Kleine Gelukjes 2

Soms is het leven gewoon even niet zo positief te bekijken. Soms is het gewoon moeilijk om het licht aan het eind van de tunnel te blijven zien. Dit gevoel herkent iedereen vast wel. Een paar maanden geleden heb ik hier een blog over geschreven met een lijst met kleine gelukjes. Recentelijk heb ik nog zo’n lijst gemaakt, om de negatieve spiraal te breken. Ik wil deze lijst graag met jullie delen 😊

kleine gelukjes 2

Kleine gelukjes:

  • Tumblr Quotes
  • Herkenbare meme’s
  • De geur van wasverzachter
  • Pas gelakte nagels
  • Schommelen in het zonnetje
  • Foto’s printen en ophangen
  • Sproetjes krijgen door de zon
  • Ochtendwandelingen
  • Een fris verschoond bed
  • Organisatie op alfabetische volgorde
  • Nieuwe schoolspullen
  • De eerste ster die je ziet als het donker wordt
  • Vlinders in je buik voelen
  • Confetti
  • Een ballon opblazen en dichtknopen zonder dat hij knapt
  • Voor de wasmachine zitten en kijken hoe hij draait
  • Puppy’s (duhh)
  • Post-it briefjes in neonkleuren
  • 5 euro vinden in een oude spijkerbroek
  • Nostalgie
  • In je eentje op de bank naar je lievelingsfilm kijken
  • Warme zoethout thee
  • De mug doodslaan die je al de hele nacht zit te pesten
  • Waterijsjes
  • Een peuter op teenslippers
  • Het geluid van spelende kinderen
  • Een goede bass in een liedje
  • Duidelijkheid
  • Gekleurd plakband
  • Lijstjes maken.

 

Dit zijn de kleine observaties die we vaak vergeten te waarderen. Maar als je erop begint te letten, wordt het leven ineens een stuk leuker en gezelliger!

 

X Eva

Advertenties

“Het Gras Is Blauw Aan Mijn Kant Van De Straat”

Theater is mijn grootste passie, en het gene waar ik het meest van kan genieten. Het is ook mijn grootste motivatie om door te blijven vechten. Monologen schrijven is daarom een manier van mij om met bepaalde situaties om te gaan.

Ik schreef deze monoloog gisteren, omdat ik een manier zocht om mensen zonder eetstoornis uit te leggen hoe het voelt, en ik wilde hem graag met jullie delen:

 

Het gras is blauw aan mijn kant van de straat.

Dat klinkt vreemd he? Dat iemand zijn waarheid zo intens kan verschillen met die van jou.

Maar dat is wat ik zie als ik naar buiten kijk. Mijlenver blauw gras.

 

Ik zou het liever groen zien, want blauw doet zeer aan mijn ogen.

Blauw is pijnlijk, en eenzaam, en klein.

Blauw is in de spiegel kijken en nog steeds niet tevreden zijn.

Blauw is tellen, eindeloos tellen.

Blauw is kijken naar een appel, maar geen appel zien. Ik zie consequenties. 1 appel.  61 calorieën. 20 minuten wandelen. 10 milligram bisacodyl. 6x overgeven. Een hele dag compenseren

Blauw is gevoelloos. Veilig. Rustig.

Rustig, maar niet ontspannen.

Nee, blauw is stressvol. Ik krijg hoofdpijn van blauw.

 

Het gras is blauw aan mijn kant van de straat.

Maar dat is goed, want groen is maar saai. Toch? Saai.

Prima. Saai klinkt prima.

Niet naar een kliniek gaan is saai. Prima

Niet huilend gebukt over een wc staan is saai. Prima.

Je ook mooi kunnen voelen zonder honger te hebben is saai. Prima.

Gewoon een appel zien is saai. Prima.

Want er is tenminste niks meer om te tellen. De rekenmachine in mijn hoofd staat eindelijk stil

 

Ik wil geen blauw gras meer zien. Ik wil het groen.

Groen is mooi, en warm en gezellig.

Groen is zien hoe mooi de zon schijnt buiten.

Het is liedjes zingen, en boeken lezen.

Het is kijken naar de sterretjes is de ogen van een ander

Het is niet in paniek raken als er eten ter sprake komt.

Groen is accepteren dat ik niet altijd weet wat het beste voor me is.

Groen is steun vinden in de kleine dingen om je heen. Boksen. Een armband van parachute stof. Een ketting met een sleutel eraan. Een otter. Een knuffel op het juiste moment.

Groen is in de spiegel kijken, en gewoon ik zien. Gewoon ik. Saaie ik. 

Prima

 

Liefs, Eva

Afgevallen?

Na het maanden te hebben uitgesteld is het tijd dat ik deze blog schrijf. Afvallen. Een helaas erg belangrijk onderdeel van mijn eetstoornis. Het zit in m’n hoofd en beïnvloed mijn gedachten 24 uur per dag. Maar hoe ga je daar mee om? En wat gebeurt er als het compleet fout gaat?

 

Oktober 2017 was het moment waarop Ik mijzelf voor het eerst weer woog. Ik weet ook niet waarom ik op dat moment de behoefte voelde om het getal weer een keer te weten, maar wat ik wel weet is dat ik me helemaal te pletter ben geschrokken. Want op de weegschaal stond een enorm getal. Ik dacht bij mezelf “hoe heb ik het in godsnaam zover laten komen”. Ik wist dat de eetbuien erg intens waren de laatste paar maanden, maar ik was compleet in ontkenning over wat het met mijn lichaam had gedaan. Maar toen ik eenmaal wist wat het getal was, kon ik het niet meer ontkennen. De waarheid van mijn probleem stond met keiharde koude nummer weergegeven op de weegschaal.

afgevallen 2

Ik schaamde me zo enorm. Ik walgde van mezelf en van het getal. Nee. Nee, het moest en zal omlaag. Die zelfde dag nog pakte ik pen en papier en maakte een duidelijk plan. Wat boven aan dat plan stond was meteen heel duidelijk. GEEN EETBUIEN MEER. Met dat punt was opzich niks mis, maar mijn gedachtegang erachter zat niet goed. Ik was ervan overtuigd dat ik de eetbuien toch niet kon tegen houden, dus maakte ik met mezelf de afspraak dat als ik een eetbui zou krijgen is het zou compenseren met overgeven en sporten.

Ik kocht een weegschaal en een meetlint, en een opschrijfboekje waarin ik alles bij zou houden. Mijn gewicht, buikomvang, beenomvang en wat ik elke dag had gegeten. Dit getal moest en zou naar beneden. No matter what.

En dat lukte. Oh en of dat lukte. binnen een mum van tijd was ik de eerste kilo’s kwijt. Ik was euforisch! Man, wat had ik dit gevoel enorm gemist. Dat gevoel van succes, van doelen behalen, van controle. Maar ik kon beter, dacht ik. Ik kon meer doen, minder eten, sneller afvallen. Alles kon een tandje hoger, dacht ik. Dus ik paste de gemaakte afspraken aan, en voegde wat toe

En jahoor, het ging allemaal nog sneller! Ik vond trucjes op het internet, en verloor me in de wereld van afvaltabletten, detoxtroep, en laxeermiddelen. Ik zag hoe mijn lichaam transformeerde, en al mijn kleding te groot werd. Kleding die van de zomer nog aan de strakke kant was lubberde nu losjes om mijn lijf. En ik? Ik vond het geweldig! Ik voelde me succesvol, in controle,  en gedisciplineerd.

Na dit een flink aantal weken te hebben volgehouden behaalde ik in Januari mijn eerste streefgewicht. Ik was blij, maar nog lang niet tevreden. Mijn calorie-limiet werd weer aangepast uit ongeduld. Het moest sneller gaan, ik wilde dit lijf niet meer hebben! ‘

Ongemerkt begon ik langzaam de controle te verliezen. School verdween naar de achtergrond. Het maakte me niet meer uit, alle focus lag op eten, niet eten, bewegen, calorieën en de weegschaal. Mijn lijf begon op de rem te trappen. Ik was duizelig, had het altijd koud, hoofdpijn en buikpijn. Of ja, ik dacht dat het buikpijn was. Achteraf had ik denk ik op die momenten gewoon honger, maar na een tijdje herkende ik dat gevoel niet eens meer. Mijn laxeermiddel gebruik werd erger, en mijn vast-periodes langer. Mijn wereld werd klein. Ik ging bijna niet meer naar school. Ik was thuis, aan het sporten, rekenen, tellen, meten en wegen. De hele dag.

Dit is zo doorgegaan tot midden april. De begeleiding op de woonvorm waar ik woon hadden al een tijd in de gaten waar ik mee bezig was. Ze hadden mijn weegschaal al ingenomen, en ik had wekelijkse weegmomenten bij hun zodat ze een vinger aan de pols konden houden. Ze hebben alles geprobeerd in die tijd. Gesprekken, samen met me eten, bij me blijven zitten na het eten om te checken of ik het binnen hield. Alles. Maar niks werkte. Op een gegeven moment nam de radeloosheid de overhand en hebben ze de crisisdienst ingeschakeld. Zij hebben vrijwel meteen besloten dat er een opname op een eetstoornisafdeling plaats moest vinden. Dus dat is wat er gebeurde. Op 7 mei werd ik opgenomen in de kliniek.

De somatische screening in de kliniek was mijn eerste belangrijke eye opener. Ik was inderdaad afgevallen, maar daarvoor betaalde ik een grote prijs. Ik werd niet meer ongesteld, mijn haar viel met plukken tegelijk uit mijn hoofd en was dof en ongezond, Mijn bloedsuikerspiegel was super onregelmatig en mijn bloeddruk was verlaagd. Maar het meeste schrikbarend waren mijn bloedwaardes. Meteen die middag werd er een recept uitgeschreven voor nutridrink en een zware vitamine D kuur. Ook mijn darmen hebben het zwaar te verduren gehad. Door mijn laxeergedrag waren ze lui geworden, en kreeg ik op natuurlijke wijze geen stoelgang meer. Daarvoor gebruik ik nu 27, mg Macrogol per dag. Ook dit zal nog wel even het geval blijven.

Mary-Kate-Olsen

Inmiddels ben ik sinds een paar dagen weer thuis. Ik ben 1 maand in de kliniek geweest toen we hebben besloten dat ik het beste ambulant verder kon gaan. Het is erg fijn om weer lekker thuis te zijn, maar het gevecht blijft zwaar. Ook hier eet ik nog steeds onder begeleiding, zie ik een diëtiste en volg ik therapieën bij de GGZ.

Mijn terugval was intens, dat ga ik niet ontkennen want dat heeft geen zin. Ik ben op dit moment vooral bezig met het oprapen van de scherven van mijn leven. Hulp accepteren, en accepteren dat ik een eetstoornis heb blijft een lastig punt, maar hapje voor hapje, en gesprek na gesprek krijg ik langzaam mijn eigen leven terug.

Liefs Eva

Pro-Ana Sites

Dit is een  van de zwaardere onderwerpen om over te bloggen, en toch is het zoiets belangrijks. Op de manier waarmee we nu met het internet omgaan en bijna alles draait om het hebben van een online-leven, wordt dit probleem namelijk steeds prominenter. Daarom wil ik het in dit artikel graag hebben over Pro-Ana sites, de risico’s en de reden waarom er nog steeds gebruik van wordt gemaakt.

Ik herinner me nog mijn eerste keer dat ik op een site terecht kwam. Ik zocht afvaltips en inspiratie. Na door een heleboel google pagina’s te hebben gebladerd die allemaal niet aanboden wat ik zocht kwam ik opeens op een site terecht waar de eerste foto’s die ik zag van meisjes waren met het lijf dat ik wanhopig graag wilde. Dus uiteraard keek ik hierop verder. De site bestond uit meerdere delen. Er was bijvoorbeeld een forum en een chatroom. Er was een apart stuk met “thinspiration” en pro-ana quotes en brieven, maar het belangrijkste stuk van de site was misschien nog wel De Wedstrijd.

lifestyle

De wedstrijd was een aparte pagina van de site, en als je erop klikte was het eerste wat je voor je kreeg een inschrijfformulier waarop je je naam, leeftijd, startgewicht, eerste doel en ultieme doel moest invullen. Dus ik, zo nieuwsgierig en misschien zelf geïntimideerd als ik was, gaf deze informatie op. Ik gaf mijn naam, leeftijd, huidige gewicht en schreef op dat mijn eerste doel 7 kilo en mijn ultieme doel 23 kilo verliezen was.

Toen ik op enter drukte viel mijn mond zowat 3 meter open. Een hele pagina vol met foto’s van graatmagere meisjes. Heupbotten, ribben, ruggengraten. Alles was te zien. En de nummers.. Meisjes die op dat moment 45 kilo wogen en zeiden dat ze nog 12 pond kwijt wilden. Een jongen die  vertelde dat hij zichzelf 10 keer in zn maag heeft gestompt om ervoor te zorgen dat hij zijn 36 urige “vast” nog even door kon zetten. En ik? Ik was meteen verkocht.

Deze mensen. Deze mensen hadden de discipline die ik tekort kwam dacht ik. Ik spendeerde de rest van die middag scrollend door de vele berichten en tips, met een opschrijfboekje ernaast zodat ik de “belangrijkste” beter kon onthouden. Het waren de meeste verknipte tips. “jog naakt voor de spiegel, als je al je vet ziet blubberen heb je vanzelf geen honger meer. Drink 10 glazen ijswater per dag. Daarmee verbrand je 300 calorieën. Stel je ontbijt na het ochtendsporten zo lang mogelijk uit, dan blijft je metabolisme in overdrive”  De volgende dag schreef ik mijn eerste bericht op het forum waar ik om hulp vroeg om onder mijn lunch uit te komen. Ik kreeg gelijk antwoorden, en ik voelde me zo.. begrepen.. eindelijk waren er mensen met hetzelfde doel als ik, dacht ik.

Dit is het geen wat deze sites zo levensgevaarlijk maakt. Het geeft de mensen die normaal het gevoel hebben dat ze nergens bijhorend een plek om hun stoornis te voeden met deze compleet gestoorde dingen. En terwijl ik dit typ voel ik mezelf gewoon boos worden, omdat ik me afvraag of de persoon die deze site gemaakt heeft weet wie hij aan het doen is?! Weet diegene wel hoeveel levens hij verwoest heeft? Hoeveel ouders hij hun kind heeft afgenomen? Hoe hij jongens en meisjes door het hele land zichzelf heeft laten uithongeren tot ze in het ziekenhuis terecht kwamen. Hoe hij ze naar zichzelf hebben laten kijken alsof ze afval zijn.

lifestyle 2.jpeg

Met het internet is niks mis, maar met sommige mensen wel. En in de tijd waarin we nu leven gebeurd als het gemene in het geheim. Op een scherm waar niemand er iets van kan zeggen.

Voor het schrijven van dit artikel ben ik terug gegaan naar de site die ik gebruikte, en het brak mijn hart. Simpelweg omdat er niks veranderd was. De berichten, de foto’s, de  vragen, de tips, de wedstrijd. Alles was hetzelfde, alleen dan met andere mensen. Maar juist omdat ik terugging ben ik er eindelijk achter wat de sites zo aantrekkelijk maakt. Eetstoornissen worden geromantiseerd en verheerlijkt. Het wordt beschreven als een levensstijl in plaats van een ziekte.  Het wordt beschreven als een kunst die je onder de knie moet krijgen. En. Dat. Is. Ziek.

Denk met je verstand, niet met je eetstoornis. En blijf vechten.

 

Liefs Eva

Dagje mee eten #2

In onze vaste rubriek FOOD schrijf ik deze week weer een blog waarin ik jullie meeneem in een dag binnen mijn eetpatroon.  Ik volg een, tijdens mijn opname, gemaakte eetlijst waarop staat wat en hoeveel ik moet eten per dag, en dit lukt vrij goed. Als ik de lijst goed volg consumeer ik ongeveer 1900 calorieën per dag ( But who gives a shit ;p ) De rede dat ik een eetlijst volg is vooral zodat ik niet obsessief bezig ga met “nummers”. uiteraard is dit niet iets wat goed werkt voor iedereen maar het maakt het voor mij een stuk makkelijker.

Ontbijt:

wp-image-778402075
Als ontbijt at ik vandaag dit “mixje” met yoghurt, frambozen en blauwe bessen uit de vriezer en wat cruesli met noten. een lekkere manier om de dag te starten 🙂

 

 

wp-image-2007039125
Als ochtend td’tje at ik deze brosse eierkoek, en dit is echt een heel lekker koekje. Echt een aanrader!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wp-image-1501091714
Als lunch at ik deze 2 witte bolletjes met philadephia spread. wat niet op de foto staat is het glas water en de kop cup a soup die ik erbij had
wp-image-552419098
Als middag td’tje had ik deze stukjes komkommer en daarbij dronk ik dit flesje water met perziksmaak van de Lidl.
wp-image-1733680299
Als avondeten kookte ik deze avond samen met Larissa. We maakten deze groente lasagna met oa: courgette tomaat, spinazie en mozarella. suuuuper lekker 🙂 als toetje aten we nog een ijsje.

 

 

 

 

wp-image-1048258019
Als avond td’tje at ik deze 2 halve perzikken uit blik. heel lekker vind ik die 🙂

En dat was hem alweer. ik hoop dat jullie het leuk vonden om weer een keertje mee te kijken in mijn eetpatroon, en ik zie graag jullie reacties tegemoet.

We hebben sinds kort ook een email waarop je ons kan bereiken met vragen, opmerkingen of verhalen. We zijn ook altijd opzoek naar gastbloggers, dus als je daar in geïnteresseerd bent stuur dan vooral een mailtje eatingdisorderexplorers@hotmail.com!

Liefs,

Eva