Onzichtbare Littekens

Ik wilde mijn inleiding beginnen met een klein verhaaltje, zoals je met Nederlands hebt geleerd of leert om de lezer zijn aandacht te trekken, maar hé, daar heb ik niet echt zin in. Ik val gewoon met de deur in huis door middel van mijn titel ‘Littekens’. Nee, ik ga niet schrijven over zichtbare littekens maar over de littekens die iedereen elke dag met zich meedraagt: onzichtbare littekens. Dit is een onderwerp wat ik laatst met therapie heb besproken en nu ik het heb besproken begrijp ik er ook meer van.

Naarmate het herstel vordert en naarmate je meer bij je gevoel komt, hoe dichter je bij de kern van het eigenlijke onderwerp komt. Dit zorgde er bij mij voor dat ik veel last kreeg van nachtmerries die verbonden zijn aan het verleden, maar ze zijn verdraaid in onderwerpen van het heden. Wat ik hiermee bedoel is eigenlijk dat als ik bijvoorbeeld overdag een situatie ervaar waarin een klasgenoot iets tegen me zegt waar ik me enorm slecht over voel en vervolgens krijg ik diezelfde nacht, als ik het niet bespreek, een nachtmerrie over dat onderwerp met personen van het verleden. Ik begin dat patroon nu meer en meer te snappen en als er dan overdag wat gebeurt waarvan ik weet dat dat nachtmerries veroorzaakt wil ik het meestal ook voor de nacht uitspreken en verwerken. Anders slaap ik enorm onrustig en wordt ik boos in mijn droom, het gevolg hiervan is meestal dat ik om me heen ga slaan of trappen. Ja, hierdoor sla ik regelmatig mijn bed (arm bed).

Ook doordat ik nu beter bij mijn emoties, gevoelens en herinneringen kan, krijg ik ook wel eens last van kleine flashbacks naar nare gebeurtenissen in het verleden. Ik dacht serieus dat ze niet zo erg waren en dat ik ze wel verwerkt had, maar blijkbaar hebben ze toch behoorlijke schade aangericht.

Ik heb een aantal vriendinnen die echte flashbacks hebben, waarvan ik niet eens weet hoe dat er voor hun uitziet. Ik weet daarom ook niet hoe dat is om letterlijk even van de wereld te zijn en je alleen te bevinden in je flashback of hoe het dan ook mag werken, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

In ieder geval bespreek ik de nachtmerries, het slaan in mijn slaap en het niet echt uitgerust zijn na zo’n nacht regelmatig met mijn therapeute.

Nu kom ik bij het echte punt: de littekens. Hoe zijn we, vooral mijn therapeute, op dit onderwerp gekomen? Ik vertelde mijn therapeute laatst dat ik het erg lastig vind als iemand mij een bepaalde blik geeft of als iemand iets zegt dat me kwetst. Als dat me echt raakt sla ik dicht, ik word boos op mezelf. Dit komt doordat ik voor mezelf op wil komen, maar dit is een énorm lastig puntje in mijn hele leven geweest, ik kan dit namelijk niet. Dan wordt ik boos omdat ik het zo stom van mezelf vind dat ik niet eens een simpel of flauw antwoord kan geven.

Als iemand een nare opmerking maakt voel ik me eigenlijk weer net als toen ik een klein meisje was. Ze raken namelijk mijn litteken aan en dat doet pijn. Die pijn van dat litteken is eigenlijk een trigger van mijn herinneringen en gevoelens van toen. Als dit gebeurt nemen mijn eetstoornis en dysthymie toe, aangezien dat zogenaamde ‘overlevingsmechanismen’ waren om die gevoelens en herinneringen niet meer te hoeven voelen. Ik merk dan ook af en toe dat als er iemand iets gemeens of kwetsends zegt dat ik zo graag een kwetsend iets wil terugvuren, omdat ik wil dat zij weten hoe het voelt om gekwetst te worden. Maar dat ik ook weer niet goed, dan kom ik eigenlijk net zo over als zij op mij overkomen.

De onzichtbare littekens zijn eigenlijk nog niet geheel genezen wonden die ontstaan zijn in het verleden. Ze zijn wel dicht, maar als je het voelt of het ziet wordt je er telkens weer aan herinnert.

Yes-you-are-Special-so-why-not-take-Care-of-yourself-everytime-Guidebook-4

Probeer er samen met iemand de pijn te verzachten door er een pleister op aan te brengen met behulp van bijvoorbeeld helpende gedachtes. Als iemand je pijn doet door bijvoorbeeld een bepaalde opmerking te maken waarvan jij het idee krijgt dat ze je persoonlijk aanvallen, gebruik dan bijvoorbeeld de helpende gedachte: ‘Het is niet persoonlijk bedoeld.’ Het is enorm lastig en het lukt mij ook nog lang niet, maar ik merk wel dat het af en toe wel helpt om dit tegen mezelf te zeggen en mijn houding dan normaal te houden, in plaats van in elkaar te gaan zakken. Als je namelijk weer in elkaar gaat zakken door die opmerking en je eigen negatieve gedachtes komt het extra hard aan.

Probeer jezelf te wapenen tegen nare herinneringen door er iets realistisch tegenover te zetten en je houding niet te laten verzwakken.

 

Liefs, Rianne

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s