“Het Gras Is Blauw Aan Mijn Kant Van De Straat”

Theater is mijn grootste passie, en het gene waar ik het meest van kan genieten. Het is ook mijn grootste motivatie om door te blijven vechten. Monologen schrijven is daarom een manier van mij om met bepaalde situaties om te gaan.

Ik schreef deze monoloog gisteren, omdat ik een manier zocht om mensen zonder eetstoornis uit te leggen hoe het voelt, en ik wilde hem graag met jullie delen:

 

Het gras is blauw aan mijn kant van de straat.

Dat klinkt vreemd he? Dat iemand zijn waarheid zo intens kan verschillen met die van jou.

Maar dat is wat ik zie als ik naar buiten kijk. Mijlenver blauw gras.

 

Ik zou het liever groen zien, want blauw doet zeer aan mijn ogen.

Blauw is pijnlijk, en eenzaam, en klein.

Blauw is in de spiegel kijken en nog steeds niet tevreden zijn.

Blauw is tellen, eindeloos tellen.

Blauw is kijken naar een appel, maar geen appel zien. Ik zie consequenties. 1 appel.  61 calorieën. 20 minuten wandelen. 10 milligram bisacodyl. 6x overgeven. Een hele dag compenseren

Blauw is gevoelloos. Veilig. Rustig.

Rustig, maar niet ontspannen.

Nee, blauw is stressvol. Ik krijg hoofdpijn van blauw.

 

Het gras is blauw aan mijn kant van de straat.

Maar dat is goed, want groen is maar saai. Toch? Saai.

Prima. Saai klinkt prima.

Niet naar een kliniek gaan is saai. Prima

Niet huilend gebukt over een wc staan is saai. Prima.

Je ook mooi kunnen voelen zonder honger te hebben is saai. Prima.

Gewoon een appel zien is saai. Prima.

Want er is tenminste niks meer om te tellen. De rekenmachine in mijn hoofd staat eindelijk stil

 

Ik wil geen blauw gras meer zien. Ik wil het groen.

Groen is mooi, en warm en gezellig.

Groen is zien hoe mooi de zon schijnt buiten.

Het is liedjes zingen, en boeken lezen.

Het is kijken naar de sterretjes is de ogen van een ander

Het is niet in paniek raken als er eten ter sprake komt.

Groen is accepteren dat ik niet altijd weet wat het beste voor me is.

Groen is steun vinden in de kleine dingen om je heen. Boksen. Een armband van parachute stof. Een ketting met een sleutel eraan. Een otter. Een knuffel op het juiste moment.

Groen is in de spiegel kijken, en gewoon ik zien. Gewoon ik. Saaie ik. 

Prima

 

Liefs, Eva

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s