Exposure therapie

Wanneer je een eetstoornis hebt ga je naarmate je ziekte vordert angsten ontwikkelen voor bepaald eten. Maar niet alleen het eten krijg je angst voor, ook voor afwijkende tijden, nieuwe situaties, onverwachte situaties en nieuwe ontmoetingen. Door exposure therapie (exposure betekent blootstelling) ga je de confrontatie aan met je angst. Je wordt letterlijk en figuurlijk ‘blootgesteld’ aan je angst. Met eetstoornisbehandeling word dit middel ook wel ingezet, vandaag vertel ik jullie hoe ik exposure therapie ben ondergaan en hoe ik dit heb ervaren.

Per persoon en per eetstoornis verschilt het heel erg wat voor angst je hebt en waarvoor. Aangezien ik alleen maar mijn ervaring kan delen, zal ik laten waar mijn angst zit en hoe dit zich uit. Ik ben gediagnosticeerd met de eetstoornis anorexia nervosa, daarbij is mijn compensatie vooral door weinig te eten en veel te bewegen. Ik begon vrij onschuldig en had nog geen angst voor eten en bepaalde producten, maar naarmate mijn eetstoornis heftiger werd ging ik telkens meer voeding uit mijn eetschema verbannen. Het is een tijd zo heftig geweest dat ik álles eng vond. Alleen groente en fruit at ik nog maar, maar dit ook in geringe mate.

Eten

Qua eten lagen (en liggen) mijn angsten vooral bij toegevoegd suiker, koolhydraten en vetten. Denk aan: olie, (room)boter, taart, pizza, alles wat gefrituurd is: patat bijvoorbeeld, chips, chocola, koeken, maar ik kreeg ook een ontzettende angst voor brood, aardappels en volle yoghurt en volle melk producten. Producten die veel energie leverden en je een verzadigd gevoel opleveren. Dit is een kleine greep uit de lijst die voor mij absoluut ondenkbaar waren dat ik die zou eten. Ik heb in de kliniek weer geleerd om dingen te eten van deze lijst, in eerste instantie de normale dingen: brood, melk, aardappels, olie toevoegen bij het koken etc. Maar ook moesten we de confrontatie aangaan met onze angsten: we zijn een keer uiteten geweest waarin je de controle moest loslaten, we zijn een keer naar een snackbar geweest (zie je het al voor je, een groep ‘eetgekkies’ op een rij met een patatje in de hand? Het is echt gebeurt, haha!), maar ook ben ik meerdere malen met vriendinnen uit de kliniek de stad in gegaan om taart te eten en ook waren er verschillende momenten door de week dat we ‘exposure’s’ aan moesten gaan. In het begin dacht ik echt dat ik gek zou worden. Het was dóódeng, ik voelde me zo ontzettend vies en ongelukkig bij het eten van al deze ‘verboden artikelen’. Maar doordat we het bleven doen, elke week weer, ging het wennen. Op gegeven moment, was dat broodje hagelslag niet meer zo lastig en op gegeven moment was dat stukje taart geen probleem meer. Op gegeven moment, dacht ik er zelfs niet meer zoveel over na en ging ik het als ‘gewoon’ zien. Door je angsten continu aan te gaan, merk je dat de angst ervoor uitdooft!

IMG_1657 (2)

Helaas ben ik een aantal keer terug gevallen na de kliniek waarin ik kilo’s ben verloren en weer meer eten ben uit gaan bannen. Gelukkig gaat het steeds beter om weer exposure’s aan te gaan en meer dingen te eten van mijn ‘verboden lijstje’ en inderdaad: ik merk weer: hoe vaker ik het doe, hoe makkelijker het word. Door de exposure techniek kan je gemakkelijk weer op een normale eetlijst komen waarin je weer meer voedingsmiddelen durft te eten en ook gaat inzien dat die angst voor het product verdwijnt.

Angsten omtrent tijd en situaties

Ook kreeg ik ontzettend veel angst voor mensen die langs kwamen, afwijkende tijden waarop we zouden eten en überhaupt het lopen door een winkelstraat en het gaan naar verjaardagen was voor mij echt de hel. Naarmate ik zieker werd hoe erger ik deze angsten ging voelen. Ik durfde niet meer met vriendinnen af te spreken, durfde niet meer naar verjaardagen te gaan, had zelfs al moeite met het lopen door de supermarkt en het ergste was nog: ik durfde mijn broers niet onder ogen te komen. Gedeeltelijk was het ook schaamte, maar gedeeltelijk was het ook een angst van dat ik dan niet meer kon eten en dat ik niet bij anderen durfde te eten. Toen ik me geestelijk weer wat beter ging voelen is dit vanzelf goed gekomen. Inmiddels kan ik weer enorm genieten van mijn vriendinnen, ga ik graag naar mijn broers en vind ik het ook fijn als ze thuis zijn en loop ik zonder probleem door de supermarkt, maar dit heeft wel veel tijd gekost. Door het op gegeven moment weer te gaan proberen: en daarna veel vaker gewoon dóen, ook al durfde ik eigenlijk niet, merkte ik dat mijn angst irrelevant was en dat ik door middel van blijven herhalen en mezelf bloot te stellen aan de angsten het helemaal niet meer eng was.

Natuurlijk heb ik nog steeds angsten, en ga ik daarin ook nog voorzichtig en met veel angst in te werk, maar wel heb ik ervaren dat het echt beter gaat naarmate je de exposure aangaat. Denk ook niet dat in 1x al je angsten weg zullen zijn als je deze exposure aangaat. Maar begin klein: ga eens ergens een taartje eten, ga een keer lunchen met een van je ouders of een vriendin of vraag een vriend of vriendin op de koffie of thee. Begin klein en ga langzaam steeds vaker de angst aan.

Met volle angst vooruit!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s