Controle

Lieve allemaal,

inmiddels kan ik met trots zeggen hersteld te zijn van mijn eetstoornis en mijn behandeling af te hebben gerond. Super tof, maar dit betekend niet dat alles gelijk koek en ei is. Nog niet alle onderliggende oorzaken van mijn eetstoornis zijn namelijk weg. Een van de grootste factoren was namelijk controle. En controle is iets wat ik nu nog heel hard nodig heb.

Over het algemeen draait een eetstoornis vaak om controle, controle op je gewicht, je lijf, je eten en je gevoelens. Inmiddels heb ik het eten dus niet meer nodig om controle te hebben, en dat geeft heel veel vrijheid. Maar helaas merk ik dat ik de controle op andere manieren terug probeer te pakken. Zodra ik mij iets minder voel merk ik dat ik veel chaos krijg in mijn hoofd. Vaak zijn dit gedachtes en gevoelens waar ik geen grip op kan krijgen. Om de grip weer terug te krijgen op mijn leven, ga ik bijna dwangmatig, lijstjes maken. Op dit soort momenten heb ik vaak het idee dat ik heel veel moet doen. Ik ga alles dan opschrijven om dit uit mijn hoofd te krijgen. Op die manier hoop ik weer rust te krijgen in mijn hoofd. Inmiddels weet ik wel dat dit niet echt werkt, want vaak hoef ik niet veel te doen maar ik mijn hoofd zo druk dat ik geen rust krijg.

 

content-schrijven-hoe-doe-je-dat

 

Een praktisch voorbeeld was een maand of 2 voor mijn selectiedag. Ik voelde mij minder goed en had, zoals ik hier boven schreef, veel chaos. Wat ik toen ben gaan doen is wel 10x opschrijven wat ik allemaal mee wou nemen naar de selectiedag en wat ik nog moest maken. Lijstje op mijn computer, op mijn telefoon, in mijn agenda, in een schrift, op mijn bureau. Ook heb ik wel tig keer de bak met al mijn schetsen open gehaald om te zien wat daar allemaal inzat, en mijn computer doorgespit op foto’s. Ik was helemaal geobsedeerd om maar niet stil te hoeven staan bij de spanning, gedachtes en gevoelens die ik had.

En werkt het? Nee! Een dag later loop je net zo hard tegen die muur. Maar op dat moment lijkt dat de beste oplossing ofzo. Zodra ik merk dat ik de drang krijg om de controle te willen hebben, deel ik dit wel met mijn ouders of mijn vriend. En in zekere zin helpt dit ook wel, maar dit neemt het gevoel niet weg. Na 5 jaar therapie weet ik dat ik niet toe moet geven aan deze drang, maar dat betekent niet dat het makkelijk is. Soms wil je je gewoon even niet rot voelen en al die depressieve gedachtes hebben. Maar dan moet je sterk zijn, je doel voor ogen houden en op jezelf in praten dat het niet helpt. Lukt dat altijd? Nee, kijk maar naar het voorbeeld dat ik gaf. Maar leren doe je met vallen en opstaan. En door te ontdekken dat iets niet helpt is het makkelijker om de volgende keer er niet aan toe te geven. Zoek afleiding, huil heel hard, praat met mensen die om je geven of ga een serie kijken. Zoek iets dat bij jou past. Zal ik iets vinden dat net zo goed helpt als het eten? Dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik nooit, maar dan ook nooit het eten meer ga gebruiken als redmiddel!

Liefs Hanneke

Advertenties

Een week uit mijn leven

Het is al even geleden dat ik jullie heb laten zien wat ik zoal doe in een week, hoog tijd dat ik dat weer eens ga doen. De week waarin ik jullie mee neem loopt van 11 tot en met 17 juni, best wel een roerige week waarin veel is gebeurt.

 

 

Maandag 11 juni

Feest, vandaag ben ik alweer 21 geworden. Omdat het een doordeweekse dag is en ik morgen een selectiedag heb in Nijmegen ga ik niet veel bijzonders doen vandaag. Toen ik s ochtends beneden kwam was het huis versiert en stond de tafel vol met cadeau’s. Papa en mama waren thuis dus hebben we samen ontbeten en de cadeautjes uitgepakt. Ik ben weer vreselijk verwent. Later op de ochtend kwam een buurvrouw koffie drinken, dan voel je je toch wel een beetje jarig. ’s Middags heb ik de laatste voorbereidingen gedaan voor de selectiedag en heb ik even een uurtje geslapen. Aan het einde van de middag kwam Tom en een vriendin, ook mijn oma en broer en schoonzus kwamen en hebben we met zijn allen gebarbecued. Gezellig, en opnieuw heb ik onwijs mooie cadeaus gekregen, waaronder een hele mooie armband van Tom! Tegen half 10 ging iedereen naar huis en ben ik bed gedoken want de wekker gaat de volgende dag weer op tijd.

 

 

 

 

Dinsdag 12 juni

Soms dan weet je dat de keuze die je maakt niet de juiste is. Vandaag was zo’n dag. In alle vroegte vertrok ik naar Nijmegen, mama had mij naar het station in Ommen gebracht zodat de reis net iets korter was. Onbewust had ik behoorlijk wat spanning opgebouwd voor deze dag, want dit was de dag dat ik moest bewijzen dat ik geschikt was voor de opleiding creatieve therapie. Ik was mooi op tijd dus had ik alle tijd om even te acclimatiseren en bij te komen van de reis. Om half 10 begon de dag en al snel had ik een klik met 2 meiden, kletsend, kleiend en lachend was de dag zo voorbij. Maar aan het einde van de dag kreeg ik te horen dat ik niet was toegelaten op de opleiding, wat een domper was het. De eerste 10 minuten. Daarna voelde ik alleen maar opluchting, opluchting omdat de druk er vanaf was, ik hoefde niet naar Nijmegen, een huis te zoeken een nieuwe stad te leren kennen, een nieuwe opleiding gaan doen.  En dat was het moment dat ik besefte dat ik er nog niet aan toe was, de stap was te groot en ik vroeg teveel van mijzelf.

Het klinkt nu misschien net alsof ik er niet van baalde, maar dat was echt wel zo hoor, ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik was boos omdat de reden die ze mij geven in mijn ogen niet eerlijk was. Ze vonden mijn werk te verfijnd en te cognitief. Ja dat klopt, mijn schilderijen zijn heel gedetailleerd, maar dat is mijn style. En de opdracht  was om persoonlijk werk mee te nemen. Nog steeds weet ik niet goed wat er dan ven mij werd verwacht. Maar achteraf is het maar goed dat ik ben afgewezen, anders was ik gewoon gegaan en had ik niet naar mijn gevoel geluisterd.

Op de voorkant van mijn portfolio stond de volgende tekst;

“Beter afgewezen worden

om wie je wel bent.

Dan geaccepteerd worden

om wie je niet bent.”

En nadat ik die had gelezen wist ik dat het goed was en heb ik mij erbij neer gelegd. Ik had andere kunstwerken mee kunnen nemen, maar dan had ik niet laten zien wie ik was. Mijn tijd komt nog wel!

Tegen 4 uur was ik in Zwolle en heeft een lieve vriendin mij naar huis gebracht, een heel waardevol moment. Ik voelde mij waardeloos en was bang dat iedereen teleurgesteld zou zijn in mij. En juist op die momenten zijn de mensen die het meest belangrijk voor mij zijn er. Ik werd gebeld, kreeg appjes, maar vooral heel veel liefde.

 

 

Woensdag 13 juni

Vandaag een dag zonder foto’s en dat geeft mooi weer hoe ik mij voelde, leeg. Ik was helemaal moe gestreden, mijn lichaam deed zeer en het lukte niet om iets te doen. Puur lichamelijk eigenlijk, want mentaal ging het best goed. ’s Ochtends heb ik een klein rondje gelopen met de honden om daarna weer 2 uur te slapen op de bank. Mijn broertje was inmiddels weer thuis uit school en samen hebben we een broodje gegeten. Ik heb in huis wat gerommeld en mijn spullen van de voorgaande dag opgeruimd. Toen was ik eigenlijk wel weer toe aan rust en ben ik een uurtje op bed gaan liggen. Aan het einde van de middag heb ik was groente gesneden voor het eten en heb ik nagedacht over een plan B rondom mijn studie. Na het eten heb ik mij gedoucht en een film gekeken met mijn broertje, al vrij op tijd lag ik weer in bed om de verloren energie in te halen.

 

 

 

Donderdag 14 juni

Na een goeie nachtrust voelde ik mij al een stuk beter. Vandaag was een dag waarin ik weer een grote stap heb gemaakt, ik heb namelijk besloten wat ik ga doen met mijn studie. Ik heb contact gezocht met het Viaa (hogeschool in Zwolle), daar werd ik met open armen ontvangen wat betekend dat ik vanaf september Social Work weer op ga pakken in het tweede jaar. Het voelt goed!

’s Middags heb ik met mama boodschappen gedaan voor zondag, dan vier ik mijn verjaardag. We gingen ook nog even langs de Action en daar heb ik mijzelf getrakteerd op iets voor mijn uitzet, 2 hele leuke groene kussens.

’s Avonds heeft Tom mij opgehaald en zijn we bij hem thuis geweest. Een aantal weken geleden hebben we met zijn zusje en zus en gezin foto’s gemaakt voor vader- en moeder dag. We hebben de foto’s af laten drukken op een canvas en deze hebben we vandaag gegeven. Heel dankbaar en gezellig!

 

 

 

Vrijdag 15 juni

Vandaag had ik overdag weinig gepland. “s Ochtends heb ik een lekker eind met de honden gelopen. Ik vind het fijn om de dag zo te beginnen, helemaal als het lekker weer is zoals vandaag. Toen ik weer thuis was heb ik een begin gemaakt aan deze blog en heb ik een serie gekeken, voor een film heb ik nog geen concentratie dus dan is een serie een perfecte oplossing. Ook heb ik mij vandaag ingeschreven bij het Viaa. Na de lunch heb ik een uurtje geslapen en alvast een taart gebakken voor zondag. De foto’s van de taart staan bij zondag. Tegen 9 uur heeft mama mij naar Vroomshoop gebracht en daar heb ik geslapen.

 

 

Zaterdag 16 juni

Zaterdag ging al vrij op tijd de wekker weer, want om half  10 zouden Tom en ik vertrekken richting Westerhaar. De korfbalvereniging waar Tom bij zit is hier, en vandaag hadden zij door middel van een priktoernooi afsluiting van het seizoen. Tom zat in de organisatie en ze hadden mij gevraagd of ik deze dag foto’s wilde maken. Erg leuk om te doen, maar wel heel vermoeiend. Op dagen als dit merk ik toch dat de hooggevoeligheid zijn tol eist. Tegen half 8 vertrokken we weer richting Dedemsvaart en daar hebben we de rest van de avond lekker op de bank gelegen en tv gekeken.

 

 

 

dav

Zondag 17 juni

Vandaag was het opnieuw feest, ik heb mijn verjaardag gevierd voor vrienden en familie. ’s Ochtends hebben we eerst met zijn alle de voorbereidingen gedaan en tegen half 3 kwam de visite. Oeh en wat zag de chocolade taart er lekker uit! En ik hou niet eens van chocolade taart 😉 Gelukkig waren er nog genoeg andere slachtoffers en was hij zo op.  Ondanks dat ik altijd behoorlijk op zie tegen zo’n dag, ben ik wel heel dankbaar. Ik vind het heel fijn om de mensen om wie ik geef bij elkaar te zien. Ik weet van mijzelf dat ik niet heel veel mee krijg op deze dagen omdat mijn hoofd vol zit van alle prikkels, maar de dag daarna realiseer mij dat altijd. Ik ben weer ontzettend verwent en kijk terug op een mooie, gezellige dag.

 

Dat was alweer een week, een week waarin ik weer allemaal ervaringen rijker ben en ik veel heb geleerd!

Liefs,

Hanneke

Ik neem afscheid

Ruim een jaar geleden begon ik met 3 andere meiden de website: eatingdisorderexplorers.com. We begonnen de site om meiden en jongens te stimuleren in herstel van hun eetstoornis, maar ook om informatie te geven, motivatie te creëren en ook de moeilijke momenten in het herstel van een eetstoornis te laten zien. Nu, ruim een jaar verder, ga ik afscheid nemen van de website waar ik een jaar lang ongelofelijk veel plezier en energie in heb gestopt. Ik stap nu in een nieuw hoofdstuk qua herstel en leven en neem daarbij afscheid van de site. 

IMG_7104

photo by Nynke Altenburg

Met mega veel inspiratie en plezier heb ik aan de website gewerkt. Wat ik vooral belangrijk vond was anderen laten zien dat herstel van een eetstoornis met vallen en opstaan gaat, en dat dat oké is. Ik heb veel liefde en tijd in de site gestopt en daarom is het afscheid nemen ervan best zwaar, maar het is goed. Want ik ga door, en ik begon te merken dat de website me niet meer positieve energie gaf, maar het m’n eetstoornis in stand hield.

Vorige maand ben ik in Portugal geweest voor de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern, ik ga hier verder niet over uit wijden. Maar wel wil ik zeggen dat ik een ontzettend bijzondere maand heb gehad, waar ik zo intens veel heb geleerd. Ik heb zoveel inzichten gekregen over mezelf, mijn eetstoornis en mijn omgeving. Ook werd ik voor de volle 100% gestimuleerd in kwetsbaar zijn, delen en het mézelf zijn. Ik heb daar zoveel liefde ontvangen en het is een maand die me echt verder heeft geholpen in m’n herstel. Ook begon ik me deze maand te realiseren, dat ik zoveel dingen doe die móeten van mezelf. Waar de site eerst makkelijk begon, begon het steeds groter te worden en gingen meer en meer mensen het lezen. De druk werd groter voor me en ik begon de waardering voor mezelf uit m’n website te halen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de site en ben blij met alle lieve berichten van mensen die kracht, steun en motivatie halen uit de artikelen. Ook was het ontzettend bijzonder om te zien hoe snel de blog veel lezers kreeg en krijgt. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven hopen en daarvoor wil ik jullie allemaal bedanken.

Mijn tijd om te gaan is aangebroken, maar 2 andere meiden zetten de site door: Eva en Hanneke, vol vertrouwen geef ik de site door aan hun. Ik ben heel blij (en trots) met het aandeel wat ik heb mogen leveren op de site, maar ook in de media (tv-progamma’s, interviews en informatie voor onderzoeken) over eetstoornissen, maar nu is het tijd voor míj. Om volledig te herstellen, weer helemaal mezelf te worden en te gaan doen wat ik wil. En nee, ik ben nog niet hersteld. Maar ik zet wel stappen en zoals ik dat hier vaak ook heb beschreven: het gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik weer helemaal ga herstellen, en dat ik weer helemaal Anne Dore ga worden. Zonder anorexia.

Lieve lezers, ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs, de lieve reacties en daarbij ook de energie die ik eruit heb gehaald. Ik hoop dat je (als je ook een eetstoornis hebt) de kracht gaat vinden om te herstellen, en mijn laatste toevoeging daaraan is: zoek hulp. Je wil het vast allemaal zelf doen, maar zelf doen, hoeft niet alleen. Zoek hulp en ga je eetstoornis aan. De enige manier om ervan af te komen en te herstellen is om door de pijn en de angst heen te gaan. Ga ervoor! Want een leven zonder eetstoornis, is zóveel leuker. Maar vooral betekent het: vrijheid.

Liefs,

Anne Dore

IMG_7238

photo by Nynke Altenburg

“Het Gras Is Blauw Aan Mijn Kant Van De Straat”

Theater is mijn grootste passie, en het gene waar ik het meest van kan genieten. Het is ook mijn grootste motivatie om door te blijven vechten. Monologen schrijven is daarom een manier van mij om met bepaalde situaties om te gaan.

Ik schreef deze monoloog gisteren, omdat ik een manier zocht om mensen zonder eetstoornis uit te leggen hoe het voelt, en ik wilde hem graag met jullie delen:

 

Het gras is blauw aan mijn kant van de straat.

Dat klinkt vreemd he? Dat iemand zijn waarheid zo intens kan verschillen met die van jou.

Maar dat is wat ik zie als ik naar buiten kijk. Mijlenver blauw gras.

 

Ik zou het liever groen zien, want blauw doet zeer aan mijn ogen.

Blauw is pijnlijk, en eenzaam, en klein.

Blauw is in de spiegel kijken en nog steeds niet tevreden zijn.

Blauw is tellen, eindeloos tellen.

Blauw is kijken naar een appel, maar geen appel zien. Ik zie consequenties. 1 appel.  61 calorieën. 20 minuten wandelen. 10 milligram bisacodyl. 6x overgeven. Een hele dag compenseren

Blauw is gevoelloos. Veilig. Rustig.

Rustig, maar niet ontspannen.

Nee, blauw is stressvol. Ik krijg hoofdpijn van blauw.

 

Het gras is blauw aan mijn kant van de straat.

Maar dat is goed, want groen is maar saai. Toch? Saai.

Prima. Saai klinkt prima.

Niet naar een kliniek gaan is saai. Prima

Niet huilend gebukt over een wc staan is saai. Prima.

Je ook mooi kunnen voelen zonder honger te hebben is saai. Prima.

Gewoon een appel zien is saai. Prima.

Want er is tenminste niks meer om te tellen. De rekenmachine in mijn hoofd staat eindelijk stil

 

Ik wil geen blauw gras meer zien. Ik wil het groen.

Groen is mooi, en warm en gezellig.

Groen is zien hoe mooi de zon schijnt buiten.

Het is liedjes zingen, en boeken lezen.

Het is kijken naar de sterretjes is de ogen van een ander

Het is niet in paniek raken als er eten ter sprake komt.

Groen is accepteren dat ik niet altijd weet wat het beste voor me is.

Groen is steun vinden in de kleine dingen om je heen. Boksen. Een armband van parachute stof. Een ketting met een sleutel eraan. Een otter. Een knuffel op het juiste moment.

Groen is in de spiegel kijken, en gewoon ik zien. Gewoon ik. Saaie ik. 

Prima

 

Liefs, Eva

Weer een hoofdstuk afgesloten

Lieve allemaal,

In een aantal blogs geleden schreef ik dat ik zou gaan afronden bij Human Concern. 2 Weken geleden was de dag dat de knopen definitief zijn doorgehakt en de laatste gesprekken zijn ingepland. Ik ga stoppen! Een hele opluchting, want ondanks dat ik onwijs veel heb geleerd bij HC merkte ik de laatste tijd dat ik het niet meer nodig had. Ik had nauwelijks meer gesprekken, want eigenlijk redde ik mijzelf heel goed. Ik weet dat ik moet blijven praten als er iets is waar ik mee zit, dat blijft het meest belangrijke. Mijn ouders en mijn vriend zijn daar een hele grote steun in omdat ze blijven vragen hoe het met mij gaat en aan mij zien als het niet goed gaat. Toch durfde ik het niet af te sluiten tot ik zekerheid had over een andere behandeling, ik had nog niet genoeg vertrouwen in mijzelf. Maar die zekerheid kwam er niet, ik hoorde maar niks over mijn aanmelding en intussen ging ik met tegenzin naar therapie. Dat was het moment dat ik besloot mijn traject bij HC te stoppen. Want wat heeft therapie voor een zin als je er maar met 1 been instaat en je er met tegenzin heen gaat? In mijn geval niks.

Het afrondende gesprek met mijn hoofdbehandelaar heb ik vorige week gehad en over 2 weken staan de gesprekken met mijn systeemtherapeut en therapeut gepland. Het voelt goed, het geeft weer ruimte om bezig te gaan met nieuwe dingen en mijn eetstoornis achter mij te laten.

Wat betreft de nieuwe behandeling is inmiddels gelukkig meer bekent. Een maand of 3 geleden heb ik mij aangemeld bij Pro Juventus, een GGZ instelling voor levensloopproblematiek. Oké dat klinkt wel heel vreselijk, maar goed. Serieus als ik dat lees klinkt het net alsof ik naar een een of ander gesticht ga, valt mee hoor jongens 😉 Bij Pro Juventus zal ik mijn depressie verder gaan onderzoeken en hopelijk bezig gaan met mijn hooggevoeligheid. Mijn hooggevoeligheid is namelijk iets waar ik de laatste tijd weer veel mee bezig ben, en mee geconfronteerd wordt. Begin juli zal ik een intake gesprek hebben met verschillende personen, aan de hand daarvan wordt besloten of ze mij een geschikte behandeling kunnen bieden. Maar voor die tijd zal ik nog een hoop vragenlijsten in moeten vullen.

Terwijl ik wacht op dit aanmeldingstraject ga ik ook nog kijken naar een instantie in Nijmegen. Mocht vandaag alles goed gaan (selectiedag voor de opleiding :0) dan start ik in september daar natuurlijk met studeren. Eigenlijk is het dus makkelijker als ik daar wat vindt. Ik had gehoopt dat ik bij Pro Juventus veel eerder zou kunnen starten en dan was het makkelijker om een centraal gelegen plek te kiezen. Maar dit is dus niet meer aan de orde. Ik wacht geduldig mijn aanmelding af en maak daarna een keuze.

Ik vind het best spannend om weer een nieuw traject te starten, maar weet zeker dat het goed gaat komen!

Liefs,

Hanneke

Afgevallen?

Na het maanden te hebben uitgesteld is het tijd dat ik deze blog schrijf. Afvallen. Een helaas erg belangrijk onderdeel van mijn eetstoornis. Het zit in m’n hoofd en beïnvloed mijn gedachten 24 uur per dag. Maar hoe ga je daar mee om? En wat gebeurt er als het compleet fout gaat?

 

Oktober 2017 was het moment waarop Ik mijzelf voor het eerst weer woog. Ik weet ook niet waarom ik op dat moment de behoefte voelde om het getal weer een keer te weten, maar wat ik wel weet is dat ik me helemaal te pletter ben geschrokken. Want op de weegschaal stond een enorm getal. Ik dacht bij mezelf “hoe heb ik het in godsnaam zover laten komen”. Ik wist dat de eetbuien erg intens waren de laatste paar maanden, maar ik was compleet in ontkenning over wat het met mijn lichaam had gedaan. Maar toen ik eenmaal wist wat het getal was, kon ik het niet meer ontkennen. De waarheid van mijn probleem stond met keiharde koude nummer weergegeven op de weegschaal.

afgevallen 2

Ik schaamde me zo enorm. Ik walgde van mezelf en van het getal. Nee. Nee, het moest en zal omlaag. Die zelfde dag nog pakte ik pen en papier en maakte een duidelijk plan. Wat boven aan dat plan stond was meteen heel duidelijk. GEEN EETBUIEN MEER. Met dat punt was opzich niks mis, maar mijn gedachtegang erachter zat niet goed. Ik was ervan overtuigd dat ik de eetbuien toch niet kon tegen houden, dus maakte ik met mezelf de afspraak dat als ik een eetbui zou krijgen is het zou compenseren met overgeven en sporten.

Ik kocht een weegschaal en een meetlint, en een opschrijfboekje waarin ik alles bij zou houden. Mijn gewicht, buikomvang, beenomvang en wat ik elke dag had gegeten. Dit getal moest en zou naar beneden. No matter what.

En dat lukte. Oh en of dat lukte. binnen een mum van tijd was ik de eerste kilo’s kwijt. Ik was euforisch! Man, wat had ik dit gevoel enorm gemist. Dat gevoel van succes, van doelen behalen, van controle. Maar ik kon beter, dacht ik. Ik kon meer doen, minder eten, sneller afvallen. Alles kon een tandje hoger, dacht ik. Dus ik paste de gemaakte afspraken aan, en voegde wat toe

En jahoor, het ging allemaal nog sneller! Ik vond trucjes op het internet, en verloor me in de wereld van afvaltabletten, detoxtroep, en laxeermiddelen. Ik zag hoe mijn lichaam transformeerde, en al mijn kleding te groot werd. Kleding die van de zomer nog aan de strakke kant was lubberde nu losjes om mijn lijf. En ik? Ik vond het geweldig! Ik voelde me succesvol, in controle,  en gedisciplineerd.

Na dit een flink aantal weken te hebben volgehouden behaalde ik in Januari mijn eerste streefgewicht. Ik was blij, maar nog lang niet tevreden. Mijn calorie-limiet werd weer aangepast uit ongeduld. Het moest sneller gaan, ik wilde dit lijf niet meer hebben! ‘

Ongemerkt begon ik langzaam de controle te verliezen. School verdween naar de achtergrond. Het maakte me niet meer uit, alle focus lag op eten, niet eten, bewegen, calorieën en de weegschaal. Mijn lijf begon op de rem te trappen. Ik was duizelig, had het altijd koud, hoofdpijn en buikpijn. Of ja, ik dacht dat het buikpijn was. Achteraf had ik denk ik op die momenten gewoon honger, maar na een tijdje herkende ik dat gevoel niet eens meer. Mijn laxeermiddel gebruik werd erger, en mijn vast-periodes langer. Mijn wereld werd klein. Ik ging bijna niet meer naar school. Ik was thuis, aan het sporten, rekenen, tellen, meten en wegen. De hele dag.

Dit is zo doorgegaan tot midden april. De begeleiding op de woonvorm waar ik woon hadden al een tijd in de gaten waar ik mee bezig was. Ze hadden mijn weegschaal al ingenomen, en ik had wekelijkse weegmomenten bij hun zodat ze een vinger aan de pols konden houden. Ze hebben alles geprobeerd in die tijd. Gesprekken, samen met me eten, bij me blijven zitten na het eten om te checken of ik het binnen hield. Alles. Maar niks werkte. Op een gegeven moment nam de radeloosheid de overhand en hebben ze de crisisdienst ingeschakeld. Zij hebben vrijwel meteen besloten dat er een opname op een eetstoornisafdeling plaats moest vinden. Dus dat is wat er gebeurde. Op 7 mei werd ik opgenomen in de kliniek.

De somatische screening in de kliniek was mijn eerste belangrijke eye opener. Ik was inderdaad afgevallen, maar daarvoor betaalde ik een grote prijs. Ik werd niet meer ongesteld, mijn haar viel met plukken tegelijk uit mijn hoofd en was dof en ongezond, Mijn bloedsuikerspiegel was super onregelmatig en mijn bloeddruk was verlaagd. Maar het meeste schrikbarend waren mijn bloedwaardes. Meteen die middag werd er een recept uitgeschreven voor nutridrink en een zware vitamine D kuur. Ook mijn darmen hebben het zwaar te verduren gehad. Door mijn laxeergedrag waren ze lui geworden, en kreeg ik op natuurlijke wijze geen stoelgang meer. Daarvoor gebruik ik nu 27, mg Macrogol per dag. Ook dit zal nog wel even het geval blijven.

Mary-Kate-Olsen

Inmiddels ben ik sinds een paar dagen weer thuis. Ik ben 1 maand in de kliniek geweest toen we hebben besloten dat ik het beste ambulant verder kon gaan. Het is erg fijn om weer lekker thuis te zijn, maar het gevecht blijft zwaar. Ook hier eet ik nog steeds onder begeleiding, zie ik een diëtiste en volg ik therapieën bij de GGZ.

Mijn terugval was intens, dat ga ik niet ontkennen want dat heeft geen zin. Ik ben op dit moment vooral bezig met het oprapen van de scherven van mijn leven. Hulp accepteren, en accepteren dat ik een eetstoornis heb blijft een lastig punt, maar hapje voor hapje, en gesprek na gesprek krijg ik langzaam mijn eigen leven terug.

Liefs Eva

Eetstoornisherstel duurt 6-10 jaar

‘Maar je ziet er toch weer gezond uit? Dan is je eetstoornis toch over?’ ‘Ben je al een jaar in behandeling? Dan ben je toch alweer bijna hersteld?’ ‘Je lacht weer en gaat weer naar school, dan ben je vast hersteld?’ Dit zijn veel dingen die ik en anderen te horen krijg omtrent eetstoornisherstel. In deze blog vertel ik je meer over de gemiddelde duur van een eetstoornis en van het proces eromheen.

Gemiddeld duurt een eetstoornis 6-10 jaar

Zó lang?! Ja, zo lang… Natuurlijk is dit het gemiddelde. De ene doet er een jaar over, de ander kan na 3 jaar zeggen hersteld te zijn, ook zijn er uitzonderingen die het veel langer hebben dan 10 jaar. Maar de meeste mensen herstellen binnen 6-10 jaar. Dat is best een tijd maar zoals ik al zei: dit is relatief. Iedereen is verschillend en iedereen gaat op een andere manier door het proces heen van herstellen van een eetstoornis. Nu moet je niet denken dat je die 6-10 jaar heel diep in de eetstoornis zit (dit kan wel natuurlijk, ik wil het niet bagatelliseren), er zijn natuurlijk ook jaren waar je gewoon kunt functioneren in de maatschappij, maar waarin er nog steeds ‘restjes’ en dus de laatste punten van de eetstoornis zijn. Hersteld ben je dus nog niet, maar je hebt al wel het grootste stuk gehad.

Je hebt natuurlijk verschillende soorten eetstoornissen en daardoor ook verschil in hoe snel iemand in behandeling gaat/komt. Het kan bij iemand heel snel ontstaan en diegene kan snel in therapie gaan voor de eetstoornis (zoals bij mij, toen ik iets langer dan een jaar een eetstoornis had ging ik in behandeling bij Human Concern), maar het kan ook zijn dat je al jaren rondloopt met een eetstoornis en na een aantal jaar in behandeling gaat. Ieder mens verschilt en ieder mens herstel verschilt: en dat is helemaal oké.

Ieders traject verschilt

De ene gaat eerst een kliniek in, de andere houd het bij een diëtiste en weer een ander gaat in ambulante (=individuele) therapie, of natuurlijk een combi van meerdere dingen. Iedereen trekt zijn/haar eigen pad in herstel. Ook dit pad kan invloed hebben op de duur van je herstel. Als ik naar mezelf kijk zie ik dit ook. Ik ben eerst ambulante therapie in gegaan, toen een tijdje de kliniek in geweest en toen weer ambulant gegaan. Ik had die kilo’s die ik in de kliniek ben aangekomen echt nodig om ambulant verder te komen, als ik die niet had gehad, was ik nu (denk ik) nog niet op dit punt geweest in herstel. Dit hielp dus voor mij, maar voor een ander kan juist i.p.v. een klinische opname juist ambulante therapie helpen, of dagbehandeling.

Onzichtbare eetstoornis

Wanneer iemand er weer ‘gezond en happy’ uitziet, betekent dit nog niet dat iemand dit is. Hoe vaak ik nu wel niet hoor: ‘Maar je bent toch weer aangekomen en je lacht toch weer, betekent dat niet dat je al (bijna) hersteld bent?’ Iets wat me nog steeds best pijn doet, maar wat ik ook wel logisch vind. Ja, ik ben wat aangekomen. Ja, gelukkig kan ik weer lachen af en toe. Maar wat mensen niet zien is het onzichtbare. De eetstoornis die nog steeds keihard in m’n hoofd me telkens tegen spreekt, de ontzettende strijd waarin ik dag op dag in leef. Heel veel meiden en jongens die een eetstoornis hebben komen op gezond gewicht, of hebben een gezond gewicht: maar dit betekent niet dat diegene ook weer gezond is. Er zit nog zoveel meer achter dat alleen een gewicht. Eigenlijk, als je op gezond gewicht zit, dan begint de strijd pas. Want dan moet je dat lichaam gaan accepteren, met een stem in je hoofd die je nog telkens tegen spreekt.

Ook die lach, die mooie glimlach die alweer zo stralend lijkt is een masker van de werkelijkheid. Ik weet zeker dat bijna alle mensen met een eetstoornis of een psychische ziekte/stoornis dit herkennen. Het is zó makkelijk om je gevoel te verbergen achter die lach en te zeggen dat het ‘goed’ gaat. Maar in werkelijkheid zit er zoveel achter, het kan niet ‘zomaar’ weer goed gaan. Je kan niet de (eet)stoornis op een bootje plaatsen en vaarwel zeggen. Het is een proces, een slopend, moeilijk, energie vretend proces waarin je cóntinu moet blijven vechten.

 

blognieuw

bron: afbeelding

Herstel is een proces

Wat zich jaren heeft opgebouwd duurt ook weer jaren voordat het is afgebouwd. Een eetstoornis komt ergens vandaan. Er zitten achterliggende functies zoals trauma’s,karaktereigenschappen, onzekerheid en onverwerkt verleden waaruit de eetstoornis is ontstaan. Een eetstoornis is de coping om met je gevoel om te gaan. Of eigenlijk: om niet met je gevoel om te gaan. Voordat die eetstoornis dus weg zal gaan, voordat je ervan zal herstellen, zal je eerst achter die functies moeten komen. Die functies zal je aan moeten gaan, moeten leren accepteren, moeten verwerken en vooral mee leren werken. Dit is niet iets wat je van de een op de andere dag leert. Je moet jezelf volledig gaan accepteren en dát met een hoofd die dat tegenspreekt. Die functies waar je mee bezig moet, die hebben zich jaren opgebouwd. Het zal dus ook weer jaren duren voordat je ze hebt afgebouwd of mee hebt leren leven.

blognieuw3

bron: afbeelding

Heb je nog vragen over het herstel van een eetstoornis? Neem gerust contact met ons op!

Liefs,

Anne Dore