Week in mijn leven #13

Vandaag neem ik jullie weer een weekje mee in m’n leven. Dit is een week die ik al veel eerder heb vastgelegd aangezien ik (als je dit leest) in Portugal zit voor de klinische boost behandeling van Be-Leef! De week die je nu te zien en te lezen krijgt is van 1,5 week voordat ik vertrek richting Portugal. De week begin ik op dinsdag. Enjoy!

Dinsdag

Mijn ochtend begon met ontbijten met m’n ouders, de trein inspringen en zo naar Zwolle reizen. Daar zou ik eerst een uurtje therapie hebben en vervolgens had ik afgesproken om met twee vriendinnen te lunchen in Zwolle. Met een beetje spanning ging ik op de weegschaal staan, ik heb namelijk een gewichtseis voor Portugal en was daar onder gekomen. De afgelopen week had ik dan ook keihard gewerkt om aan te komen en met (een klein beetje) resultaat, ik was gelukkig wel wat aangekomen dus dat voelde goed. Na therapie zat een van m’n vriendinnen waarmee ik zou lunchen al in de wachtkamer te wachten en met een dikke knuffel begroette ze me. Samen met haar en nog een vriendin gingen we lunchen bij de lunchwinkel in Zwolle! Ontzettend leuk en lekker, aanrader! Ik vind het altijd zo fijn om deze twee vriendinnen te zien, ik houd ontzettend veel van ze en ben zo dankbaar voor hun vriendschap! ’s Middags reden de bussen en treinen niet door een staking en m’n moeder haalde me op uit Zwolle, super lief en luxe! ’s Avonds had ik een rustig avondje en heb ik yoga gedaan.

IMG_2259IMG_2266IMG_2270

Woensdag

Woensdagochtend, vrij! Uitslapen! Uitslapen? Nee, niet dus. We krijgen een nieuwe vloer in de woonkamer en m’n vader was alweer vroeg bezig met schuren en dat gaf een enorm kabaal! Dus besloot ik er maar uit te gaan en rustig ontbijt te maken. Na ontbijt deed ik aan yoga, ging ik bezig met wat mails wegwerken en stapte ik op de fiets richting Emmeloord. Daar had ik afgesproken met een vriendin om te lunchen (alweer lunchen, haha!), wat erg gezellig was! Ook schoot ik deze foto van haar. Ze gaf me een cadeautje mee voor Portugal en dat maakte me zo blij, met deze ontzettend mooie tekst met bijpassende cadeau-symbooltjes, echt super lief! Zulke dingen vind ik zo mooi om te krijgen, ze had er echt werk van gemaakt! Aan het eind van de middag kwam ik thuis en ging ik bezig voor de blog. Ook kookte ik gezonde, verse nasi en ’s avonds was ik weer wat tijd kwijt met opdrachten maken voor Portugal. Geeft me ook wel een goed gevoel, om daar zoveel mee bezig te zijn als voorbereiding.

IMG_2299

IMG_2301

Donderdag

Donderdagavond zou ik voor het eerst de groep ontmoeten die meegaat naar Be-Leef! We zouden met elkaar een cliëntenbijeenkomst hebben in Amsterdam van 18:00-21:00, de hele dag was ik er best gespannen voor, maar door rustig aan te doen, te ontspannen door yoga en een stukje te wandelen ging het aardig goed. Aan het eind van de middag ging ik richting Amsterdam en onderweg maakte ik nog een aantal foto’s van prachtige struiken die in de bloei waren. Ik vond het ontzettend spannend om de groep te ontmoeten, maar het voelde daarna wel goed. Mijn ouders haalden me op uit Amsterdam en dat was ontzettend fijn, het gaf me rust en tegelijkertijd kon ik direct m’n verhaal over de avond doen.

IMG_2280IMG_2284

Vrijdag

Op vrijdag sliep ik uit, ontbeet ik rustig en deed ik ’s ochtends aan yoga. Ontzettend fijn om zo de dag te beginnen. M’n gezin gaat op zaterdag een aantal dagen naar Limburg op vakantie, maar ik heb besloten om niet mee te gaan. Het gaf me van te voren alweer ontzettend veel stress en spanning en ik vond het fijner om thuis te blijven en me in alle rust op Portugal voor te bereiden. ’s Middags deed ik boodschappen met m’n moeder en maakte ik verse Franse uiensoep voor het avondeten. We dekten gezellig de tafel en genoten van de maaltijd. M’n broer kwam ook langs om me nog te zien voordat ik naar Portugal ging en dat was ontzettend fijn. ’s Avonds gingen we samen nog een stukje wandelen en hebben we heel fijn met elkaar gepraat, dat was zo waardevol!

IMG_2304 (2)

Zaterdag

’s Ochtends vertrokken m’n ouders richting Zuid-Limburg en nadat ik hun had uitgezwaaid begon ik aan een ontbijtje maken voor mezelf. Ik nam m’n oude vertrouwde havermoutje en ging daarna aan de slag in huis. Ik ruimde een heleboel op, maakte schoon, deed de was en ging bezig met opdrachten. Een lekker productieve dag! De Appie maakte me heel blij aangezien ze én de Tony Chocolonely in de aanbieding hadden én een nieuwe allerhande gids in de schappen lag. Om even uit te rusten ging ik in de zon buiten zitten met een kop koffie, chocola en de nieuwe gids. Echt even een genietmomentje. ’s Avonds maake ik een visvrije (van de vegetarische slager, ik eet geen vlees noch vis) tonijnsalade die heel lekker was!

IMG_2308 (2)IMG_2312 (2)IMG_2317

Zondag

Zondagochtend sliep ik lang uit en daarna ontbeet ik rustig met een muziekje op. Ik vind het altijd super fijn om rustig de zondagochtend in te gaan en na m’n ontbijtje deed ik een lange yogasessie. Het was super lekker weer dit weekend en de korte broek kon aan, heerlijk! Ook wel weer even wennen hoor… maar wel erg fijn om de zon op je huid te voelen! Aan het eind van de middag fietste ik richting Emmeloord, naar het huis van m’n broer en schoonzus. Ik wou hun graag nog even zien voordat ik naar Portugal ging en m’n broer en ik zouden samen koken. We maakten risotto met eekhoorntjesbrood, kastanjechampignons, een gepocheerd eitje en rucola. Méga lekker, echt zo goed gelukt!

risotto 2IMG_2319(2)

Maandag

Maandagochtend stond ik al vroeg op, ging ontbijten en stapte daarna op de fiets naar mijn oma. Ik kocht een bosje bloemen voor haar en ging lekker lang bij haar koffie drinken en kletsen. We zaten lekker buiten op haar balkonnetje met de zon, heerlijk! ’s Middags fietste ik rustig naar huis en werkte aan de laatste blogpost’s die online gingen, daarna kookte ik, deed ik aan yoga en ging ik nog lekker even de zon in. Een heel ontspannen dagje!

oma

Dinsdag

Vanochtend stond ik al vroeg op om richting Zwolle te gaan. Daar zou ik m’n laatste therapie sessie hebben met m’n therapeute voordat ik naar Portugal ga. Super raar, want ik zie haar dan meer dan twee maanden niet aangezien ik daarna de dagbehandeling ga volgen in Amsterdam. Met dubbele gevoelens ging ik daar dan ook weg, maar gelukkig is het maar tijdelijk. Ik heb een ontzettend lieve therapeut en zou haar niet graag missen op het moment. Toen ik in Emmeloord kwam heb ik boodschappen gedaan voor Portugal en daarna ben ik bezig gegaan met spullen selecteren voor m’n koffer. Nog best lastig wat je allemaal meeneemt voor zo’n maand. ’s Avonds kookte ik rustig, deed ik yoga en plofte ik daarna lekker op de bank met een serie.

IMG_2322

Dit was mijn week, ik hoop dat jij ook een fijne week hebt gehad!

Liefs,

Anne Dore

Advertenties

Dag lief klein meisje

Lieve allemaal,

vandaag een iets andere blog als normaal. En ik moet zeggen dat ik het ook wel spannend vind om deze blog online te zetten. Eerlijk en open zijn over alles wat er in mijn leven gebeurt vind ik fijn om te doen, maar dit komt wel heel dichtbij.

Ongeveer 4 jaar geleden heb ik een gedichtje geschreven over hoe ik het ervoer om diabetes te krijgen. Voor mij was dit een hele ingrijpende gebeurtenis omdat mijn hele leven ineens op zijn kop stond. Ik ging verhuizen, maar moest ook mijn hele lichaam opnieuw leren kennen. Ik heb besloten om dit gedicht met jullie te delen omdat het mij blijft raken als ik het lees. In een paar woorden maak ik duidelijk wat er binnen in mij speelde die tijd.

 

 

Dag lief klein meisje

Dag lief klein meisje, tot nooit meer ziens.

Dag lief klein meisje, jij werd langzaam ik.

 

Jij werd “het meisje met diabetes”,

en niet jij, de echte ik.

Jij werd het meisje dat vrijheid op moest geven,

want alleen op reis was een groot gevaar.

 

Nee lief klein meisje, jij werd ik.

Ik die terug wou naar waar ze Jou kende,

in plaats van ik “het meisje met diabetes”.

Daar waar ze vroegen hoe het met Jou ging en niet naar al je ziektes.

Ik die wilde weten wie ik was en waar ik hoorde.

 

Nee lief klein meisje, jij verloor je eigen kleine ik.

Dag lief klein meisje, tot ooit weer ziens.

 

 

Vanaf de dag dat ik de diagnose kreeg ging er een knop om in mijn hoofd. Ik moest nu voor mijzelf zorgen en verloor daarbij het kind zijn. Eigenlijk verloor ik mijzelf. In een nieuw dorp moest ik mijn leven opbouwen, maar in plaats van dat ik de zoektocht aanging van wie ik was, werd ik in een klap volwassen. Het is lastig om mee te doen met klasgenootjes als jij je anders voelt. Anders in mijn hoofd, maar lichamelijk ook anders want ik was ziek. Niet langer was de aandacht er voor mij, maar voor mijn diabetes. Ik verloor mijn eigen identiteit.

Tot op de dag van vandaag zit er een klein verlangen om weer het meisje van 8 te zijn. Geen zorgen, geen ziekte, gewoon ik. Ik wil weer spontaan zijn, op avontuur gaan en mij even nergens druk over te hoeven maken. Ik wil het kleine meisje in mijzelf weer vinden, en daarbij dus mijzelf.

Dag lief klein meisje, tot ooit weer ziens.

Liefs Hanneke

TV-programma: Niet Gezond Meer

Een aantal maanden geleden werd ik benaderd door het programma ‘Niet Gezond Meer’. Een programma over orthorexia, waarin Jet van Nieuwkerk opzoek gaat naar meer informatie over de stoornis en over een wel gezond/niet gezonde leefstijl. In deze 3 delige documentaire belicht ze vanuit meerdere invalshoeken de onderwerpen: obsessief met eten, sport en gezondheid. Ook ik mocht hier een aandeel in leveren. 

Orthorexia

‘Orthorexia is een niet officeel erkende eetstoornis, waarbij er een ziekelijke fixatie is op gezond eten. Mensen met orthorexia willen uitsluitend het allergezondste eten. Aan de kwaliteit van het eten meten zij hun kwaliteit van leven af.’                            bron: voedingscentrum

Al eerder schreef ik een blog over mijn ervaring met orthorexia. Een tijdje geleden werd ik benaderd voor informatie over orthorexia voor het programma ‘Niet Gezond Meer’, ook mocht ik een stukje van mijn verhaal vertellen voor het tv-programma over mijn ervaring met de eetstoornis. Zie voor de datum en tijden van de documentaire onderaan de blog.

Jet van Nieuwkerk

Jet, die in het tv-programma opzoek gaat naar antwoorden, ervaringen en verhalen over ‘orthorexia’ en ‘niet gezond meer’ leven, heeft zelf ook gekampt met orthorexia. Jaren heeft ze last gehad van de eetstoornis waardoor ze veel afviel. Ze raakte de controle kwijt in het leven door grote fixatie op gezond eten en veel sporten. Ze zei vaak sociale afspraken af om maar niet in de problemen te komen met de in haar ogen ‘gezonde levensstijl’. Met behulp van een coach is Jet weer de goeie kant op gegaan en heeft nu een levensstijl voor zichzelf ontwikkeld: gezond, maar ze mag wel álles van zichzelf. Juist dat álles mogen, zorgt ervoor dat ze de perfecte balans heeft gevonden tussen haar lichaam en geest. Ik heb Jet ervaren als een hele fijne, lieve meid die goed weet waar ze staat en wat ze wil. Ik vond haar goed kunnen praten over haar ervaring met orthorexia en weet zeker dat ze ook in de komende jaren nog veel mensen zal inspireren maar ook zichzelf telkens meer zal vinden. Met de drijfveer waarmee ze haar kookboeken maakt, artikelen schrijft en ook dit programma heeft gemaakt weet ze veel mensen te inspireren en laat zien wat voor doorzetter ze is.

Jet’s motto: Een happy & healthy leven, niet te streng en al helemaal niet saai

jet

Niet Gezond Meer

In de documentaire word er antwoord gezocht op vragen omtrent orthorexia. Er worden verhalen en ervaringen afgebeeld over de eetstoornis. Jet gaat op onderzoek uit over dit onderwerp en gaat bij verschillende mensen langs om meer informatie te krijgen over de stoornis. Ook behandeld ze de zogenaamde ‘fithype’ waarin ‘fitgirls en fitboys’ centraal staan. Schieten we niet door met de zogenaamde ‘gezonde levensstijl’? En hoe staat dit in verband met het ontstaan van eetstoornissen? Is Social Media een boosdoener in de wereld van eetstoornissen?

‘Niet Gezond Meer’, de 3-delige documentaire over orthorexia, is te zien op 23, 30 mei en 6 juni op NPO 3, 21:05 uur.

jet2

Deze is voor pap en mam ♥

Al een tijdje wou ik iets voor jullie doen… maar omdat de goede woorden vaak lastig te vinden zijn en schrijven zo ongeveer mijn tweede natuur is geworden de afgelopen jaren, wil ik een blogpost aan jullie wijden. Ook hebben jullie daar een passend cadeau bij gekregen, die mag je na het lezen van deze post open maken. Jullie hebben vast al een idee en echt een verrassing is het niet meer aangezien het cadeau al een tijdje ingepakt in de kamer staat, maar nu mogen jullie het dan eindelijk openmaken.

Vandaag is het vrijdag 18 mei, ik zit nu bijna een week in Portugal en morgen mogen we voor het eerst weer contact hebben. De eerste week zal vast het pittigst zijn, voor mij, maar ook voor jullie. Deze maand in Portugal is weer een nieuwe kans om dichter bij volledig herstel te komen en meer rust, voor mij en voor jullie.

Door een mega rollercoaster van ellende, verdriet, moeite en negativiteit zijn we de laatste jaren gegaan. M’n eetstoornis slokte zoveel energie op en een paar jaren waren er eigenlijk geen leuke makkelijke momenten. Gelukkig zijn die er wel weer steeds vaker, maar ook nu is de anorexia nog erg aanwezig waardoor er veel thuis en in ons gezin word bepaald door de eetstoornis.

Wat me zo ontzettend heeft geholpen in de strijd tegen m’n eetstoornis is jullie steun. Jullie waren en zíjn er altijd voor me. Jullie hebben nooit de moed verloren terwijl ik hem al zo duidelijk wel kwijt was. Jullie zijn áltijd blijven vechten, terwijl ik zo hard probeerde rust te krijgen door toe te geven. Dit klinkt misschien bizar, maar als jullie mij niet zoveel liefde hadden gegeven (de liefde die ik mezelf niet kon geven), dan was ik er niet meer geweest. Door jullie liefde heb ik toch stapjes kunnen zetten en door jullie liefde wou ik wél blijven vechten. Eerst voor jullie, en later ook meer voor mezelf.  Stap voor stap, hap voor hap. Door jullie liefde, ben ik gaan ervaren hoe het is om ouders te hebben die ontzettend veel van je houden en die (wat er ook gebeurt, letterlijk) altijd achter je blijven staan. Jullie hebben mij mezelf kapot zien maken, sporten, minder eten, afvallen… totdat er niks meer over bleef dan een broodmager lichaam en een doodongelukkig gezicht en geest. Zelf was ik niet zo bezig met m’n eigen dood, maar jullie hebben me verteld dat jullie wisten dat het zomaar afgelopen kon zijn.

Wat ik het allerfijnst vind én het meest bijzondere in de steun die ik van jullie ervaar is dat jullie altijd m’n gezonde kant hebben aangesproken. Jullie probeerden niet in gesprek te komen met m’n eetstoornis die op dat moment voor zo’n 99% in me zat, maar met die 1% waarvan jullie nog wel wisten dat mijn echte ík was. Die ook nog ergens daar in dat lijf zat. Die 1% probeerden jullie continu aan te spreken, te helpen, te relativeren, te steunen… en doordat jullie mijn gezonde kant hebben aangesproken, kreeg die telkens meer de ruimte om te groeien. Jullie bleven in míj geloven, en niet in de anorexia.

Gesprekken aan tafel, me kalmeren na paniekaanvallen, me vasthouden, lange gesprekken in het bos, mee naar therapie, mee de supermarkt in en de paniek onder ogen komen, me ondersteunen in de keuzes omtrent school, werk, therapie en mezelf… jullie zijn er altijd geweest. Jullie hebben me nooit laten vallen, ook niet op de momenten waarop ik mezelf wel liet vallen. Ik wist hoe machteloos jullie je voelden tegenover m’n eetstoornis en ik had me zo kunnen voorstellen dat je me helemaal niet meer als dochter wou met al die problemen. Maar jullie hebben nóóit ook maar iets van afkeer laten blijken, integendeel: jullie hebben me zóveel liefde gegeven, in de gehele tijd.

Gadverdamme, ik wil zo graag van die eetstoornis af zijn. En weer gewoon met het gezin uiteten kunnen gaan, in Limburg een ijsje kunnen halen en lang tafelen zonder angst. Jullie hebben me de hoop gegeven dat dit op gegeven moment ook weer komt. Jullie blijven herhalen dat ik weer ga herstellen en dat helpt me enorm om de hoop niet te verliezen. In deze strijd tegen m’n eetstoornis had ik me óprecht geen betere ouders kunnen wensen. Ik heb jullie altijd al als geweldige ouders ervaren, maar door deze ziekte zijn we nog dichter naar elkaar gegroeid. Gelukkig beginnen er al veel dingen af te brokkelen en is het herstel nu wel echt in gang, maar we zijn er nog niet. Wel gaat het steeds beter en dat is ook weer een fase: zelf verantwoordelijkheid nemen, zelf keuzes maken en meer loskomen van jullie. Wat natuurlijk ook een gezond proces is, maar niet makkelijk. Voor mij niet, maar ook weer voor jullie niet. Je dochter loslaten die eerst zo zwak was en zo duidelijk verzorging nodig had, dat is ook een proces. Ook al weet ik zeker dat we hier ook de balans weer in gaan vinden.

Lieve pap en mam, ik kan niks ander zeggen dan: súper bedankt voor de afgelopen jaren. Ik kan nog wel duizenden voorbeelden van steun erbij halen en daarbij ook duizenden dankwoorden eraan toevoegen, maar ik weet dat dat ook niet de manier is. Toch wou ik iets doen en daardoor heb ik een cadeau gemaakt/gekocht. Ik hoop dat in de tijd dat ik weg ben jullie wat meer rust krijgen en veel van elkaar mogen genieten (want jemig, wat een goed team zijn jullie geweest de afgelopen jaren! Ik vind het echt mooi dat jullie zo stérk zijn samen). Nog één keer dan: echt ontzettend bedankt voor jullie liefde, steun en hoop. Tot over 3 weken en nu is het dan echt tijd om de computer af te sluiten en het cadeau open te maken.

Tot snel, schatten!

Dikke kus,

An

IMG_2071 (2)

And so the adventure begins

And so the adventure begins

Wanneer deze blog online komt, ben ik onderweg naar Portugal. Daar ga ik de klinische boost behandeling van Human Concern volgen: Be-Leef! Dit zal een stukje van de reis worden in mijn herstel. De reis waar ik een tijd naar toe heb gewerkt, en die nu is aangebroken. Een reis om weer verder te komen in herstel. Om verder te komen met mezelf en de anorexia stukje voor stukje aan te gaan en daarna weg te vagen.

Wat ga ik doen?

In een eerdere blog heb ik uitgebreid uitgelegd waarom ik de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern in Portugal ga doen. Zie voor verdere informatie deze blog. Ik ga naar Portugal van 12 mei – 8 juni en verblijf daar samen met therapeuten en een groep cliënten vanuit Human Concern, centrum voor eetstoornissen.

Weken van voorbereiding

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met me voorbereiden voor Portugal. Door middel van opdrachten voor Be-Leef zelf, maar ook om dingen voor de blog, school en thuis af te sluiten. In Portugal zal ik namelijk geen aandacht besteden aan school of de blog aangezien ik 100% voor mezelf daar ga. De enige momenten dat ik contact kan hebben met m’n familie en vrienden is op zaterdag.

Wat gebeurt er met de blog?

Het zal zijn alsof ik niet weg ben, aangezien ik vooruit heb gewerkt. De blog is belangrijk voor me en ik besteed er graag tijd aan. Daarom staat er voor elke week nog minimaal 1 blog online, en wanneer ik terugkom zal ik dit (als het goed is) weer volledig oppakken. Wel betekent dit dat ik niet reageer op e-mails, vanaf 12 juni kan je weer mails terugverwachten.

Deze blog is vooral qua info om te laten weten dat ik dus offline ben en echt een maand volledig weg ben. Super spannend, maar ook een mooie kans waar ik echt voor wil gaan. Ik hoop enorm dat deze reis me een boost gaat geven in mijn eetstoornisbehandeling.

In de tijd dat ik weg ben komt er een programma op de televisie over de eetstoornis: ‘Orthorexia’, Jet van Nieuwkerk neemt je mee in haar zoektocht naar de eetstoornis. Ook ik heb een kleine bijdrage mogen leveren aan het programma, mocht je het leuk vinden om dit te zien, zie dan hieronder de uitzendtijden:

NPO 3, Niet Gezond Meer, Woensdag 23, 30 mei en 6 juni om 21:00

Bij deze dus de info over mijn afwezigheid op de blog in mei en begin juni, ik hoop tot snel en het zou fijn als het in Nederland ook zulk fijn weer is als in Portugal. Veel liefs!

andsotheadventure

Favorieten van april

In de blog van deze week laat ik jullie mijn favorieten van de maand april zien. Dit kunnen producten zijn die ik graag gebruik, maar ook plaats ik vaak favoriete boeken, muziek of iets anders wat me erg bezig hield deze maand. Deze keer dus niet een eetstoornis-post maar meer een lifestyle blog!

April was een maand van veel de zon zien en veel afspraken omtrent Portugal. Best een heftige maand waarin er veel emoties en spanning loskwamen. Maar doordat het zonnetje zich vaak liet zien en de natuur in de bloei kwam, heb ik ook erg kunnen genieten van april. Mijn eerste favoriet is dan ook de natuur die in de bloei kam. Daar kan ik echt intens van genieten. De natuur die weer groen word, de mooie bloemen die opkomen, maar vooral de dieren die weer buiten staan en de vogels die weer aan het zingen zijn.

IMG_2173IMG_2174

Een tijdje geleden heb ik deze vegan, 100% duurzame tas gekocht van matt & nat. De tas is gemaakt van gerecyclede plastic flessen en is super stevig. Hij kost wel wat, maar ik heb hem in de uitverkoop gekocht voor de helft van de prijs, en dat was heel goed te doen. Een linkje naar de tassen vind je hier: matt & nat.

IMG_2205IMG_2206

Mijn haar is door de eetstoornis hard toegetakeld. Het viel erg uit, was broos en glansde niet meer. Nu gaat het al een stuk beter, en dat komt mede door beter eten. Maar ook heb ik deze twee producten gevonden die ik erg fijn vind. Deze ‘wave memoriser‘ van toni&guy zorgt ervoor dat er net even wat meer slag in m’n haar zit en de ‘luxe oil van wella  is echt m’n alltime favorite. Ik heb al zóveel flesjes van deze verslonden. Het maakt m’n haar glanzend en zorgt ervoor dat het minder pluist, verzorgt m’n haar en ruikt heerlijk. Het is wel echt een dure olie, maar je doet er gelukkig erg lang mee.

IMG_2201 (2)IMG_2200 (2)

Doordat de afgelopen weken best pittig waren en ik veel stress heb gehad. Ben ik weer meer op gaan schrijven. Het hielp me enorm om m’n gedachten op papier te zetten en gewoon simpelweg op te schrijven wat ik voelde. Ik heb me voorgenomen om dit boekje altijd op m’n bureau te leggen, zodat ik het direct zie wanneer ik me rot voel. Zo kan ik mezelf ertoe zetten om op te schrijven wat ik kwijt moet.

IMG_2203 (2)

En hoe kan het ook anders? Er zijn ook weer schoenen bijgekomen deze maand… nu is het wel toevallig hoor, want ik had al maanden geen schoenen meer gekocht. Er misten nog een goed paar sneakers (of 2) in m’n kast. Ik heb vooral veel enkellaarsjes met hakken en mooie schoenen, maar wanneer het op praktisch aankwam bleef ik altijd hangen bij m’n all stars, die nu echt wel versleten waren. Dus ik ging op stap en kwam deze 2 paar tegen. Ik ben er erg blij mee en heb ze al enorm veel aangehad! Echt een goeie koop! De bovenste zijn de asics gel lyte III, en de onderste de nike air max thea prm black-gold.

IMG_2184 (2)

IMG_2193

Nog een favoriet van me is yoga. Ik zit er weer helemaal in en doe het de afgelopen maanden eigenlijk elke dag (hier en daar skip ik een dagje omdat ik er dan niet aan toe kwam). Yoga helpt me om stil te staan bij m’n lichaam en meer rust te nemen. Ook houd het me flexibel. Ik vind vooral de flows van Cat Meffan heel fijn, en kwam er onlangs achter dat ze ook een eetstoornis heeft gehad. Deze vrouw is zo’n inspiratiebron, ze heeft al zoveel doorstaan en is ontzettend sterk.  Meer van Cat vind je door op haar foto te klikken:
catmeffan

bron: foto 

Deze maand heb ik het boek van Miriam Lancewood echt verslónden. Wat een geweldig verhaal. Ze vertelt over haar leven in de wildernis met haar man Peter. Hoe ze het drukke stadsleven en de druk van de maatschappij inruilden voor de natuur. Echt een enorme aanrader!

IMG_2202 (2)

Mijn leven in de Wildernis – Miriam Lancewood

En dit waren alweer mijn favorieten van de maand april! Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen/zien en er eventueel wat inspiratie uit hebt gehaald.

Liefs,

Anne Dore

Leven in het hier en nu, dat blijft de key! 

Lieve allemaal,

ik zit met mijn benen in de zon, voor mij uit starend en genieten van 2 heerlijk spelende honden. Vandaag kan ik het weer, genieten! De afgelopen dagen waren zwaar, het leven vloog mij even aan. Ik was onzeker, bang en vooral terneergeslagen.

Over een aantal maanden begint er weer een heel nieuw leven, ik ga naar Nijmegen, weer volledig studeren en ga een huisje zoeken met een vriendin. Iets waar ik super naar uitzie maar wat ik toen even niet kon verdragen. Ik ben zo bang dat ik het niet kan. Bang dat mijn lichaam het niet aankan en ik weer heel hard in mijn depressie terugval. In een van mijn vorige blogs had ik het over vertrouwen hebben, nou dat vertrouwen was ver te zoeken. Ik heb voor mijzelf lang gedacht waar deze angst ineens vandaan kwam, en nu weet ik het.

In de afgelopen weken probeer ik langzaam weer van alles op te pakken, ik ben begonnen met auto rijlessen, sinds een maand heb ik een hele lieve vriend en ga steeds meer sociale activiteiten oppakken. Ik vind het heerlijk om weer wat om handen te hebben en dingen te hebben om naar uit te zien. Maar ergens zit er ook teleurstelling omdat het mij heel veel energie kost. Ik baal gewoon dat hier op geen enkele manier vooruitgang in zit. Altijd overweeg ik maar welke keuzes ik moet maken, ik ben gestopt met mijn studie en weer thuis gaan wonen in de hoop dat ik mij beter zou gaan voelen en gelukkig is dit gebeurt. Maar waarom krijg ik door al deze rust geen extra energie? Ik ben gewoon boos op mijn lichaam omdat het mij tegenhoudt in de dingen die ik wil doen. Mentaal gaat het eindelijk beter, ik heb zin in het leven en wil lekker op pad gaan. Maar als dan blijkt dat je lichaam het niet kan is dat een domper.

Een tijd heb ik gedacht dat ik hier misschien niet zo naar zou moeten luisteren en dat het iets is wat tussen mijn oren zit. Maar al snel bleek dat dit niet de juiste oplossing was, want daar stak de depressie zijn kop weer op en hing ik ’s avonds brakend boven de wc. Ik put mijzelf uit als ik niet naar mijn lichaam luister. Doorgaan geeft dus angst, maar niks doen geeft geen plezier, hallo waar is die middenweg. Soms lijkt die er gewoon niet te zijn. Balans is zo’n toverwoord in dit dilemma. Elke dag zal ik moeten kijken wat mijn lichaam aan kan, en blijkt dit niet veel te zijn dan zal ik dingen af moeten zeggen. Klinkt makkelijk hé als je het zo zegt, nou de praktijk is heel anders.

Als ik afspraken af moet zeggen neemt mijn sociale angststoornis het van mij over, ik voldoe niet meer aan de eisen die mensen voor mij hebben. Ik stel me aan, ben niet leuk, mag er niet zijn en moet alleen maar blij zijn dat ik ergens voor wordt uitgenodigd. Met dat de hele dag in je hoofd is het makkelijker om te zeggen dat je komt en de gevolgen voor lief te nemen, dan te doen wat het beste voor je is en rust te nemen.

Mijn angsten en depressie kwamen dus naar boven omdat ik niet weet wat ik lichamelijk aan ga kunnen en hoe ik het leven op een draagbare manier aan moet pakken. Omdat  ik teveel wou en mijzelf voorbij ben gedenderd. Beetje bij beetje begin ik te begrijpen wat mijn lichaam mij probeert te vertellen en dat is dat ik mijn eigen weg moet zoeken en mij niet zo vast moet houden aan wat ik van mijzelf moet. Maar helaas is dit niet altijd wat ik wil horen, want dat betekend dat ik mensen teleur moet stellen, dat ik mij er bij neer moet leggen dat ik niet zoveel energie heb als leeftijdsgenoten, maar ook dat ik moet gaan leven en genieten van de dingen die ik wel kan op een dag of in een week. Ik wil mijn spontane kant vasthouden en er dagjes op uitgaan of een ijsje eten in het dorp als ik daar de energie voor heb. Leven in het hier en nu, dat blijft de key!

knorretje

Gelukkig heb ik heel veel kleine dingen waar ik heel gelukkig van wordt. Een weekendje Maastricht met vriendinnen, een ijsje eten met mama, winkelen met mijn vriend of een uurtje naar het kotermeer met de honden. Ik ben een gelukkig mens met her en der wat dilemma’s 😉

Liefs Hanneke