Hoe is het nu….

He allemaal,

Opnieuw een tijdje afwezig geweest, maar vanaf nu ga ik proberen het bloggen weer op te pakken. De drempel is heel hoog want er is veel gebeurt, schaamte zit mij in de weg. Maar ik ben deze blog gestart met het idee om meer openheid te geven over het leven met psychische problemen. En daar maak ik mij nu hard voor.

Ik wil in het kort even vertellen hoe het nu met mij gaat. ik woon weer thuis bij mijn ouders, ben gestopt met mijn studie en ben bezig met het zoeken naar een andere behandeling. Helaas is ongeveer een maand geleden mijn relatie uit gegaan, met heel veel pijn hebben we deze keuze gemaakt. Het ging niet langer, we zitten allebei in een proces waarin we ons zelf moesten leren kennen. Ik kan nog steeds niet goed voor  mijzelf kiezen en dat ging zijn tol heffen. Nu woon ik weer thuis en heb ik Ollie gelukkig bij mij. Ohh… ik weet helemaal niet of jullie dat wel weten, naast Kyon hebben we nog een hondje uit Griekenland geadopteerd. Ollie is vanaf dag 1 mijn maatje en mijn steun. Een ongelooflijke doerak  waar ik ontzettend om kan lachen, maar ook mee kan knuffelen als ik dat nodig heb.

IMG_7307

Ook heb ik de keuze gemaakt om voor nu te stoppen met mijn opleiding, ik heb geknokt om de toetsen van het laatste blok te halen. Ik heb op mijn tenen gelopen, maar het is gelukt. In de komende tijd wil ik gaan kijken of ik volgend jaar deze studie voort wil zetten, of dat ik toch ga switchen naar creatieve therapie of psychologie.

Een week of 6 geleden heb ik 4 dagen in het ziekenhuis gelegen, mijn gezondheid was al een tijdje wat aan het kwakkelen. ik ging van de ene griep naar de andere griep, had koorts en een zeer lichaam. De pijn in mijn rug werd steeds erger en besloten om toch naar de huisartsenpost te gaan, daar bleek ik een urineweg infectie te hebben. Na een stevige antibioticakuur dacht ik er weer bovenop te zijn. Helaas ging het een week later weer mis. Op een avond kon ik niet meer lopen en had ik extreme koortsstuipen, de volgende dag opnieuw naar de huisarts en weer een antibioticakuur meegekregen. Maar die dag erna ging het helemaal mis, al dagen kon ik geen vocht binnenhouden, en dus ook de antibiotica niet. Ik raakte uitgedroogd en was doodziek. Helaas namen ze het bij de spoedeisende hulp niet serieus, ik heb die dag dus nog afgewacht maar ’s avonds ging het niet meer. Ik heb het ziekenhuis is Zwolle gebeld en daar vertrouwde ze het niet. Na een bezoek bij de huisartsenpost ben ik gelijk doorgestuurd naar de spoed eisende hulp en werd besloten dat ik opgenomen moest worden omdat mijn vochtgehalte extreem laag was. Ik kreeg 3 liter vocht via het infuus en ook de antibiotica werd zo toegediend. Ik bleek een nierbekkenontsteking te hebben. Als kind heb ik problemen gehad met mijn nieren en daarom alarmerende signalen, ik was bang dat het weer niet goed zou zijn. gelukkig lijkt er tot nu toe niet meer aan de hand te zijn als alleen de ontstekingen. Maar mijn lichaam gaf in alles aan dat het op was, en dat was het moment dat ik besloot dat ik mijn leven weer drastisch om moest gooien.

Ik zakte verder en verder in mijn depressie, ik was zowel fysiek als mentaal niet meer in staat om te vechten. Ik was op en moe gestreden. Ik wou niet meer, als mijn leven er zo uit zou blijven zien hoefde het van mij niet meer. Ik moest voor mijzelf kiezen zei iedereen, maar koos ik voor mijzelf dan was het niet goed. Constante afwijzing maakte dat het gevoel van alleen zijn, en het alleen moeten doen, steeds groter werd. Kon ik het überhaupt nog wel goed doen? Ik zag het niet meer.

Na veel en goeie gesprekken bij Human Concern heb ik een moeilijke keuze moeten maken, en dat is namelijk het zoeken van een andere behandeling. Een lichtpuntje in dit hele geheel is dat ik mag en kan zeggen dat ik hersteld ben van mijn eetstoornis. Trots maar vol angst schrijf ik dit. Want geloof me, ik twijfel aan alles. En toch weet ik dat het zo is. In de strijd die ik heb moeten leveren de afgelopen maanden heeft mijn eetstoornis niet meer van zich laten horen. Ik kan het aan zonder eten in te zetten.

1200-620-MET-VOLLE-ANGST

 

Ik ga nu opzoek naar een plek waar ik mijn depressie aan kan pakken, want ik ben sinds kort gediagnosticeerd met een chronische depressie. In een andere blog wil ik jullie meenemen in deze zoektocht en vertellen hoe deze diagnose voor mij was.

Hoe het op dit moment met mij gaat? Verbluffend goed! Betekend dat dat ik weer zin heb in elke dag en dat ik mij weer goed voel? Nee! absoluut niet. Maar ik heb rust, rust in mijn hoofd en in mijn lichaam. Ik heb moeilijke keuzes moeten maken, maar nu weet ik dat het de juiste waren. Ik durf weer na te denken over de toekomst en zie opnieuw dat mijn leven niet alleen bestaat uit tegenslagen, maar vol zit met mensen die van mij houden en mij met open armen ontvangen als dat nodig is.

Het was een kluif om te lezen denk ik, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Wees niet bang om vragen te stellen als je die hebt! Want hoe eng ik het ook vind om te vertellen daar sta ik altijd voor open!

Liefs Hanneke

Advertenties

Favoriete tussendoortjes

Deze week even geen eetdagboekje van mij maar een andere blog omtrent eten. Vandaag neem ik jullie mee in mijn favoriete tussendoortjes, voor zowel thuis, onderweg als wanneer ik een dagje op stap ben. 

Tussendoortjes waren voor mij in mijn heftigste eetstoornistijd niet eens iets wat ik als een optie beschouwde. Ik nam nooit een tussendoortje en ben dit weer gaan doen toen ik ging ophogen in mijn eetlijst. Tegenwoordig zou ik tussendoortjes niet meer weg kunnen denken uit mijn eetpatroon en zorgen ze er juist voor dat ik lekker bezig kan zijn en genoeg energie heb voor de gehele dag.

Fruit en groente

Als favoriete fruit eet ik erg graag een schaaltje druiven, mango of gewoon een simpele appel. Ik eet vaak fruit als tussendoortje, of bijvoorbeeld door yoghurt heen of havermout. Het is simpel, snel, makkelijk om mee te nemen en gezond! Vaak als ik naar school ben neem ik een banaan mee omdat dat net nog even die extra energie geeft. Inmiddels eet ik bij mijn fruit ook vaak een plak ontbijtkoek o.i.d. omdat fruit alleen niet veel oplevert qua energie. Ook neem ik erg graag voor ‘erbij’ (niet als tussendoortje alleen, dat is te weinig) een schaaltje wortels of komkommer met hummus. Echt zo enorm lekker!

IMG_1627 (2)IMG_1262

Koek

Als ik naar school ga of onderweg ben ergens heen heb ik standaard een koek mee in mijn tas. Vaak is dit ontbijtkoek, maar tegenwoordig eet ik ook vaak wat grotere koeken. Ik ben enorm fan van granola repen en dan het liefst die zo puur mogelijk zijn: veel met noten en zaden bijvoorbeeld, dat vind ik heel lekker! Deze drie varianten zijn mijn favorieten: havermout breaks van Quaker, een Trek reep of gewoon van de Aldi: een granola reep met havermout, noten en fruit. Ook bak ik standaard een bananenbrood. Deze vries ik dan in stukjes in en kan ik zo makkelijk bewaren en eruit pakken. Op dit moment maak ik vaak een vegan bananenbrood naar eigen recept. Deze is super lekker en is wat sticky, dat vind ik persoonlijk een lekkere substantie haha.

IMG_1632P1040075

Kwark en yoghurt

Ik ben echt dol op een schaaltje kwark of yoghurt met fruit erin. Het liefst iets van een appel of peer en dan met bramencompote of kersencompote er bovenop. Wij vriezen compote altijd in en hebben dan voor het hele jaar voorraad voor op de yoghurt of kwark. Ik neem vaak zelf een schaaltje kwark na het sporten maar soms ook gewoon ’s middags als ik er trek in heb als tussendoortje.

IMG_1449

Rijstwafels

Nog een favoriet is absoluut rijstwafels, maar dan wel met een dikke laag hummus, pindakaas of mijn nieuw ontdekte spread: dadelstroop. Van 100% dadels en het is een ontzettend lekkere stroop. Heel zoet en is in combinatie met rijstwafels super lekker!

IMG_1709

Exposure tussendoortje

Als ik een dagje weg ga met vriendinnen of mijn ouders gaan we vaak ergens koffie drinken met een taartje. Dat is wel echt een uitdaging voor me, maar het gaat meestal erg goed en dan kan ik er erg van genieten. Het liefste eet ik dan cheesecake of carrotcake, maar deze red velvet cake die ik laatst in Amsterdam at was ook erg lekker!

IMG_1652

Dit waren mijn favoriete tussendoortjes, ik wissel vrij veel in tussendoortjes en ontdek vaak weer nieuwe dingen. Sommige dingen blijven, maar vooral met koeken en fruit wissel ik vaak. Ik hoop dat je er wat inspiratie uit hebt gehaald, wat is jouw favoriete tussendoortje?

Liefs,

Anne Dore

Exposure therapie

Wanneer je een eetstoornis hebt ga je naarmate je ziekte vordert angsten ontwikkelen voor bepaald eten. Maar niet alleen het eten krijg je angst voor, ook voor afwijkende tijden, nieuwe situaties, onverwachte situaties en nieuwe ontmoetingen. Door exposure therapie (exposure betekent blootstelling) ga je de confrontatie aan met je angst. Je wordt letterlijk en figuurlijk ‘blootgesteld’ aan je angst. Met eetstoornisbehandeling word dit middel ook wel ingezet, vandaag vertel ik jullie hoe ik exposure therapie ben ondergaan en hoe ik dit heb ervaren.

Per persoon en per eetstoornis verschilt het heel erg wat voor angst je hebt en waarvoor. Aangezien ik alleen maar mijn ervaring kan delen, zal ik laten waar mijn angst zit en hoe dit zich uit. Ik ben gediagnosticeerd met de eetstoornis anorexia nervosa, daarbij is mijn compensatie vooral door weinig te eten en veel te bewegen. Ik begon vrij onschuldig en had nog geen angst voor eten en bepaalde producten, maar naarmate mijn eetstoornis heftiger werd ging ik telkens meer voeding uit mijn eetschema verbannen. Het is een tijd zo heftig geweest dat ik álles eng vond. Alleen groente en fruit at ik nog maar, maar dit ook in geringe mate.

Eten

Qua eten lagen (en liggen) mijn angsten vooral bij toegevoegd suiker, koolhydraten en vetten. Denk aan: olie, (room)boter, taart, pizza, alles wat gefrituurd is: patat bijvoorbeeld, chips, chocola, koeken, maar ik kreeg ook een ontzettende angst voor brood, aardappels en volle yoghurt en volle melk producten. Producten die veel energie leverden en je een verzadigd gevoel opleveren. Dit is een kleine greep uit de lijst die voor mij absoluut ondenkbaar waren dat ik die zou eten. Ik heb in de kliniek weer geleerd om dingen te eten van deze lijst, in eerste instantie de normale dingen: brood, melk, aardappels, olie toevoegen bij het koken etc. Maar ook moesten we de confrontatie aangaan met onze angsten: we zijn een keer uiteten geweest waarin je de controle moest loslaten, we zijn een keer naar een snackbar geweest (zie je het al voor je, een groep ‘eetgekkies’ op een rij met een patatje in de hand? Het is echt gebeurt, haha!), maar ook ben ik meerdere malen met vriendinnen uit de kliniek de stad in gegaan om taart te eten en ook waren er verschillende momenten door de week dat we ‘exposure’s’ aan moesten gaan. In het begin dacht ik echt dat ik gek zou worden. Het was dóódeng, ik voelde me zo ontzettend vies en ongelukkig bij het eten van al deze ‘verboden artikelen’. Maar doordat we het bleven doen, elke week weer, ging het wennen. Op gegeven moment, was dat broodje hagelslag niet meer zo lastig en op gegeven moment was dat stukje taart geen probleem meer. Op gegeven moment, dacht ik er zelfs niet meer zoveel over na en ging ik het als ‘gewoon’ zien. Door je angsten continu aan te gaan, merk je dat de angst ervoor uitdooft!

IMG_1657 (2)

Helaas ben ik een aantal keer terug gevallen na de kliniek waarin ik kilo’s ben verloren en weer meer eten ben uit gaan bannen. Gelukkig gaat het steeds beter om weer exposure’s aan te gaan en meer dingen te eten van mijn ‘verboden lijstje’ en inderdaad: ik merk weer: hoe vaker ik het doe, hoe makkelijker het word. Door de exposure techniek kan je gemakkelijk weer op een normale eetlijst komen waarin je weer meer voedingsmiddelen durft te eten en ook gaat inzien dat die angst voor het product verdwijnt.

Angsten omtrent tijd en situaties

Ook kreeg ik ontzettend veel angst voor mensen die langs kwamen, afwijkende tijden waarop we zouden eten en überhaupt het lopen door een winkelstraat en het gaan naar verjaardagen was voor mij echt de hel. Naarmate ik zieker werd hoe erger ik deze angsten ging voelen. Ik durfde niet meer met vriendinnen af te spreken, durfde niet meer naar verjaardagen te gaan, had zelfs al moeite met het lopen door de supermarkt en het ergste was nog: ik durfde mijn broers niet onder ogen te komen. Gedeeltelijk was het ook schaamte, maar gedeeltelijk was het ook een angst van dat ik dan niet meer kon eten en dat ik niet bij anderen durfde te eten. Toen ik me geestelijk weer wat beter ging voelen is dit vanzelf goed gekomen. Inmiddels kan ik weer enorm genieten van mijn vriendinnen, ga ik graag naar mijn broers en vind ik het ook fijn als ze thuis zijn en loop ik zonder probleem door de supermarkt, maar dit heeft wel veel tijd gekost. Door het op gegeven moment weer te gaan proberen: en daarna veel vaker gewoon dóen, ook al durfde ik eigenlijk niet, merkte ik dat mijn angst irrelevant was en dat ik door middel van blijven herhalen en mezelf bloot te stellen aan de angsten het helemaal niet meer eng was.

Natuurlijk heb ik nog steeds angsten, en ga ik daarin ook nog voorzichtig en met veel angst in te werk, maar wel heb ik ervaren dat het echt beter gaat naarmate je de exposure aangaat. Denk ook niet dat in 1x al je angsten weg zullen zijn als je deze exposure aangaat. Maar begin klein: ga eens ergens een taartje eten, ga een keer lunchen met een van je ouders of een vriendin of vraag een vriend of vriendin op de koffie of thee. Begin klein en ga langzaam steeds vaker de angst aan.

Met volle angst vooruit!

Liefs,

Anne Dore

Genietmoment #5 Dieren

In de serie: ‘Genietmoment’, neem ik jullie mee in genietmomenten van mij waar ik veel positiviteit en motivatie uit haal. Zo hoop ik jou, als lezer wat meer mee te nemen in mijn gedachten over dankbaarheid en genieten. 

Als een klein meisje was ik al dol op dieren. Van een bulldog tot een hert en van een varken tot een parkiet: alle dieren hadden (en hebben) een plekje in mijn hart. Het liefst wou ik een hele dierentuin achter in de tuin, maar dat was toch iets te gek… wel hebben we kippen, een kat, vissen en hadden we altijd konijnen en hebben we parkieten gehad. Ik kreeg bijna mijn vader zo gek om een paard voor me te kopen maar m’n moeder was toch zo verstandig om daar een stokje voor te steken (serieus, anders was dat paard er echt gekomen haha!). Al als een klein meisje rende ik op de grootste honden af en (als het kon) sprong ik zo het liefst in de dierentuin bij de grootste roofdieren naar binnen. Ik was en bén vrij naïef in het denken over mijn veiligheid bij dieren. Ik ga er gewoon vanuit dat ze me niet zullen proberen te doden en op te eten. Mijn grootste droom was altijd om dierenarts te worden, het leek me geweldig om de hele dag in de weer te zijn met dieren, groot en klein. Helaas was ik niet zo’n scheikundig en biologie wonder, maar anders denk ik dat ik die kant op was gegaan. Als iets me dan ook ontzettend blij kan maken en me écht kan laten genieten dan zijn het wel dieren. De lekker zachte vacht van mijn kat Yoep, het gekwetter van de vogels wanneer ik fiets, het zien van een kudde herten die wegrennen in het bos en zelfs de haan die me ’s ochtends wakker maakt door zijn gekakel kan ik écht blij van worden.

IMG_0517IMG_0298

Wat ik zo bijzonder vind aan dieren, is dat ze zo puur zijn. Dieren, hebben geen oordeel en leven puur instinctmatig. Ergens vind ik dit ontzettend jammer want (ook al ontken ik het glas hard) ik zou erg graag een echte band willen opbouwen met m’n kat, en het lijkt me ook erg gezellig om met koeien de wei in te rennen, maar wat zij doen, is puur hun instinct volgen, een band opbouwen en relaties aangaan gevoelsmatig hoort daar niet bij. Toch maakt het ook dat ik dat juist zo mooi vind. Wij als mensen hebben onze aarde echt kapot gemaakt, wij hebben dieren daarvoor ingezet en doen dit nog steeds. Die dieren, hebben daar niet voor gekozen en ondergaan dit vaak met veel lijden en vaak als bestemming: ons bord en onze maag.

IMG_0842

IMG_0826

Een aantal jaren geleden maakte ik de keuze om vegetariër te worden, iets wat eigenlijk heel gemakkelijk ging en waar ik me zo ontzettend goed bij voel. Ik zou het me nu echt niet meer kunnen voorstellen dat ik vlees zou eten en vraag me nog steeds af waarom ik niet eerder vegetariër ben geworden: dit past bij mij, dit is echt wie ik ben! Wanneer ik nu koeien, kippen of varkentjes zie lopen word ik er zo ontzettend blij van, en ben ik ook zó gelukkig dat ze niet meer op m’n bord belanden. Mijn broers en vader maken vaak wel eens een grapje over mijn vegetariër zijn, en denken dat ik wel weer vlees ga eten. Maar ik weet echt zeker dat ik nooit meer een hap dier naar binnen zal krijgen en dat ook nooit meer wil doen. Laatst had ik het er met mijn systeemtherapeut over en die zei ook van: ‘Ik weet zeker, dat als ik jou zou bevelen om vlees te eten, dat je het dan niet zou doen.’ En het klopt ook. Ik denk dat ik nog eerder m’n eigen voet op zou eten dan dat ik weer een dier zou eten. Klinkt voor jou, als vleeseter, waarschijnlijk heel raar. Maar je kan je nu denk ik wel voorstellen hoeveel ik van dieren houd. Ik ben zo dankbaar dat ik de keuze heb gemaakt en heb kunnen maken om vegetariër te worden.

IMG_1142

Tijdens m’n ergste periode van mijn eetstoornis hebben dieren zoveel voor me betekend, het bood me enorm veel troost als Yoep bij me kwam liggen, als ik honden of paarden tegen kwam in het bos die ik kon aaien en ook wanneer ik een random kat tegenkwam op straat, dan was die niet veilig en moest die eerst grondig geknuffeld worden voordat we verder konden. Dieren hebben zoveel voor me betekend (en nog steeds doen ze dat), dat ik niet anders kan dan deze blog er aan te wijden. Zijn dieren voor jou ook belangrijk?

IMG_0815

Liefs,

Anne Dore

 

Terug naar de kliniek?

In deze blog vertel ik over mijn gedachten een tijdje terug. Over mijn gedachten om terug de kliniek in te gaan om aan te komen. Ik heb erg getwijfeld of ik het überhaupt zou gaan delen, maar heb er toch voor gekozen om het in vorm van een blog aan het licht te laten komen. Aangezien er misschien meerdere zijn die met deze twijfels en keuzes zitten. 

Al maanden probeer ik het weer: aankomen. Na een aantal kilo’s te zijn afgevallen bij een terugval is het me niet weer gelukt om aan te komen. Hoewel ik wel door ben gegaan met doen wat ik allemaal deed: studeren, werken, sporten, therapie, bloggen en afspreken met vriendinnen. Dit ging een tijd aardig goed, maar ik merkte dat m’n lichaam op begon te raken en dat m’n energie erg laag was. Ik kreeg het weer constant koud, kon me niet goed concentreren en begon weer pijn te krijgen. En elke week bleef het getal op de weegschaal maar dalen… hoewel ik juist afspraken had gemaakt om weer in gewicht omhoog te gaan!

In enorme tweestrijd en met veel frustratie ging ik timmeren aan de weg omhoog qua gewicht. Wat extra eten, veel angst en spanning voelen en blijkbaar: het extra eten toch weer weg compenseren, in zo’n grote mate dat ik er zelfs van af viel. Het getal op de weegschaal ging niet omhoog, maar omlaag… Ik kwam op een punt dat ik in de sportschool op de weegschaal bij mijn trainer even keihard geconfronteerd werd met mijn gewicht. Ik schrok er enorm van en het voelde letterlijk alsof alles om me heen wegviel en ik regelrecht tuimelde in een zwart gat en er niet meer uit kon klimmen. Het was een gewicht waar ik al tijden niet meer op had gezeten, maar vooral was het een gewicht waarvan ik wist dat ik daarmee niet alles kon doen wat ik wíl doen en waar ik mee bezig ben.

Met veel angst, gedachten en tranen ben ik de dag door gegaan en heb ik uitgesproken naar mijn gezin waar ik al een tijdje over nadacht maar wat ik al die tijd vooral nog heel diep weg probeerde te stoppen: ‘Ik kan dit niet alleen… het lukt me niet om aan te komen. Misschien moet ik maar weer terug naar de kliniek om weer in gewicht te stijgen.’

Ik schrok van mijn eigen woorden. Ik had niet gedacht dat ik dit óóit nog zou denken, laat staan uitspreken en er bijna zeker van zijn dat dit echt weer moest. De week erop sprak ik het ook uit naar m’n therapeute en die vroeg me waarom ik niet eerder had verteld dat ik hier zo mee worstelde. Ik was zo bang, dat als ik mijn angst en ideeën over teruggaan naar de kliniek uit zou spreken dat het echt zou worden. Dat mijn gedachten een regelrechte functie zouden krijgen en dat het dan écht werd. Ik was bang dat alles wat ik had opgebouwd: school, de peuters, sport en therapie, dat ik het weg moest gooien. Ik vertelde haar dat het me niet lukte om zelf aan te komen, dat ik het probeerde maar dat m’n eetstoornis te groot was. Gelukkig, begon zij te relativeren wat ik al wist: ik kon dit wél, ik had dit al eerder gedaan. En ik wist ook, dat de kliniek me alleen even vol zou proppen, en me daarna weer buiten de deur zou zetten en ik de kilo’s die ik zou aankomen daar waarschijnlijk toch weer zou afvallen. Mijn therapeute en mijn ouders lieten me inzien dat ik dit wél kan, dat ik al veel vaker heb laten zien dat ík sterker ben dan mijn eetstoornis en dat ík ga herstellen van deze rot ziekte.

En toen ging het knopje om, ik voelde het direct en herkende het: ík kan dit. Samen met haar en mijn diëtiste maakte ik een nieuw plan en wat denk je? Het gaat goed. Ik ben nu al een tijdje bezig en kom langzaam aan. Ja, het gaat met vallen en opstaan, maar ik merk continu dat ik dit kan. Door m’n gevoel er te laten zijn, te delen hoe het voelt om weer dit proces in te gaan én dicht bij mezelf hier in te blijven lukt me het. Zo zie je maar dat even keihard worden geconfronteerd met je ziekte en je gedachten delen je weer een stukje verder kunnen brengen.

terugnaardekliniek

Ook kan ik nu inzien dat ik even helemaal ben wakker geschut. KLINIEK? WAT? Alleen al het idee dat ik daar weer heen zou moeten! Ik ben al veel verder geweest in gewicht en mijn cognitie daarbij, no way dat ik dat ga laten verpesten door nu weer m’n eetstoornis te geloven en de kliniek in te gaan. Door die wake-upcall en het vertrouwen van mijn omgeving in míj en niet in mijn eetstoornis kwam ik weer een stukje verder en kon ik het knopje omzetten: let’s go!

Liefs,

Anne Dore

 

 

 

Week in mijn leven #9

Deze week neem ik jullie weer mee in een week van mijn leven. Een week van leren, tentamens en gezellige momenten met vriendinnen en familie. Deze week begin ik op zondag.

Zondag

STRESS! Deze week heb ik tentamens en ik spendeer bijna de hele dag aan leren. ’s Ochtends neem ik nog wel even de tijd om naar de sportschool te gaan. Even m’n hoofd leeg maken en knallen. Toen ik met m’n ouders ging lunchen ’s middags zag ik deze prachtige bos tulpen staan op de tafel. Dat brengt altijd een fijn gevoel met zich mee. M’n moeder heeft eigenlijk altijd bloemen op tafel staan en dit is toch wel echt iets wat me aan thuis doet denken.

IMG_1553

Maandag

’s Ochtends besteedde ik mijn tijd aan leren voor mijn tentamen van dinsdag en ’s middags ging ik op weg naar school voor een mondeling gespreksvaardigheden. Ik was ontzettend opgelucht toen ik klaar was. En nu hopen dat ik hem gehaald heb! Eenmaal thuis gekomen maakte ik even deze foto om te laten zie hoe het er bij ons aan toegaat: even mijn territorium afbakenen. Deze bananen zijn van mij! 😉 ’s Avonds herhaal ik de laatste dingen voor de toets en ik was er dan ook he-le-maal klaar mee.

IMG_1557

27067340_1389575677837941_6397131728007692648_n

Dinsdag

Om half 6 je bed uit rollen om om 8 uur op school te zijn. Dat is dus niet iets waarmee je lekker aan je dag begint. Ik had dan ook een drukke dag voor de boeg en zat met vrij veel tegenzin aan het ontbijt. Om 9 uur had ik mijn tentamen en pas om half 1 en 2 uur had ik nog twee afspraken in Zwolle. Na mijn tentamen besloot ik eerst wat werk te verrichtten op school. Er was namelijk door het leren aardig wat mail opgestapeld en dingen die ik moest beantwoorden. Prima, had ik nu goed de tijd voor! Ook ging ik nog even het centrum van Zwolle in en stond ik vol afgrijzen in de Zara. Mijn hemel, wanneer er sale in de Zara is: ga er niet heen. Chaos en ook echt afgrijselijke kleding. Ik moest er stiekem wel een beetje om lachen, ik wou daarom even deze foto met jullie delen: dragen mensen deze schoenen echt?

 

Om 2 uur had ik een therapie-sessie en kwam ik de weegschaal weer onder ogen. Afgevallen. En het was echt lastig, maar ook goed: er moest echt wat gebeuren. Met nieuwe regels en afspraken de deur uitgestapt: máár, nu ik dit schrijf zijn we alweer een tijdje verder: en het gaat goed. Ik houd me aan alles en let zelf ook consequent op. Take that, eetstoornis! ’s Avonds kwam ik deze quote tegen en die vond ik zo bijzonder dat ik hem even wou delen:

27336581_1389575647837944_3631155832998348949_n

bron: foto

Woensdag

Vrij! Heerlijk! ’s Ochtends ging ik lekker naar de sportschool en trainde met mijn nieuwe schema en ’s middags besteedde ik aan pakketjes wegbrengen, boodschappen doen en koken. Heerlijk zo’n dag, even helemaal niks bijzonders. Toen ik thuis kwam van boodschappen doen waren er 2 boeken binnen gekomen voor school die ik tweedehands had besteld: de verkoper had ze in een oud cruesli pak gedaan, grappig!

27067242_1389575507837958_505576723604407986_n.jpg

Donderdag

Vandaag ging ik samen met een vriendin er even lekker een dagje tussenuit. We gingen naar Utrecht en ik stapte al vroeg op de bus en trein. Aangezien het ontzettend druk was in de trein richting Utrecht konden de vriendin en ik niet naast elkaar zitten. Ik zat dus in een ander stuk maar zat wel bij een ontzettend lieve hond: Banjer. Die continu om aandacht vroeg die ik hem maar al te graag gaf. Ik ben dól op honden! We hadden een erg gezellige dag in Utrecht, hebben lekker gewinkeld en bijgekletst. Ik kocht zelf dit truitje van Sissy Boy, waar ik heel blij mee ben! ’s Avonds konden we met m’n broer mee terug reizen die dichtbij Utrecht werkt. Dit was echt ideaal, lekker in de auto zitten!

19642448_1389575487837960_3213292438130626108_nIMG_1581

Vrijdag

Vrijdag had ik echt een heerlijke dag. In de ochtend werkte ik bij de peuters en het was echt zo fijn. Ze waren heerlijk aan het spelen, waren echt in knuffel-modes en ik kreeg te horen dat ik van een peutertje de ‘lievelingsjuf’ was, nou dan kan je je geluk toch niet meer op? Heerlijk, die kleintjes. ’s Middags lunchte ik gezellig met m’n vader thuis en daarna stapte ik op de fiets naar een vriendin en haar moeder, die kapster is en m’n haar zou knippen. Het was hartstikke gezellig en ik ben super blij met m’n haar. Ze heeft er highlights in gezet en er een stuk afgeknipt. Het voelt nu weer heerlijk luchtig en fris. Altijd zo fijn om naar de kapper te gaan en je haar weer gezond eruit te krijgen.

IMG_1578

Zaterdag

Vandaag had ik een rustig dagje. ’s Ochtends ontbeet ik rustig en deed ik boodschappen samen met mijn moeder. En ’s middags lunchte ik samen met m’n ouders, broer en zijn vriend (die langskwamen die dag). Na de lunch maakte ik een wandeling in een bosgebied bij ons in de buurt en ben ik bezig geweest voor school en het avondeten. Ook las ik in een nieuw boek: het Luipaardspoor. Een heerlijk rustige zaterdag!

27072364_1389422421186600_4495265322289270322_n

Ik was ’s middags nog een beetje aan het spelen met mijn camera en maakte onder andere deze foto van een prachtige bloem.

IMG_1599 (2)

Zondag

’s Ochtends stapte ik al vroeg op de fiets richting de sportschool, daar was het gezellig druk en trainde ik een uur. Eenmaal thuis was ik een ochtend en middag alleen en dat geeft me altijd zo’n lekker vrij gevoel. Ik heb wat dingen voor school gedaan en een hele tijd in de keuken gestaan om het avondeten voor te bereiden en een bananenbrood te bakken. Tijdens het koken keek ik de documentaire: Cowspiracy, die al een hele tijd op mijn lijstje staat. Het gaat over de impact die de veeteelt op het milieu heeft. Echt ontzettend interessant en het biedt veel inzicht. Een enorme aanrader om te kijken.

27067707_1391327000996142_4054438614617356119_n

27332180_1391327030996139_7168459460603802510_n

Cowspiracy

bron: foto cowspiracy 

Maandag

Vandaag begon mijn nieuwe blok van school weer en ik zat al vroeg in de bus voor mijn eerste les. ’s Middags gingen we lunchen met onze klas en dat was super gezellig. Heel fijn om even in andere sferen te zijn en gewoon met elkaar te kletsen. We zaten bij stadscafé Blij in Zwolle en ik bestelde een geitenkaas-salade, die heel lekker was!

27545692_1391327194329456_6312862099876568595_n.jpg

Dit was mijn week, ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad! ♥

Liefs,

Anne Dore

Rust en ontspanning

In deze blog wil ik iets anders doen dan jullie een paar daagjes meenemen in mijn week. Ik wil jullie laten zien wat mijn rustmomentjes zijn geweest van de afgelopen dagen. Misschien is dit ook leuk voor mensen die het erg moeilijk vinden om rust te pakken of het moeilijk vinden om überhaupt iets te verzinnen om te gaan doen. 

Ik moet heel erg leren om rust te nemen. Even weg van alles en voor mezelf zorgen. Zelfzorg is een dingetje bij mij, vooral op het punt van mezelf rust gunnen en denken dat ik met rust juist beter presteer. Ik heb deze punten met mijn therapeute gelijk aangepakt en ik ben direct begonnen.

Ik heb bij therapie twee afspraken gemaakt voor het zorgen voor rust en ontspanning. Misschien zijn deze doelen ook wel wat voor jou om je rust te leren nemen.

  • Ik ga elke dag in ieder geval 1 uur een rust-/ontspanningsmoment inplannen.
  • Ik ga eerst 1x per maand iets leuks doen met een vriend(in) buiten school om, op een doordeweekse dag.

Ik had een toetsweek en dat zorgt bij iedereen voor wat stres. Veel leren en weinig andere dingen doen. Ik heb gemerkt dat ik door de rust toch wat zelfverzekerder werd en meer kon opnemen, waardoor ik ook sneller het gevoel had iets te begrijpen.

Voordat ik mijn rustmomentjes ga delen wil ik jullie even een aantal tips geven die mij hebben geholpen bij het nemen van rust.

2 Tips om het aan te pakken:

Zorg voor een planning:

Heel eenvoudig voor sommige mensen, maar niet voor iedereen. Ik heb namelijk nog steeds geen goede methode om een planning te maken. Ik weet wel dat het heel erg fijn is als ik een bepaald aantal uren in plan voor het leren, huiswerk maken, boodschappen doen of schoonmaken.

Ga eens voor jezelf na wat handig is voor als je direct uit werk/school/therapie komt, kom je langs de supermarkt en moet je wat boodschappen halen? Is het dan misschien handig om direct te doen als je er langs komt? Ik heb namelijk de eigenschap dat als ik eenmaal zit, ik niet meer op wil staan, me om wil kleden om vervolgens naar de winkel te lopen.

Heb je een bepaalde dag vrij? Dan kun je misschien de grootste klusjes op die dag inplannen.

Gebruik helpende gedachtes

Het nemen van ontspanning en vinden dat je dat niet verdiend is een strijd op zich. Ik heb een uitspraken onthouden van een psycholoog, die mij er aan herinnert dat ontspanning belangrijk is, vooral tijdens de studie. Hij zei iets in de trant van:

Tijdens de studie is ontspanning nog belangrijker dan het leren. Door de ontspanning rust je uit en kun je de momenten dat je leert meer opslaan in een kortere tijd.

Dit herhaal ik voor mezelf af en toe, zodat ik weer weet dat ontspanning juist goed is.


Ontspanningsmomentjes

♦ Muziek

Muziek luisteren en maken geeft heel veel mensen ontspanning. Dit is voor mij heel lang niet zo geweest. Nu merk ik dat niemand, ook ik niet hoewel het wel zo heeft gevoeld, zonder muziek kan. Als ik wil ontspannen doe ik vaak muziek aan en ga ik even meezingen of dansen.

Ik vind tegenwoordig veel nummers waar ik mijn gevoelens of situatie in herken, dit laat me dan wat minder eenzaam voelen. Als ik me goed voel doe ik liever een lekker dansnummer op en dans ik lekker mee. Ik heb vroeger wel eens zangles gehad maar ik ben gestopt met zingen door mijn eetstoornis en nu wil ik het weer oppakken. Als ik zing ben ik meer ontspannen. Ik denk dan aan iets anders en ben bewust op mijn ademhaling aan het letten en op hoe de muziek loopt.

Dus muziek luisteren en maken en dansen zijn positieve puntjes die erin blijven!

♦ Tekenen

20180127_194557

Zelf ben ik heel erg van het creatief bezig zijn, maar ook dit is een poos blijven liggen. Ik ben op een gegeven moment begonnen met mijn eigen agenda maken, om geld te besparen.

 

Doordat het bullet journallingen populairder is geworden ben ik het ook gaan proberen met mijn agenda. Ik moet zeggen dat ik het erg leuk vind en het is een creatieve bezigheid.

Zelf tekende ik vroeger graag, dit probeer ik ook op te pakken, maar dat is soms nog wel lastig aangezien ik last heb van perfectionisme, waar ik bij het bullet journalling minder last van heb trouwens. (Beetje apart?)

 

♦ Series kijken

20180127_114020

Yes, yes. De meeste mensen die ik ken kijken wel één of meerdere series. Ik ben ook ooit aangestoken met dit virus en nu ben ik dit ook weer aan het doen. Lekker even ontspannen als ik niks wil of hoef te doen.

Ik ben nu begonnen aan een anime serie >> want die afleveringen zijn best kort en dat kan ik af en toe tussendoor kijken.

♦ Lezen

Ik houd van lezen! Echt een aanrader om te kunnen ontspannen. Je bent dan letterlijk in een andere wereld en je hebt geen ruimte om echt iets aan iets anders te denken, al hoewel, dat is best lastig, maar het kan wel.

Ik doe dit vaak voor het slapen gaan, lekker even een andere situatie en wereld beleven dan waarin mijn gedachten zich bevinden.

♦ Wandelen

Laat je gedachtes even, letterlijk, wegblazen door de wind. Als ik naar buiten ga wandel ik graag en dan het liefst zonder muziek op of wat dan ook. Ik wil wandelen, genieten van de natuur, alle uitzichten en de geluiden. Als ik me daarop richt word mijn hoofd rustiger en kan ik ook meer ontspannen.

.20180127_141353

 

Dit zijn een aantal van mijn ontspanningsmomentjes van de afgelopen dagen. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen en wellicht kunnen jullie er ook wat mee.

Fijne week!

Liefs, Rianne