Ik gaf hem een hand en liet zien hoe mooi het leven was

Hoi hoi,

Met dat ik deze blog schrijf zit ik in de trein naar Nijmegen. Samen met een vriendinnetje ga ik een middag foto’s maken. Het is ijskoud, maar het zonnetje schijnt en het is een hele mooie dag. Ik heb zin, zin om te gaan, zin om af te spreken, zin om weer bezig te zijn met mijn passie en zin om even alles te vergeten. Samen kletsen, lachen en ontspannen. Ik ben blij en opgelucht want ik heb het idee dat ik mijn leven weer een beetje op de rit krijg. Ik ontmoet leuke nieuwe mensen, durf knopen door te hakken en misschien wel een beetje voor mijzelf te gaan staan. Ik kom tot rust en begin weer te genieten van de kleine dingetjes, een hond die bij mij op schoot kruipt of een uurtje in het eerste lente zonnetje zitten. Ik heb mij aangemeld voor een nieuwe behandeling waar ik stiekem best trots op ben. Ondanks dat ik eigenlijk nog niet wil, ga ik mijn depressie aanpakken. Ik heb nu rust en tijd om daar mee bezig te gaan. Ik heb getwijfeld of ik niet eerst alles even moest laten bezinken, maar dat ga ik niet doen, nu pak ik door! Vanaf september ga ik waarschijnlijk weer studeren. Wat en waar is nog niet duidelijk, maar waarschijnlijk ga ik toch switchen naar creatieve therapie in Nijmegen. Alweer een keuze waar ik stiekem wel trots op ben. Ik volg mijn gevoel en ga niet meer achter de meningen van anderen aan. 2x Trots in een alinea en dan ook nog over mijzelf, dat is nog niet eerder voor gekomen geloof ik?!

IMG_20180319_152927

Opnieuw zit ik weer in de trein, maar nu de trein terug naar huis. Ik heb een heerlijke middag gehad. Een dagje in mijn (waarschijnlijk) toekomstige studentenstad. En wat hebben we samen genoten. De middag was misschien nog wel beter als waar ik op had gehoopt. Kijken bij de school, slenteren door de stad en genieten bij het water. En weetje wat het fijnste was? Even geen problemen, geen depressie, geen keuzes en geen negatieve gedachtes. Zijn in het hier en nu. Betekent het dan dat de depressie er niet was? Oh jawel, die was er echt wel maar hij kreeg niet de overhand. Hij liep mee, maar niet tussen ons in. Ik gaf hem een hand en liet zien hoe mooi het leven was. Hij mocht er zijn, want het is mijn grens. Na 4 uur lopen in een stad ben ik moe, en dat geeft hij duidelijk aan. Dan is het ook goed, ik ga met een voldaan gevoel naar huis.

Ik ben weer een stapje dichterbij, en waarbij dit is? Geen idee! Ik ga het zien. Ik doe wat ik kan en leer elke dag weer opnieuw.

3065948313_18a474c04d

 

What day is it,?” asked Pooh.

“It’s today,” squeaked Piglet.

“My favorite day,” said Pooh.

 

Liefs Hanneke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s