Hoe is het nu….

He allemaal,

Opnieuw een tijdje afwezig geweest, maar vanaf nu ga ik proberen het bloggen weer op te pakken. De drempel is heel hoog want er is veel gebeurt, schaamte zit mij in de weg. Maar ik ben deze blog gestart met het idee om meer openheid te geven over het leven met psychische problemen. En daar maak ik mij nu hard voor.

Ik wil in het kort even vertellen hoe het nu met mij gaat. ik woon weer thuis bij mijn ouders, ben gestopt met mijn studie en ben bezig met het zoeken naar een andere behandeling. Helaas is ongeveer een maand geleden mijn relatie uit gegaan, met heel veel pijn hebben we deze keuze gemaakt. Het ging niet langer, we zitten allebei in een proces waarin we ons zelf moesten leren kennen. Ik kan nog steeds niet goed voor  mijzelf kiezen en dat ging zijn tol heffen. Nu woon ik weer thuis en heb ik Ollie gelukkig bij mij. Ohh… ik weet helemaal niet of jullie dat wel weten, naast Kyon hebben we nog een hondje uit Griekenland geadopteerd. Ollie is vanaf dag 1 mijn maatje en mijn steun. Een ongelooflijke doerak  waar ik ontzettend om kan lachen, maar ook mee kan knuffelen als ik dat nodig heb.

IMG_7307

Ook heb ik de keuze gemaakt om voor nu te stoppen met mijn opleiding, ik heb geknokt om de toetsen van het laatste blok te halen. Ik heb op mijn tenen gelopen, maar het is gelukt. In de komende tijd wil ik gaan kijken of ik volgend jaar deze studie voort wil zetten, of dat ik toch ga switchen naar creatieve therapie of psychologie.

Een week of 6 geleden heb ik 4 dagen in het ziekenhuis gelegen, mijn gezondheid was al een tijdje wat aan het kwakkelen. ik ging van de ene griep naar de andere griep, had koorts en een zeer lichaam. De pijn in mijn rug werd steeds erger en besloten om toch naar de huisartsenpost te gaan, daar bleek ik een urineweg infectie te hebben. Na een stevige antibioticakuur dacht ik er weer bovenop te zijn. Helaas ging het een week later weer mis. Op een avond kon ik niet meer lopen en had ik extreme koortsstuipen, de volgende dag opnieuw naar de huisarts en weer een antibioticakuur meegekregen. Maar die dag erna ging het helemaal mis, al dagen kon ik geen vocht binnenhouden, en dus ook de antibiotica niet. Ik raakte uitgedroogd en was doodziek. Helaas namen ze het bij de spoedeisende hulp niet serieus, ik heb die dag dus nog afgewacht maar ’s avonds ging het niet meer. Ik heb het ziekenhuis is Zwolle gebeld en daar vertrouwde ze het niet. Na een bezoek bij de huisartsenpost ben ik gelijk doorgestuurd naar de spoed eisende hulp en werd besloten dat ik opgenomen moest worden omdat mijn vochtgehalte extreem laag was. Ik kreeg 3 liter vocht via het infuus en ook de antibiotica werd zo toegediend. Ik bleek een nierbekkenontsteking te hebben. Als kind heb ik problemen gehad met mijn nieren en daarom alarmerende signalen, ik was bang dat het weer niet goed zou zijn. gelukkig lijkt er tot nu toe niet meer aan de hand te zijn als alleen de ontstekingen. Maar mijn lichaam gaf in alles aan dat het op was, en dat was het moment dat ik besloot dat ik mijn leven weer drastisch om moest gooien.

Ik zakte verder en verder in mijn depressie, ik was zowel fysiek als mentaal niet meer in staat om te vechten. Ik was op en moe gestreden. Ik wou niet meer, als mijn leven er zo uit zou blijven zien hoefde het van mij niet meer. Ik moest voor mijzelf kiezen zei iedereen, maar koos ik voor mijzelf dan was het niet goed. Constante afwijzing maakte dat het gevoel van alleen zijn, en het alleen moeten doen, steeds groter werd. Kon ik het überhaupt nog wel goed doen? Ik zag het niet meer.

Na veel en goeie gesprekken bij Human Concern heb ik een moeilijke keuze moeten maken, en dat is namelijk het zoeken van een andere behandeling. Een lichtpuntje in dit hele geheel is dat ik mag en kan zeggen dat ik hersteld ben van mijn eetstoornis. Trots maar vol angst schrijf ik dit. Want geloof me, ik twijfel aan alles. En toch weet ik dat het zo is. In de strijd die ik heb moeten leveren de afgelopen maanden heeft mijn eetstoornis niet meer van zich laten horen. Ik kan het aan zonder eten in te zetten.

1200-620-MET-VOLLE-ANGST

 

Ik ga nu opzoek naar een plek waar ik mijn depressie aan kan pakken, want ik ben sinds kort gediagnosticeerd met een chronische depressie. In een andere blog wil ik jullie meenemen in deze zoektocht en vertellen hoe deze diagnose voor mij was.

Hoe het op dit moment met mij gaat? Verbluffend goed! Betekend dat dat ik weer zin heb in elke dag en dat ik mij weer goed voel? Nee! absoluut niet. Maar ik heb rust, rust in mijn hoofd en in mijn lichaam. Ik heb moeilijke keuzes moeten maken, maar nu weet ik dat het de juiste waren. Ik durf weer na te denken over de toekomst en zie opnieuw dat mijn leven niet alleen bestaat uit tegenslagen, maar vol zit met mensen die van mij houden en mij met open armen ontvangen als dat nodig is.

Het was een kluif om te lezen denk ik, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Wees niet bang om vragen te stellen als je die hebt! Want hoe eng ik het ook vind om te vertellen daar sta ik altijd voor open!

Liefs Hanneke

Advertenties

3 reacties op ‘Hoe is het nu….

  1. Hallo Hanneke,

    Wat fijn om te lezen dat je niet bent teruggevallen op de eetstoornis .
    Een grote verdienste en overwinning voor jou !
    Verder wens ik je veel wijsheid en moed, om de rest aan te pakken.
    Het zal ongetwijfeld lastig zijn , maar je hebt wel bewezen dat je problemen kunt oplossen.

    Groetjes Rikie

    Like

  2. Lieve Hanneke,

    Vroeger hebben wij bij elkaar in de klas gezeten op het Kleine veer! Sindsdien geen contact meer gehad. Wat heftig om dit te moeten lezen…. ondanks het geen contact wil ik zeggen dat ik trots op je ben !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s