingen die het leven zó mooi maken. Is je vanochtend die merel opgevallen die aan het fluiten was terwijl je op de fiets naar je werk ging? Of heb je genoten van je ontbijt samen met je familie aan tafel? Heb je een gevoel van dankbaarheid gehad toen je binnen stapte na je werk of school en in een warm huis kwam waar al een geur van het avondeten opkwam en waar je de lach van je broertje/zusje of geliefde hoorde vloeien vanuit de woonkamer? Dit zijn allemaal dingen die we zo vanzelfsprekend vinden. We vinden het zo vanzelfsprekend, hoewel het eigenlijk… hartstikke bijzonder is. Er zijn zoveel mensen die geen eten hebben, geen warm huis, geen familie hebben en geen liefde ervaren. Ik denk er vaak aan, en ga dan na hoe goed ik het heb. Hoe goed wij het hebben. Ik ben enorm dankbaar, en voel dit de laatste tijd heel vaak even heel heftig opkomen in heel m’n lichaam. M’n therapeute vroeg het me te omschrijven en ik kan niks anders zeggen dat ik even helemaal warm word van binnen. Het duurt maar een paar seconde vaak, maar in die paar seconde voel ik me zo ontzettend goed en dankbaar.

‘Sommige dingen zijn zo vanzelfsprekend, dat we vergeten om er dankbaar voor te zijn.’  Cynthia Ozick

IMG_1537 (2)

Als we allemaal wat vaker stilstaan bij hoe mooi het buiten is, hoe goed wij het hebben, hoeveel mooie dingen wij mogen doen en hoeveel liefde wij ontvangen en kunnen geven aan onze omgeving, dan denk ik dat we allemaal gaan inzien dat het leven iets is om dankbaar voor te zijn.

Lief leven, elke dag word ik me weer een beetje meer bewust van je. Lief leven, elke dag leer je me een moment te waarderen van wat ik heb of wat ik doe. Deze momenten schrijf ik nu op en neem ik mee in mijn leven in mijn dankbaarheid pot. Om even stil te staan bij het alles wat me is gegeven. Dankbaar ben ik daarvoor.

Liefs,

Anne Dore

 

Genietmoment #4 Natuur

In de serie: ‘Genietmomenten’, neem ik jullie mee in de dingen waar ik ontzettend van kan genieten of waar ik van heb genoten. Uit deze dingen haal ik mijn kracht en motivatie op de weg naar herstel.

IMG_0494

de Natuur

Datgene waar ik het liefst elke dag ben: wandelingen door bossen, fietsen door de duinen bij de zee. Lange wandeltochten door de prachtige heuvels in Zuid-Limburg, nieuwe natuur verkennen in Frankrijk, of gewoon in de lente en zomer in de tuin met alle bloemen die opkomen.

Sinds mijn 15e ongeveer, ben ik pas gaan inzien hoe prachtig de natuur is. En ook in mijn heftigste eetstoornisperiode heb ik er veel kracht uitgeput. De natuur is zó puur en echt, het gaat gewoon z’n gang en verloopt volledig via natuurlijke processen. Ik verwonder me vaak over hoe er zulke prachtige bloemen uit een klein zaadje kunnen ontstaan, of hoe die grote bomen elk jaar weer hun bladeren krijgen in de lente, bloeien in de zomer, verkleuren in de herfst en verliezen in de winter.

IMG_1405

IMG_0492

Ik ga vaak even een stuk wandelen, met m’n neus in de frisse lucht. Om bijvoorbeeld er gewoon uit te zijn, maar ook om na te denken. Met m’n blik op de natuur gericht wroet ik dan mijn hoofd door. Naar antwoorden op mijn vragen, naar antwoorden op mijn gepieker. Antwoorden, die ik vaak zelf ook niet heb. Maar dat is niet erg, want als ik loop en nadenk in de natuur, voel ik me vrij en tegelijkertijd thuis.

Als jong meisje moest ik altijd met m’n vader, moeder en grote broers mee wandelen. Of het nou in het bos was vlakbij ons huis, of in de bergen in Frankrijk of de heuvels van Zuid-Limburg, wandelen zouden we! Ik vond het verschrikkelijk. Ze wouden áltijd wandelen. Met een lach op m’n gezicht zit ik dit nu te typen, als ik mijn jongere ik toen had verteld dat ik nu júist heel graag wandel en zelfs vaak alleen op pad ga, dan zou ze dat nooit geloven. Maar het is waar, door mijn opvoeding is het er met de paplepel ingegoten. En daar ben ik ontzettend blij mee, en nu weet ik ook dat ik mijn kinderen ook lekker meeneem de natuur in. Laarzen aan, sjaal om en lekker banjeren door de bladeren en verstoppertje doen tussen de bomen.

De natuur geeft me ontzettend veel en daarom probeer ik ook wat terug te doen. We vervuilen zo ontzettend veel met elkaar en het milieu verslechterd. Dit is ontzettend zonde en ik word me er telkens meer bewust van hoe graag ik (ook al is het maar een klein beetje) wil meehelpen aan het terugdringen hiervan. Daarom probeer ik daarin bewustere keuzes te maken. Dat voelt fijn en zo kan ik ook de natuur toch een beetje liefde terug geven.

IMG_1000

Houd jij ook zo van de natuur?

Liefs,

Anne Dore

Chaos Life Update

‘Hoe gaat het met je?’ een hele normale vraag die je vaak hoort. Je hoort het wel in de supermarkt, op school, bij sociale bezigheden, etc. als bekenden elkaar tegen komen. Ook op therapie is dit een zeer normale vraag die je eigenlijk altijd kunt verwachten zodra je de kamer inloopt.

Voordat jullie beginnen met lezen wil ik wel zeggen dat ik het haat om een best wel negatieve update te plaatsen, maar ik wil jullie laten zien wat er bij mij speelt op dit moment. Daar zit negativiteit ook bij, helaas.

Ook ik krijg die vraag meerdere keren per week (soms meerdere keren per dag). Helaas weet ik de laatste weken niet hoe ik dit moet beantwoorden. Sommige moment gaat het goed, maar op sommige momenten ook niet. Omdat ik niet zo goed weet hoe ik altijd moet reageren, reageer ik vooral met: ‘Mja, wisselend’,  want zo gaat het ook echt, maar als iemand vraagt hoe ik dat kan verklaren weet ik niet zo goed hoe ik dat moet doen.  Als ze dat vragen wil ik het liefst alleen maar de negatieve antwoorden eruit gooien, want dat beheerst mijn leven, terwijl er ook positieve dingen gebeuren.

Als ik mijn hoofd op normale dagen zou omschrijven in één woord, dan is dat woord chaos. Iedereen kent het wel: je vergeet van alles, je gedachtes zijn overal tegelijk, je blik is op één ding gericht waardoor je de rest vergeet, je zegt dingen net iets anders dan je werkelijk bedoelde, en ga zo maar door. En dit omschrijft wel wat ik nu ongeveer heb.

Ik vergeet afspraken, ik ben met mijn hoofd bij eigenlijk alles behalve bij mezelf, ik heb het gevoel dat de dingen die ik wil/moet doen niet op een rijtje staan en dat het straks allemaal misgaat, ik heb last van mijn perfectionisme, faalangst, eetstoornis en dysthymie.

Dit is nu de derde dag dat ik achter mijn laptopje zit en hier een lopend verhaal van probeer te maken. Het lukt gewoon niet. Ik heb geen inspiratie en ik ben moe. Enorm moe. Zo gaat dit nu al weken, dat kun je wel zien aan mijn aan-/afwezigheid hier op de blog. Soms plaats ik wat en niet lang daarna ben ik weer een aantal weken afwezig.

Ik worstel op dit moment erg met mezelf en mijn toestand. Ik kan wel zeggen dat ik mijn eetstoornis nog steeds slim af ben, ik ga door en ik vecht ook hard. Ik worstel op dit moment meer met mijn verleden, perfectionisme, faalangst en oude patronen. Eén van de oude patronen waar ik het laatst wel eens over het gehad is het doorgaan met schoolwerk en mezelf vergeten. Ik wil alles halen, ik wil tenminste een 8 halen voor elk vak (ook al is dit eigenlijk onmogelijk in mijn situatie), ik wil iedereen helpen, ik reis t3e vaak naar het noorden, ik wil dat iedereen me aardig vind en me niet afwijst, ik wil het goed doen voor therapie, ik wil niet terugvallen, ik wil herstellen, etc. Dit kost zo veel energie en het kost me nu de kop.

Ik ga niet zeggen dat ik compleet overwerkt ben, maar ik weet wel dat ik te veel doe. Ik ben nu sneller geïrriteerd, ik voel me sneller eenzaam, ik ben eigenlijk de hele dag wel moe behalve als ik bezig met ben iets, ik voel me sneller depressief, mijn eetstoornis grijpt me sneller, ik kan slapen wat ik wil maar ik rust niet uit, ik pak een boek voor school en ik wordt ineens erg moe, nu de toetsweek eraan komt zakt de moed me in de schoenen en had ik van mezelf al lang moeten beginnen en had ik al veel meer kunnen doen. Dit alles klopt niet.

Ik heb dit besproken in therapie, ik heb toen de hele sessie gehuild omdat ik bang ben voor mezelf, omdat ik door die vermoeidheid sneller last krijg van bepaalde gedachtes, ik wil gewoon niet terugvallen in welk ding maar ook. Dat weiger ik, maar het komt wel dichterbij aangezien ik mezelf verder sloop. Ik heb met mijn therapeute afgesproken dat ik elke dag vrije tijd inplan, maak niet uit wat ik ga doen als ik maar iets anders ga doen dan school. Ik moet zeggen dat het me redelijk lukt, maar ik kan moeilijk meer dan een uur per dag ontspanning nemen. Dan ben ik al gestrest en moet ik weer verder werken aan school.

Ik heb een beslissing genomen en ik heb het al in gang gezet. Ik ga vragen aan mijn school of ik de komende blokken mag verdelen over 2 jaar, dan heb ik aankomende blokken meer tijd om ontspanning te leren vinden en te accepteren, dan kan ik verder aan mezelf werken op elk vlak en dan heb ik, hopelijk, aan het eind van dit schooljaar genoeg geleerd om volgend schooljaar wel alles in één keer te doen.

Wat ik nu weet is dat ik moet ingrijpen, als ik straks terugval of een burn-out krijg ben ik nog verder van huis. Dan mag elk gevecht weer helemaal opnieuw beginnen en dat wil ik niet.

Ik heb in volle moed mijn plan voorgelegd aan school om hopelijk wat rust te krijgen, het blijkt moeilijker dan gedacht. Ik moet nu weer kiezen en ik merk dat mijn toestand met de dag erger wordt.

Ik ben gewoon uitgeput en moe, maar ik kan mezelf geen halt toeroepen. Maar ik wil wel voorkomen dat het nog erger wordt, maar hoe?

Veel liefs, Rianne

Over de drempel van angst

drempelAngst. Wat zit daar? Wat kan ik verwachten? Kilo’s. Eten. Aankomen. Afvallen. Stabiliseren. Macht. Onmacht. Controle. Gevoelens. Negativiteit. Of… Positiviteit. Angst. Reeële angst? Calorieën. Controle. Angst. Controle. Angst. Ga ik het doen? Ga ik aankomen?

Een fractie van mijn gedachten staan hierboven vermeld die door mij heengingen de laatste maanden. Elke keer weer stond ik op het punt om weer het aankomproces in te stappen. Om mijn eetlijst te gaan ophogen. Om de kilo’s aan te komen, die ik kwijt was geraakt waardoor ik weer in een ‘ernstige’ tak zit van ondergewicht. Zo, die kwam even aan. Om mijn therapeute te horen zeggen dat ik weer die kant op ging qua gewicht.

Dat is helemaal niet wat ik wilde, dat is niet waarvoor ik ging. Want wat wil ik nou écht? In zo’n enorme tweestrijd heb ik de afgelopen tijd weer gezeten. En mijn eetstoornis sloop in m’n achterhoofd gewoon door, met kleine stapjes viel ik af en daardoor leek het niet zo heftig, maar toch is er sinds de zomer alweer 4 kilo af. Gelukkig kwam daar mijn gezonde kant de hoek om kijken. Met een zwaai stapte ze de deur binnen en kon eindelijk laten zien dat zij er óók nog was. Met mijn therapeute maakte ik een concreet plan qua aankomen: een kilo per maand.

Maar toen moest ik nog beginnen… ik wist dat ik het kon, ik had het al eerder gedaan. Ik kón die eerste stap nemen, en daarna nog één en nog één. Maar er zat weer zoveel angst voor de 1e stap. Alsof het een groot zwart gat voor me was, waar ik in moest springen zonder dat ik wist waar ik uit ging komen. Mijn eetstoornis liet me geloven dat ik in complete paniek zou zijn wanneer ik weer het aankomen aan zou gaan. Ik had angst voor de angst. Toch overwon mijn gezonde stem en begon ik met het ophogen van mijn eetlijst. Hap voor hap. Stap voor stap.

En nu? Ik ben begonnen. Eindelijk. En wat ik voel? Opluchting, optimisme en vooral: een stukje meer van míj? Ik durf voorzichtig te zeggen: ik ben weer toe aan aankomen. Ik ben toe aan weer vrouwelijke vormen krijgen. Ik ben weer toe aan een gezonder lichaam. Natuurlijk ben ik daar nog ver van af, en is er nog steeds veel spanning en angst. Maar de eerste stappen zijn weer gezet. Ik ben de drempel over. De drempel van mijn angst. En nu ik erover ben, zie ik dat die angst niet reeël is. Ik zie nu dat het angst is die mijn eetstoornis me heeft laten geloven dat die bestaat. Door de drempel over te gaan, ben ik weer een stukje verder bij mezelf gekomen.

Hap voor hap.

Stap voor stap.

Liefs,

Anne Dore

 

Week in mijn leven #8

Deze week neem ik jullie weer mee in een week van mijn leven. Een week in de kerstvakantie waarin ik uitdagingen aan ga, met vriendinnen op stap ben en kerst vier met mijn familie. Deze week begin ik op zaterdag.

Zaterdag

Samen met een van m’n beste vriendinnen ging ik een paar dagen even weg. We logeerden in het huis van mijn broer in Hilversum. Hij was namelijk op vakantie en zo konden wij mooi een paar dagen in Hilversum verblijven. Vrijdag waren we al aangekomen en zaterdag besloten we richting Utrecht te gaan. Daar gingen we lekker winkelen en flaneren door de stad. Het was overal zo ontzettend gezellig door alle kerstverlichting en de kerstbomen. Wel liepen we echt over de hoofden want het was zo ontzettend druk, maar toch had het ook wel weer sfeer. Bij een tripje naar Utrecht mag nooit  de Lush ontbreken waar je echt allemaal soorten zeep, huidverzorging en bruisballen hebt. En het ruikt daar zó lekker. ’s Avonds waren we helemaal kapot en ploften we lekker op de bank met een film.

weekinmnleven8.5

weekinmnleven8.3

weekinmnleven8.4

Zondag

Zondag zou alweer onze laatste dag zijn, maar we hadden nog wel een dagje Amsterdam op de planning staan. Ook Amsterdam was weer super gezellig verlicht en overal was de stad in kerstsferen gestoken. We gingen eerst een poosje winkelen, lunchten daarna op het Spui en maakten een wandeling over de kerstmarkt bij het Museumplein en daaromheen. Ik kan altijd zo intens genieten van in Amsterdam zijn, het sfeertje, de verschillende mensen, de prachtige huizen en grachtjes. Zo gezellig! We dronken koffie in een tentje op de gracht en daar liep ook een kat rond. Ik kon het natuurlijk niet laten om die ook even te aaien. Aan het begin van de avond vertrokken we alweer richting huis, de 3 dagen waren echt omgevlogen!

weekinmnleven8.2

weekinmnleven8

Maandag

Eerste kerstdag, voor mij een dag waar ik echt tegen op zag. Al het eten wat altijd met kerst extra is is gewoon nog ontzettend lastig. Toch ging het goed met het eten en ik voelde me opgelucht om te merken dat ik het zo goed aan kon. Ik vond het erg fijn om met mijn gezin te kunnen zijn en ook gewoon te kunnen praten over alles wat er speelt (bij hun en bij mij). We maakten ’s middags nog een mooie wandeling en gingen ’s avonds met elkaar gourmetten. Ik merkte dat dat ontzettend hielp, in plaats van een 3 gangen menu met allemaal extraatjes gewoon alles in 1x op tafel. Het gaf me een rustig gevoel dat ik gewoon zelf kon pakken wat ik wou en dat er niet continu heen en weer geloop was. ’s Avonds toen iedereen weg was had ik het nog wel even moeilijk. Niet perse met wat ik had gegeten, maar wel met m’n gedachten. Dat de eetstoornis toch nog zo aanwezig is en dat er nog zoveel wikken en wegen in m’n hoofd is: eet ik het wel/eet ik het niet etc. Dat heb ik toen geuit bij mijn ouders en dat luchtte enorm op. Ook weer een overwinning voor mezelf: mijn gevoel mag er zijn.

IMG_1415IMG_1431

Dinsdag

Vandaag was tweede kerstdag en deed ik even een pas op de plaats. Ik merkte dat ik ontzettend moe was van alle dagen en wou even rust nemen en tijd voor mezelf. Ik besloot niet naar familie te gaan maar was een dagje alleen thuis, wat ook erg fijn was. Ik heb lekker een stuk gewandeld, heb allerlei klusjes gedaan zoals mails behandeld, pakketjes ingepakt en heb gewerkt voor school. ’s Avonds maakte ik avondeten voor mezelf en keek ik de serie: Atypical, waar ik net mee ben begonnen. Erg leuk! Voordat ik ga slapen lees ik nu het boek Lion, over een jongen die na 25 jaar zijn geboortedorp weer vind, ontzettend mooi boek.

IMG_1451

IMG_1452

Woensdag

’s Ochtends sliep ik uit en daarna ging ik naar de sportschool om een uurtje te sporten. Eenmaal thuis lunchte ik met m’n ouders en ben ik daarna de hele middag voor school bezig geweest. Niet zo heel interessant voor jullie, maar wel interessant voor mij haha! ’s Avonds kookte ik met mijn moeder van de overgebleven restjes van de kerst en maakte ik een schoolopdracht af waar ik een filmpje bij moest maken. Met mijn ouders keek ik ’s avonds naar de serie the Crown over Queen Elizabeth. Wat een geweldige serie, echt een aanrader!

IMG_1454

thecrownbron: foto

Donderdag

Vandaag was een dagje waar ik lekker heb geluncht met een vriendin en daarna samen met haar even de winkelstraat in ben geweest. Het was ontzettend fijn om met haar bij te kletsen want we zien elkaar niet zo vaak. Bij terugkomst thuis zag ik dat er een kip losliep in onze tuin. Die was ontsnapt bij een van de buren. Ik vroeg m’n vader of we hem niet terug moesten brengen en mijn vader antwoordde daarop dat ik hem maar op moest pakken en terug in het hok moest zetten. Dus ik achter die kip aan en ja hoor, ik pakte hem zo op en bracht hem terug. Die kip zat prins heerlijk in mijn armen en vond het allemaal wel prima. Wat een geweldige beestjes zijn het! ’s Avonds maakte ik een ravioli ovenschotel voor ons en keek ik samen met m’n moeder naar een aflevering van the Crown.

IMG_1461

Vrijdag

De laatste dag die ik bijhoud vandaag is de vrijdag. Mijn ouders en ik zouden eerst een dagje naar Amsterdam gaan maar doordat er niet zulk goed weer aan werd gegeven besloten we toch thuis te blijven. Vond ik ook prima, kon ik lekker rustig aan doen en bezig gaan voor school en de blog. Ook heb ik lekker een stuk gewandeld en veel geknuffeld met Yoep. Een heel ontspannen en rustig dagje!

IMG_1473

IMG_1468

Ik hoop dat je het leuk vond om mee te kijken in mijn week. Veel succes de komende week en natuurlijk: een fijne week gewenst!

Liefs,

Anne Dore

What I Eat in a Day #7

Gelukkig nieuwjaar! Waarschijnlijk lig jij nog in je bed als deze blog al online is gekomen of ga je net pas naar bed. 1 januari 2018! Ik hoop dat je een fijn jaar mag krijgen! Vandaag neem ik jullie weer mee in een eetdagboek van mij. Deze keer is dat een dag in de kerstvakantie.  Let wel op: mijn eetpatroon werkt voor mij, voor jou kunnen andere dingen werken en volg daarom dus niet klakkeloos mijn eetdagboek op. Zie het als inspiratie, enjoy!

Ontbijt

Mijn ontbijt is nog altijd het oude vertrouwde: havermout. Ik vind dit gewoon ontzettend lekker en vooral wanneer het koud is vind ik het heel fijn om te beginnen met een lekkere warme kom havermout. Ik maak het met soja melk en rood fruit. En ook doe ik er wat druiven bij in. Ik drink er een koffie met opgeklopte melk bij, super lekker!

IMG_1448

Tussendoor

Direct na het ontbijt ging ik richting de sportschool om een uurtje te sporten. Na het sporten at ik even snel een banaan en dronk ik een kop koffie. Normaal eet ik altijd kwark en noten of een koek o.i.d. na het sporten. Maar ik zou gaan lunchen met een vriendin en had niet zoveel tijd meer.

IMG_1460

Lunch

’s Middags lunchte ik gezellig samen met een vriendin in de stad en daar koos ik voor een room-bospaddenstoelensoep met brood. Ontzettend lekker was die! Ik nam er bruin brood bij met tapenade en kruidenboter. Het soepje was al erg vullend door de room die er bij in zat maar toch kan ik dan heel gemakkelijk nog veel brood erbij eten. Het was fijn om te merken dat ik niet zo bezig was met het eten maar het vooral heel erg gezellig had met m’n vriendin.

IMG_1464

Tussendoor

Toen ik ’s middags weer thuis was nam ik mango met kwark, bramen en wat noten erdoorheen. Doordat ik had gesport ’s ochtends wist ik dat ik nog wat extra bij moest eten. Door de kwark krijg ik mooi m’n eiwitten binnen en door de noten m’n koolhydraten. En natuurlijk vitamines door het fruit.

IMG_1449

Avondeten

Ik was alleen thuis ’s avonds en maakte een couscoussalade met cranberry’s, geitenkaas, rauwkost en couscous. Ook at ik daarbij nog opgebakken champignons, ui, paprika en overgebleven vegetarische burgertjes van de gourmet. Doordat ik maar weinig geitenkaas had, was dit een mooie extra vleesvervanger. Terwijl ik m’n eten maakte nam ik nog twee dadels, zo lekker vind ik die!

IMG_1437

IMG_1443

Tussendoor

Als avondtussendoortje nam ik mijn standaardplankje. ’s Avonds eet ik altijd nog vrij veel om aan m’n calorieën te komen én omdat ik na het avondeten nooit direct m’n toetje lust. Dan word het zoveel en krijg ik last van m’n maag. Ik nam yoghurt met fruit, een plak bananenbrood, een rijstwafel met baba anousch (gegrilde aubergine spread) en wortels met hummus. Ook dronk ik daar koffie bij.

IMG_1457

Liefs,

Anne Dore