Onzichtbare Littekens

Ik wilde mijn inleiding beginnen met een klein verhaaltje, zoals je met Nederlands hebt geleerd of leert om de lezer zijn aandacht te trekken, maar hé, daar heb ik niet echt zin in. Ik val gewoon met de deur in huis door middel van mijn titel ‘Littekens’. Nee, ik ga niet schrijven over zichtbare littekens maar over de littekens die iedereen elke dag met zich meedraagt: onzichtbare littekens. Dit is een onderwerp wat ik laatst met therapie heb besproken en nu ik het heb besproken begrijp ik er ook meer van.

Naarmate het herstel vordert en naarmate je meer bij je gevoel komt, hoe dichter je bij de kern van het eigenlijke onderwerp komt. Dit zorgde er bij mij voor dat ik veel last kreeg van nachtmerries die verbonden zijn aan het verleden, maar ze zijn verdraaid in onderwerpen van het heden. Wat ik hiermee bedoel is eigenlijk dat als ik bijvoorbeeld overdag een situatie ervaar waarin een klasgenoot iets tegen me zegt waar ik me enorm slecht over voel en vervolgens krijg ik diezelfde nacht, als ik het niet bespreek, een nachtmerrie over dat onderwerp met personen van het verleden. Ik begin dat patroon nu meer en meer te snappen en als er dan overdag wat gebeurt waarvan ik weet dat dat nachtmerries veroorzaakt wil ik het meestal ook voor de nacht uitspreken en verwerken. Anders slaap ik enorm onrustig en wordt ik boos in mijn droom, het gevolg hiervan is meestal dat ik om me heen ga slaan of trappen. Ja, hierdoor sla ik regelmatig mijn bed (arm bed).

Ook doordat ik nu beter bij mijn emoties, gevoelens en herinneringen kan, krijg ik ook wel eens last van kleine flashbacks naar nare gebeurtenissen in het verleden. Ik dacht serieus dat ze niet zo erg waren en dat ik ze wel verwerkt had, maar blijkbaar hebben ze toch behoorlijke schade aangericht.

Ik heb een aantal vriendinnen die echte flashbacks hebben, waarvan ik niet eens weet hoe dat er voor hun uitziet. Ik weet daarom ook niet hoe dat is om letterlijk even van de wereld te zijn en je alleen te bevinden in je flashback of hoe het dan ook mag werken, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

In ieder geval bespreek ik de nachtmerries, het slaan in mijn slaap en het niet echt uitgerust zijn na zo’n nacht regelmatig met mijn therapeute.

Nu kom ik bij het echte punt: de littekens. Hoe zijn we, vooral mijn therapeute, op dit onderwerp gekomen? Ik vertelde mijn therapeute laatst dat ik het erg lastig vind als iemand mij een bepaalde blik geeft of als iemand iets zegt dat me kwetst. Als dat me echt raakt sla ik dicht, ik word boos op mezelf. Dit komt doordat ik voor mezelf op wil komen, maar dit is een énorm lastig puntje in mijn hele leven geweest, ik kan dit namelijk niet. Dan wordt ik boos omdat ik het zo stom van mezelf vind dat ik niet eens een simpel of flauw antwoord kan geven.

Als iemand een nare opmerking maakt voel ik me eigenlijk weer net als toen ik een klein meisje was. Ze raken namelijk mijn litteken aan en dat doet pijn. Die pijn van dat litteken is eigenlijk een trigger van mijn herinneringen en gevoelens van toen. Als dit gebeurt nemen mijn eetstoornis en dysthymie toe, aangezien dat zogenaamde ‘overlevingsmechanismen’ waren om die gevoelens en herinneringen niet meer te hoeven voelen. Ik merk dan ook af en toe dat als er iemand iets gemeens of kwetsends zegt dat ik zo graag een kwetsend iets wil terugvuren, omdat ik wil dat zij weten hoe het voelt om gekwetst te worden. Maar dat ik ook weer niet goed, dan kom ik eigenlijk net zo over als zij op mij overkomen.

De onzichtbare littekens zijn eigenlijk nog niet geheel genezen wonden die ontstaan zijn in het verleden. Ze zijn wel dicht, maar als je het voelt of het ziet wordt je er telkens weer aan herinnert.

Yes-you-are-Special-so-why-not-take-Care-of-yourself-everytime-Guidebook-4

Probeer er samen met iemand de pijn te verzachten door er een pleister op aan te brengen met behulp van bijvoorbeeld helpende gedachtes. Als iemand je pijn doet door bijvoorbeeld een bepaalde opmerking te maken waarvan jij het idee krijgt dat ze je persoonlijk aanvallen, gebruik dan bijvoorbeeld de helpende gedachte: ‘Het is niet persoonlijk bedoeld.’ Het is enorm lastig en het lukt mij ook nog lang niet, maar ik merk wel dat het af en toe wel helpt om dit tegen mezelf te zeggen en mijn houding dan normaal te houden, in plaats van in elkaar te gaan zakken. Als je namelijk weer in elkaar gaat zakken door die opmerking en je eigen negatieve gedachtes komt het extra hard aan.

Probeer jezelf te wapenen tegen nare herinneringen door er iets realistisch tegenover te zetten en je houding niet te laten verzwakken.

 

Liefs, Rianne

Advertenties

What I Eat in a Day #9

Vandaag neem ik jullie weer mee in mijn eetpatroon. Ik laat zien wat ik zoal eet en wat voor mij helpend is in mijn herstel van anorexia. Op dit moment zit ik in een proces van aankomen en ik hoog elke week mijn eetlijst op. Even een disclaimer: wat voor mij helpt qua voeding hoeft voor jou niet te helpen. Elk lichaam is anders en elk lichaam reageert dus ook weer verschillend op voeding. Dus neem niet zomaar mijn eetpatroon over, maar zie het als inspiratie. 

Ontbijt

Aangezien ik probeer aan te komen wissel ik nu weer af met brood en havermout, ik heb een tijdje weer alleen maar havermout gegeten, maar merk toch dat ik meer voeding binnenkrijg wanneer ik brood eet. Als ontbijt at ik twee broodjes:een met een gekookt ei en veldsla, en een broodje met sandwichspread, tomaat, komkommer en veldsla. Ik vind het ontzettend lekker om rauwkost te eten op mijn brood, is net wat frisser en geeft een fijne bite. Ook at ik nog een Matze (rondom Pasen hebben wij deze standaard in huis) met eigengemaakte bramenjam, super lekker! Ik drink er een kop koffie met opgeklopte melk bij en een glas water. No better way to start the day with coffee, right?

IMG_1997IMG_2001

Tussendoor

Als tussendoortje ’s ochtends drink ik een kop koffie en eet ik een bakje kwark (zo’n 150-200g ongeveer) met fruit, dit keer at ik een sinaasappel in m’n kwark, super gezond en geeft ook een goed verzadigd gevoel door de vezels die erin zitten. In combi met kwark ook erg lekker!

IMG_2004IMG_2011

Lunch

Ik ging met m’n moeder een dagje Zwolle in en we gingen uit lunchen, we aten lekker een broodje bij de Lunchwinkel in Zwolle, echt een aanrader! Zit dicht bij de Sassenstraat. Ik at een bruin broodje met hummus, zongedroogde tomaatjes, gegrilde paprika en rauwkost, erg lekker!

29542027_1442866782508830_1233443206111149898_n

Tussendoor

Als middag tussendoortje at ik chocola! Dit is voor mij zo’n overwinning. Een tijdje geleden ben ik er weer mee begonnen aangezien het echt iets was wat ik nog zo uitsloot uit m’n eetpatroon maar wat ik vroeger wel erg lekker vond. En juist doordat ik het nu vaak eet, is het helemaal geen punt meer. Juist heel lekker! Ik vind deze van Johnny Doodle heel lekker: puur met sticky toffee, maar ook de Tony Chocolonely zijn echt favoriet. Nu de paaseitjes er zijn hebben we die ook weer in huis, dus dat is ook top! Daarbij dronk ik koffie met opgeklopte melk.

IMG_2010IMG_2009

Ook at ik nog wortel, komkommer met hummus en rijstwafels maar die ben ik vergeten op de foto te zetten, sorry!

Avondeten

Doordat we een drukke dag hadden aten we even simpel: een zelfgemaakte verse tomatensoep (super lekker!) en een speltbroodje uit de oven met salade. Lekker makkelijk, snel op tafel maar ook gewoon lekker! Ik schepte nog een tweede keer soep en salade op.

IMG_2028

Tussendoor

Als laatste eet ik ’s avonds nog vrij veel, aangezien ik vaak na het avondeten erg vol zit eet ik m’n toetje dan ook later op de avond. Ook eet ik dan nog een plak bananenbrood, een rijstwafel met pindakaas en wat worteltjes met hummus en natuurlijk: koffie!

IMG_1264

En dit was mijn eetdagboek van vandaag! Ik hoop dat je een fijne week hebt!

Liefs,

Anne Dore

Life Update: vol in herstel

In deze life update neem ik jullie weer mee in hoe het nu met mij gaat, waar ik mee bezig ben met therapie en hoe het gaat in herstel van mijn eetstoornis anorexia.

Als iemand mij nu vraagt hoe het met me gaat, is mijn standaard antwoord: ‘Het gaat goed.’ Want eigenlijk: gaat het ook vrij goed. Ik heb nog steeds af en toe mindere dagen, maar over het algemeen voel ik me goed. Ik zit fijn in mijn ritme met school, de peuters, therapie en de blog en haal plezier uit kleine dingen zoals: dieren, de natuur, mooie muziek maar ook uit leuke activiteiten doen met familie en vriendinnen. Qua geest voel ik me dan ook vrij stabiel. Dus naar omstandigheden (want de eetstoornis is er nog steeds), voel ik me écht goed!

IMG_1985

Waar ik op dit moment vooral mee bezig ben bij therapie is  met de achterliggende functies. Ik merk dat ik telkens verder kom in de achterliggende functies van mijn eetstoornis blootstellen en er mee om leren gaan. Samen met mijn therapeut kom ik telkens een stukje verder, ook al gaat het langzaam. We zijn er mee bezig. Ook ben ik nog steeds aan het aankomen, na weken telkens wat aankomen, wat afvallen, wat aankomen, wat afvallen zit er nu eindelijk een goed stijgende lijn in. Door elke week op te hogen en niet meer intensief te sporten in de sportschool, gaat mijn gewicht omhoog. Het is natuurlijk moeilijk, maar tegelijkertijd ook fijn en goed om te merken dat m’n lichaam weer gezonder word en ik mijn ondergewicht aanpak. Het harde werken word beloond. Omdat mijn eetstoornis natuurlijk nog steeds trekt probeer ik veel momenten voor mezelf in te bouwen: een lange wandeling maken in de natuur en elke dag yoga staan hoog op mijn lijstje voor rust in mezelf vinden. Ontzettend fijn om dat te kunnen en mogen doen.

IMG_1976

Wat ik nu telkens merk in herstel is dat ik bij alles wat ik eet twee keuzes heb: de gezonde keuze en de eetstoornis keuze. Waarin ik eerst vooral nog voor de veilige keuze koos (voor de eetstoornis) maak ik nu eigenlijk altijd de gezonde keuze. Fijn om te merken dat ik dat nu kán en dat ik die kracht heb om voor mijn gezonde kant te kiezen. Om zo hard tegen de eetstoornis in te gaan.

Dan als laatste iets waar ik voor nu nog niet zo heel veel over kwijt wil, maar wat wel speelt. Mijn therapeut gaf ongeveer een maand geleden aan dat ze Be-Leef een goeie kans voor mij zou vinden op het moment. Dit is een klinische opname van een maand in Portugal waarin je hele intensieve therapie krijgt en even uit je omgeving word gehaald. Heftig, spannend en verrassend om te horen. Maar ik wil de kans wel (mocht ik de kans krijgen, ik heb het nog maar net gehoord en moet nog een ‘go’krijgen) aangaan, om zo mijn herstel te versnellen, verbeteren en om nog beter met mezelf bezig te gaan. Het zou een enorme mooie kans zijn om dit te mogen doen. Meer over Be-Leef kan je hier vinden:

beleefbron: beleef

Zo zie je maar: herstel gaat met vallen en opstaan. Maar wanneer je in een goed ritme zit en jezelf aardig onder controle hebt (op een positieve manier) kan je ook in een stabiele tijd komen in herstel. And, keep in mind: terugvallen zijn onvermijdelijk, maar elke keer zal je er sterker uit komen!

Liefs,

Anne Dore

 

 

Ik gaf hem een hand en liet zien hoe mooi het leven was

Hoi hoi,

Met dat ik deze blog schrijf zit ik in de trein naar Nijmegen. Samen met een vriendinnetje ga ik een middag foto’s maken. Het is ijskoud, maar het zonnetje schijnt en het is een hele mooie dag. Ik heb zin, zin om te gaan, zin om af te spreken, zin om weer bezig te zijn met mijn passie en zin om even alles te vergeten. Samen kletsen, lachen en ontspannen. Ik ben blij en opgelucht want ik heb het idee dat ik mijn leven weer een beetje op de rit krijg. Ik ontmoet leuke nieuwe mensen, durf knopen door te hakken en misschien wel een beetje voor mijzelf te gaan staan. Ik kom tot rust en begin weer te genieten van de kleine dingetjes, een hond die bij mij op schoot kruipt of een uurtje in het eerste lente zonnetje zitten. Ik heb mij aangemeld voor een nieuwe behandeling waar ik stiekem best trots op ben. Ondanks dat ik eigenlijk nog niet wil, ga ik mijn depressie aanpakken. Ik heb nu rust en tijd om daar mee bezig te gaan. Ik heb getwijfeld of ik niet eerst alles even moest laten bezinken, maar dat ga ik niet doen, nu pak ik door! Vanaf september ga ik waarschijnlijk weer studeren. Wat en waar is nog niet duidelijk, maar waarschijnlijk ga ik toch switchen naar creatieve therapie in Nijmegen. Alweer een keuze waar ik stiekem wel trots op ben. Ik volg mijn gevoel en ga niet meer achter de meningen van anderen aan. 2x Trots in een alinea en dan ook nog over mijzelf, dat is nog niet eerder voor gekomen geloof ik?!

IMG_20180319_152927

Opnieuw zit ik weer in de trein, maar nu de trein terug naar huis. Ik heb een heerlijke middag gehad. Een dagje in mijn (waarschijnlijk) toekomstige studentenstad. En wat hebben we samen genoten. De middag was misschien nog wel beter als waar ik op had gehoopt. Kijken bij de school, slenteren door de stad en genieten bij het water. En weetje wat het fijnste was? Even geen problemen, geen depressie, geen keuzes en geen negatieve gedachtes. Zijn in het hier en nu. Betekent het dan dat de depressie er niet was? Oh jawel, die was er echt wel maar hij kreeg niet de overhand. Hij liep mee, maar niet tussen ons in. Ik gaf hem een hand en liet zien hoe mooi het leven was. Hij mocht er zijn, want het is mijn grens. Na 4 uur lopen in een stad ben ik moe, en dat geeft hij duidelijk aan. Dan is het ook goed, ik ga met een voldaan gevoel naar huis.

Ik ben weer een stapje dichterbij, en waarbij dit is? Geen idee! Ik ga het zien. Ik doe wat ik kan en leer elke dag weer opnieuw.

3065948313_18a474c04d

 

What day is it,?” asked Pooh.

“It’s today,” squeaked Piglet.

“My favorite day,” said Pooh.

 

Liefs Hanneke

Orthorexia als begin van een eetstoornis

Orthorexia: wanneer je een ziekelijke obsessie hebt met gezond eten, je voedingsinname compleet gezond moet zijn én je (naar jouw mening) ‘ongezond’ voedsel afwijst, is er een grote kans dat je leid aan/of symptomen hebt van orthorexia nervosa. In deze blog vertel ik je wat de stoornis inhoud, hoe ik het heb ervaren en wat je er tegen kan doen.

orthorexia

bron: afbeelding

Mijn ervaring met orthorexia

Mijn eetstoornis anorexia, is niet ontstaan vanuit het niets. Ik wou me wat beter in mijn lijf voelen en wat minder bezig zijn met school en besloot me aan te melden voor de sportschool. Al snel trainde ik meerdere keren per week en ik merkte hoe mijn lichaam strakker werd en dat mijn uithoudingsvermogen beter werd. Aan het begin lette ik nog niet op mijn gewicht en voeding maar al snel kreeg ik positieve reacties van anderen. ‘Wat zie je er mooi uit, ben je afgevallen?’ of ‘Wauw, wat ben je slank!’ was wat ik veel te horen kreeg. Het gaf me een boost en ik begon te merken dat ik echt goed was in sporten en dat ik telkens langer kon trainen. Om mezelf nog meer te verbeteren en een ‘healthy, fit body’ te krijgen, ging ik ook naar mijn voedingspatroon kijken. Ik begon telkens meer voeding uit te sluiten aangezien het niet ‘gezond’ was. Vetten, suikers en de meeste koolhydraten bande ik uit mijn voedingspatroon en ik ging er telkens een stap verder in. Hoe meer er uit mijn voedingspatroon weg ging, en hoe minder ik ging eten, daarentegen ging ik niet minder sporten. Het tegenovergestelde zelfs: ik sportte me helemaal kapot. Ik ging telkens méér sporten en op gegeven moment werd het zo heftig dat ik er afspraken voor af zei met familie en vrienden en dat ik in paniek raakte als ik een dag níet kon sporten. Mijn orthorexia ontwikkelde zich telkens meer, en op gegeven moment ontwikkelde het zich door naar anorexia. Niet een ‘gezond’ lijf en gezonde voeding waren meer belangrijk: maar afvallen, bijna niet meer eten en controle houden kregen de eerste prioriteit. En zo sloeg mijn orthorexia om in de eetstoornis anorexia.

orthorexia2bron: foto

Orthorexia als begin van een eetstoornis

Orthorexia wordt niet erkend als een echte eetstoornis. Echter denk ik dat het hebben van orthorexia wel door kan schieten in een échte eetstoornis: anorexia. Ik zelf ben daar het levende bewijs van. Ik denk dat we sterk onderschatten wat orthorexia is en kan doen met iemands leven. Het sluipt erin en ontwikkelt zich en wanneer het zich te ver ontwikkelt kan het naar een ‘erkende’ eetstoornis doorschieten. Door de hele ‘fit hype’ en alle ‘fitgirls en fitboys’ op instagram en andere social media platforms krijgen we een tal van ideeën en richtlijnen op ons bord geschoven van wat een ‘fit lijf’ en een ‘fitte levensstijl en voedingspatroon’ is. We voelen ons aangetrokken tot deze ‘fitte’ mensen en willen het liefst er net zoals zij uitzien en gaan daardoor hun nadoen. Opzich hartstikke logisch, die mooie instagram foto’s van een gespierd lijf of een ‘clean’ maaltijd zien er ook hartstikke aantrekkelijk uit. Maar we moeten ons afvragen of het niet te ver gaat. Door deze hype’s en de kwetsbaarheid van de mens (en daarbij vooral jongeren die nu erg op deze trend ingaan) zien we niet meer in wat nog ‘gezond’ is en pushen we onszelf de verkeerde kant op: wat kan resulteren in een eetstoornis. Natuurlijk, gezond eten is hartstikke belangrijk. Maar in zo’n mate bezig zijn met gezond eten dat het je hele leven beheerst is óngezond.

Wat kan je doen?

Wanneer je vermoed dat iemand in je omgeving orthorexia heeft of obsessief met gezondheid en voeding bezig is, dan zou je het hier samen over kunnen hebben. Je zou de symptomen van orthorexia langs kunnen gaan, en eventueel hulp kunnen zoeken bij de huisarts en/of diëtiste. Wanneer je orthorexia hebt is het al moeilijk om weer in een écht gezond ritme en levensstijl te komen, maar wanneer iemand echt doorschiet naar bijvoorbeeld anorexia: dan ben je nog verder van huis. Lees je dit en herken je veel van jezelf in mijn verhaal: ga dan delen wat je voelt en zoek hulp. Het is echt niet normaal wanneer je hele leven word bepaald door gezonde voeding en sport. Het leven kan zoveel leuker zijn wanneer je een gezonde relatie hebt met voeding (waarin je ook ‘ongezonde’ dingen weer mag eten van jezelf), maar ook weer kan genieten van je omgeving, je werk en jezelf.

Orthorexia is niet iets kleins waar we ons geen zorgen hoeven maken. Orthorexia is al een stoornis opzich, en heeft grote gevolgen voor iemands gezondheid: lichamelijk en geestelijk. Heb je nog vragen over dit verschijnsel of wil je graag contact zoeken? Je kan me altijd mailen via het kopje: contact.

Liefs,

Anne Dore

Chronische depressie, wat nu?

Hoi hoi,

In mijn vorige blog schreef ik dat ik de diagnose chronische depressie heb gekregen. In deze blog wil ik jullie graag meenemen in dit proces. Hoe is deze diagnose tot stand gekomen?  Waarom nu pas? En hoe ga ik hier mee aan de slag?

Zoals jullie weten ben ik een paar maanden terug weer diep in mijn depressie geraakt, het was heel intens en ik had veel te verwerken. Toch kwam mijn eetstoornis niet terug, en dat heeft mij aan het denken gezet. Ik durfde mijzelf hersteld te noemen omdat ik op de meest zware momenten het eten niet meer nodig had om het leven vol te houden. Maar waarom blijft die depressie dan steeds terugkomen?

Inmiddels weet ik dat dit komt doordat ik erfelijk ben belast, maar ook omdat mijn depressie niet samenhing met mijn eetstoornis, maar mijn eetstoornis met mijn depressie. Wat voor mij het verschil maakt is dat mijn depressie niet ontstaan is door mijn eetstoornis, maar mijn eetstoornis is ontstaan door mijn depressie. Ik hield altijd de hoop dat mijn depressie weg zou zijn als ik hersteld was van mijn eetstoornis, maar helaas blijkt hier geen sprake meer van de te zijn. Intussen is er gelukkig bekend dat een eetstoornis niet is om aandacht te vragen, maar om onderliggende symptomen te verstoppen. Bij mij bleek hier in nog grotere mate sprake van de zijn. De eetstoornis was de schil die er nu vanaf is, waardoor de depressie meer ruimte krijgt. Dit betekend natuurlijk niet dat je gelijk chronisch depressief bent, dit is een proces geweest waarbij ik veel naar mijn verleden moest kijken. Mijn hoofdbehandelaar kent mij al heel lang en dit maakte dat het makkelijker was om deze diagnose te stellen.  Maar waarom is dit dan nu pas vastgesteld? Omdat mijn eetstoornis de weg naar mijn depressie nog blokkeerde. Ik heb altijd geweten dat de eetstoornis niet het grootste probleem was, omdat ik zo moe werd van het gepraat over eten. Voor mij was die niet het probleem, het was de uiting. ik had het eten niet nodig voor het accepteren van mijzelf, maar voor het onderdrukken van die vreselijke gedachtes.

Maar ik vond het heftig, heel heftig om dit te horen. Het laatste beetje hoop op een beter leven voelde ik uit mijn lichaam wegglijden. Waarom zou ik doorgaan als deze gedachtes en gevoelens mijn hele leven terug blijven komen. Op dat moment wist ik het niet meer. Waar haalde ik de hoop in vredes naam weer vandaan? Hoe kan ik weer met een positieve blik naar de toekomst kijken? Heb ik überhaupt een toekomst? voor mij hoefde het niet meer….

Intussen heb ik de diagnose een plek kunnen geven, en pak ik stap voor stap mijn leven weer op. ik durf naar de toekomst te kijken, en ja met een hele positieve blik. Ik besef mij dat ik niet moet knollen voor een beter leven en voor herstel van mijn depressie, maar ik moet mijn weg er in leren vinden, en misschien mijn leven wel wat aanpassen. Het geeft rust nu ik dit weet, ik hoef mijzelf niet langer dingen te blijven verwijten want ik kan hier niks aan doen. Dit is iets wat bij mij hoort.

 

 

Het filmpje hierboven is intussen vrij bekend maar heeft mij altijd geholpen bij het verwerken van mijn depressie, ook deze keer. Ik kan er alles aan doen om de hond te verjagen maar daar gaat hij niet mee weg, hij heeft aandacht nodig. En dat is wat ik ga doen, ik ga mijn depressie de aandacht geven die hij nodig heeft. Ik zal mijn behandeling bij Human Concern afronden en in behandeling gaan bij een instelling gespecialiseerd in depressies.

Ik probeer dit punt in mijn leven te zien als een nieuwe start, ik wil niet zeggen dat ik weer van vooraf aan moet beginnen want dat is niet zo. Ik heb weer veel geleerd. Ik ga nieuwe keuzes maken en mijn leven anders  aanpakken, dat is wat mijn lichaam van mij vraagt. En het meest belangrijke ik hou hoop, hoop op een leven waar ik van kan genieten!

leuke week

Liefs Hanneke

In de sportschool met anorexia

Wanneer je een eetstoornis hebt, heb je verschillende manieren om het eten wat je binnen krijgt te compenseren. De ene doet dat door een volgende dag nog minder te eten, een andere braakt en weer een andere vorm van compensatie is beweging. In deze blog vertel ik hoe mijn beweging mijn compensatie is en hoe ik daar mee bezig ben gegaan om de bewegingsdrang tegen te gaan.

Aan het begin van mijn eetstoornis stond ik elke dag in de sportschool, het liefst sportte ik uren achter mekaar en daardoor verbruikte ik alle energie die ik had. Aan het begin had ik nog reserves dus toen merkte ik het energiegebrek nog niet, maar naarmate ik meer afviel begon mijn lichaam op te raken. Echter bleef mijn eetstoornis volhouden en bleef ik sporten. Toen ik verder in mijn eetstoornis kwam was er een punt dat ik niet meer kon sporten. Mijn lichaam was letterlijk op en ik had niks meer om te verbranden. Er kwam ook bijna geen voeding meer in en ik ging puur op adrenaline door.

Ik moest stoppen bij de sportschool maar blééf bewegen: ik bleef werken en stapte bijna elke dag op de fiets, ging een stuk wandelen en ik deed oefeningen op mijn slaapkamer: ik móest bewegen! Anders zou ik aankomen! De angst was zo groot dat ik mezelf iedere dag dwong om alsnog te bewegen. Met een lichaam die het helemaal niet aankon…

Toen ik in de kliniek kwam werd mijn beweging direct beperkt: ik mocht alleen bewegen om mezelf te verplaatsen en toen ik wat aankwam kreeg ik telkens iets meer vrijheid qua bewegen: maar in vergelijking met wat ik deed, was deze beweging haast niets. Toen ik uit de kliniek kwam is mijn eetstoornis langzamerhand weer meer terrein gaan winnen en heeft de anorexia telkens meer dwang op me uitgeoefend om weer te gaan bewegen. Daarbij sloot ik een abonnement af bij de sportschool. En toen… begon de drang weer groter te worden. Aan het begin was het makkelijk, ik hoefde er nog niet zo aan toe te geven maar het werd telkens heviger. Op gegeven moment moest ik van mezelf minimaal 2 keer gaan per week omdat ik anders het gevoel had dat ik niet meer mocht eten. Wanneer ik ziek was raakte ik in paniek omdat ik niet kon sporten.

Ik ging een proces van aankomen in en kwam een paar ons aan, werd angstig en viel daarna weer af. De sportschool had hier een grote rol in, ook al dacht ik dat ik goed bezig was, ik merkte wel dat ik toch nog even wat harder trainde: ‘omdat ik dat met die paar ons extra wel weer kon’. Puur eetstoornis, ik wist dat als ik echt wou herstellen en zou moeten aankomen dat er meer voor nodig was dan ophogen.

IMG_1872 (2)

Zondag besloot ik daarom om mijn abonnement op te zeggen voor de sportschool, wat voor mij echt een mega groot ding is. M’n grootste achterdeur van mijn eetstoornis klapte ik in, nu kon ik echt niet meer terug. Ik moet nu echt gaan aankomen om te herstellen en daarbij gaan vóelen wat het met me doet. Nu de sportschool geen optie meer is kan ik niet daar weer energie gaan verbruiken, energie, die ik eigenlijk helemaal niet heb. Ik heb nog steeds ondergewicht en doe alweer zoveel dingen waar ik gelukkig van word. Maar tegelijkertijd doe ik al die dingen met een gewicht waar ik dat eigenlijk helemaal niet mee kan. Sporten, is helemaal niet op z’n plek in mijn herstel nu.

Door nu te stoppen met intensief sporten hoop ik mijn bewegingsdrang te ondergaan en mee te leren omgaan. Ik hoop dat ik mijn lichaam bij het aankomen niet meer wil manipuleren en leer accepteren op een gezonder gewicht. Maar ook hoop ik dat na een proces van aankomen en ‘gezond bewegen’ (ik blijf wel wandelen, fietsen en mijn yoga sessies doen omdat dit me ook ontspanning bied) ik de keuze kan maken of sport bij mij past omdat ik het fijn vind of dat het de eetstoornis is en dat ik er dus niet meer in die mate aan begin. Een volgende stap in herstel, voor mijn gevoel een van de grootste.

Liefs,

Anne Dore