Mijn signalen voor een depressie

Het is alweer een tijdje stil op de blog, iedereen geniet van zijn vakantie en komt tot rust. Maar vandaag verbreek ik de radiostilte. Ik heb een heerlijke vakantie gehad, ben met mijn vriend en schoonfamilie op vakantie geweest in Italië en heb thuis lekker rustig aan gedaan. Toch ga ik daar vandaag geen blog over schrijven, die komt nog 😉

In deze blog wil ik wat meer beschrijven hoe een depressieve periode er bij mij uitziet en welke signalen ik bij mezelf herken. Bind je hier trouwens niet aan vast, wat bij mij signalen zijn van een mindere periode hoeft bij jou niet zo te zijn. Twijfel je of je last heb van een depressie ga dan langs bij je huisarts. Deze signalen kunnen je wel helpen om een eventuele depressie te herkennen.

Een depressieve periode overvalt mij nog steeds wel een beetje, maar in de loop van de jaren heb ik fases leren herkennen. Zodra ik een van de signalen herken kan ik er rekening mee houden dat er een mindere periode aankomt, en zo proberen te handelen dat het zo goed mogelijk uitpakt.

 

Dromen

Een van de eerste signalen van een depressieve periode is dat ik heel erg ga dromen. Deze dromen zijn niet altijd naar, maar wel heel intens en levensecht. Vaak wordt ik midden in de nacht zwetend wakker en moet ik eerst even bijkomen. Naar mate het langer aanhoudt wordt het steeds erger en wordt ik s nachts vaak wakker (15 keer per nacht ongeveer). Ook komt er dan een thema naar boven die terug blijft komen. Ik verwerk mijn gedachtes en gevoelens heel erg in mijn dromen. dus zodra ik ergens mee worstel komt dit terug in mijn dromen.

 

Stemmingswisselingen

Ook kan mijn stemming uit het niets omslaan in de eerste fase. Van het ene op het andere moment kan ik in tranen uitbarsten, om na 10 minuten weer vrolijk te zijn. Waardoor dit ontstaat is voor mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Ik vind dit een van de meest vervelende dingen aan mijn depressie, het is heel onvoorspelbaar wat maakt dat hij mij vaak overvalt.

 

Behoefte aan rust en alleen zijn

Zodra ik merk dat ik mij minder voel, ga ik mij meer terugtrekken. Omdat ik heel druk ben in mijn hoofd ben ik snel overprikkeld. Ik heb rust nodig om, tot op zekere hoogte, mijn gedachtes te kunnen ordenen. Ik kan het op die momenten niet goed verdragen dat er mensen om mij heen zijn. Die overprikkeldheid maakt mij ook heel moe, je moet je voorstellen dat je alles wat je hoort, ziet, voelt en ruikt opslaat in je hoofd en daarbij dus ook nog moet knokken tegen negatieve en foute gedachtes in je hoofd. Dat breekt je op.

 

Weinig puf om iets te doen en geen interesse

Ik vind het erg lastig om in de periodes dat ik mij niet goed voel, iets te ondernemen. Eigenlijk met alles, of  het nou groot of klein is. een boek lezen, serie kijken met de hond  wandelen of wat afspreken, ik heb gewoon nergens zin in. Ik zie op tegen de dag en blijf het liefste zo lang mogelijk in bed liggen. Dit maakt dat ik in een negatieve cirkel kom die heel moeilijk te doorbreken is. Vooral in de avonden. Doordat ik nergens zin in heb ga ik veel denken en mijzelf in de weg zitten. Dit maakt dat ik mij alleen maar slechter ga voelen.

 

Veel slapen en dit ook nodig hebben

Zoals ik eerder al schreef is slapen en vermoeidheid een groot ding in mijn depressie. Prikkels maken mij heel moe, negatieve gedachtes maakt dit erger en niet of slecht slapen maakt het ondraagbaar. Dus behalve dat ik geen zin heb om ’s ochtends uit bed te komen is het lichamelijk ook niet altijd haalbaar. Eigenlijk slaap ik elke middag wel een uur om wat dingen te kunnen doen op een dag. Ik raak ook echt in paniek als ik weet dat ik een dag weg ga en niet kan slapen overdag. Ik ben bang dat ik de dag niet vol hou. Heel eerlijk is slapen ook een vlucht, een manier om even niet bewust bezig te zijn met mijn gedachtes en even niks te hoeven.

 

Geld uitgeven voor het ervaren van een geluksgevoel

Hoe lief ik het ook altijd vind dat mensen zeggen dat je moet genieten van de kleine dingen, dit is vaak erg onmogelijk als ik mij niet goed voel. Dit betekend niet dat ik niet kan zien dat iets mooi of fijn is, maar het doet niks met mij. Het gevoel komt niet binnen. Iets wat voor mijn depressie heel typisch is, is dat ik een bepaald geluksgevoel kan krijgen bij het kopen van iets. Plaatsvervangend plezier zullen we het maar noemen. Dit leidt niet tot immens grote uitgaven of problemen gelukkig. Maar gewoon een klein beetje plezier hebben van een paar gekke sokken ofzo.

 

Complimenten niet kunnen horen, wat onzeker maakt

Het horen van iets positiefs of liefs over mijzelf kan ik eigenlijk niet als ik mij niet goed voel. Het komt niet binnen en ik kan het niet geloven. Hoe kan iemand mij nou leuk vinden, er voor mij willen zijn of plezier met mij kunnen maken? Nee, in deze periodes zie ik niks positiefs aan mijzelf. Misschien is dit ook nog wel een reden dat ik mij ga afzonderen, ik ben alleen maar bang dat ik teveel en tot last ben bij anderen. Deze gedachtes maken mij heel onzeker, wat ik vooral merk in mijn relatie. Ik kan mijzelf helemaal gek maken met het idee dat ik niet leuk genoeg ben, dat ik saai ben en dat mijn vriend om deze redenen bij mij weg gaat. Dit vind ik heel moeilijk, omdat ik merk dat ik dan eindeloos naar bevestiging zoek. Bevestiging die ik aan alle kanten krijg, maar niet kan accepteren. Ik kan op mijzelf inpraten tot een paniekaanval aan toe, mijn hoofd maakt mij zo ongelooflijk onzeker. Ik ben zo bang om weer alleen te zijn….

 

Ik denk dat ik zo kort verwoord heb welke signalen ik zie bij mijzelf als ik mij niet goed voel. Het is misschien niet een hele zomerse blog, maar wel een die ik heel belangrijk vind en waar ik al een tijdje mee bezig ben. Ik heb een zomer gehad om hier over na te denken, en nu vind ik het tijd om dit met jullie te delen.

 

Liefs Hanneke

 

Advertenties

Controle

Lieve allemaal,

inmiddels kan ik met trots zeggen hersteld te zijn van mijn eetstoornis en mijn behandeling af te hebben gerond. Super tof, maar dit betekend niet dat alles gelijk koek en ei is. Nog niet alle onderliggende oorzaken van mijn eetstoornis zijn namelijk weg. Een van de grootste factoren was namelijk controle. En controle is iets wat ik nu nog heel hard nodig heb.

Over het algemeen draait een eetstoornis vaak om controle, controle op je gewicht, je lijf, je eten en je gevoelens. Inmiddels heb ik het eten dus niet meer nodig om controle te hebben, en dat geeft heel veel vrijheid. Maar helaas merk ik dat ik de controle op andere manieren terug probeer te pakken. Zodra ik mij iets minder voel merk ik dat ik veel chaos krijg in mijn hoofd. Vaak zijn dit gedachtes en gevoelens waar ik geen grip op kan krijgen. Om de grip weer terug te krijgen op mijn leven, ga ik bijna dwangmatig, lijstjes maken. Op dit soort momenten heb ik vaak het idee dat ik heel veel moet doen. Ik ga alles dan opschrijven om dit uit mijn hoofd te krijgen. Op die manier hoop ik weer rust te krijgen in mijn hoofd. Inmiddels weet ik wel dat dit niet echt werkt, want vaak hoef ik niet veel te doen maar ik mijn hoofd zo druk dat ik geen rust krijg.

 

content-schrijven-hoe-doe-je-dat

 

Een praktisch voorbeeld was een maand of 2 voor mijn selectiedag. Ik voelde mij minder goed en had, zoals ik hier boven schreef, veel chaos. Wat ik toen ben gaan doen is wel 10x opschrijven wat ik allemaal mee wou nemen naar de selectiedag en wat ik nog moest maken. Lijstje op mijn computer, op mijn telefoon, in mijn agenda, in een schrift, op mijn bureau. Ook heb ik wel tig keer de bak met al mijn schetsen open gehaald om te zien wat daar allemaal inzat, en mijn computer doorgespit op foto’s. Ik was helemaal geobsedeerd om maar niet stil te hoeven staan bij de spanning, gedachtes en gevoelens die ik had.

En werkt het? Nee! Een dag later loop je net zo hard tegen die muur. Maar op dat moment lijkt dat de beste oplossing ofzo. Zodra ik merk dat ik de drang krijg om de controle te willen hebben, deel ik dit wel met mijn ouders of mijn vriend. En in zekere zin helpt dit ook wel, maar dit neemt het gevoel niet weg. Na 5 jaar therapie weet ik dat ik niet toe moet geven aan deze drang, maar dat betekent niet dat het makkelijk is. Soms wil je je gewoon even niet rot voelen en al die depressieve gedachtes hebben. Maar dan moet je sterk zijn, je doel voor ogen houden en op jezelf in praten dat het niet helpt. Lukt dat altijd? Nee, kijk maar naar het voorbeeld dat ik gaf. Maar leren doe je met vallen en opstaan. En door te ontdekken dat iets niet helpt is het makkelijker om de volgende keer er niet aan toe te geven. Zoek afleiding, huil heel hard, praat met mensen die om je geven of ga een serie kijken. Zoek iets dat bij jou past. Zal ik iets vinden dat net zo goed helpt als het eten? Dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik nooit, maar dan ook nooit het eten meer ga gebruiken als redmiddel!

Liefs Hanneke

Een week uit mijn leven

Het is al even geleden dat ik jullie heb laten zien wat ik zoal doe in een week, hoog tijd dat ik dat weer eens ga doen. De week waarin ik jullie mee neem loopt van 11 tot en met 17 juni, best wel een roerige week waarin veel is gebeurt.

 

 

Maandag 11 juni

Feest, vandaag ben ik alweer 21 geworden. Omdat het een doordeweekse dag is en ik morgen een selectiedag heb in Nijmegen ga ik niet veel bijzonders doen vandaag. Toen ik s ochtends beneden kwam was het huis versiert en stond de tafel vol met cadeau’s. Papa en mama waren thuis dus hebben we samen ontbeten en de cadeautjes uitgepakt. Ik ben weer vreselijk verwent. Later op de ochtend kwam een buurvrouw koffie drinken, dan voel je je toch wel een beetje jarig. ’s Middags heb ik de laatste voorbereidingen gedaan voor de selectiedag en heb ik even een uurtje geslapen. Aan het einde van de middag kwam Tom en een vriendin, ook mijn oma en broer en schoonzus kwamen en hebben we met zijn allen gebarbecued. Gezellig, en opnieuw heb ik onwijs mooie cadeaus gekregen, waaronder een hele mooie armband van Tom! Tegen half 10 ging iedereen naar huis en ben ik bed gedoken want de wekker gaat de volgende dag weer op tijd.

 

 

 

 

Dinsdag 12 juni

Soms dan weet je dat de keuze die je maakt niet de juiste is. Vandaag was zo’n dag. In alle vroegte vertrok ik naar Nijmegen, mama had mij naar het station in Ommen gebracht zodat de reis net iets korter was. Onbewust had ik behoorlijk wat spanning opgebouwd voor deze dag, want dit was de dag dat ik moest bewijzen dat ik geschikt was voor de opleiding creatieve therapie. Ik was mooi op tijd dus had ik alle tijd om even te acclimatiseren en bij te komen van de reis. Om half 10 begon de dag en al snel had ik een klik met 2 meiden, kletsend, kleiend en lachend was de dag zo voorbij. Maar aan het einde van de dag kreeg ik te horen dat ik niet was toegelaten op de opleiding, wat een domper was het. De eerste 10 minuten. Daarna voelde ik alleen maar opluchting, opluchting omdat de druk er vanaf was, ik hoefde niet naar Nijmegen, een huis te zoeken een nieuwe stad te leren kennen, een nieuwe opleiding gaan doen.  En dat was het moment dat ik besefte dat ik er nog niet aan toe was, de stap was te groot en ik vroeg teveel van mijzelf.

Het klinkt nu misschien net alsof ik er niet van baalde, maar dat was echt wel zo hoor, ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik was boos omdat de reden die ze mij geven in mijn ogen niet eerlijk was. Ze vonden mijn werk te verfijnd en te cognitief. Ja dat klopt, mijn schilderijen zijn heel gedetailleerd, maar dat is mijn style. En de opdracht  was om persoonlijk werk mee te nemen. Nog steeds weet ik niet goed wat er dan ven mij werd verwacht. Maar achteraf is het maar goed dat ik ben afgewezen, anders was ik gewoon gegaan en had ik niet naar mijn gevoel geluisterd.

Op de voorkant van mijn portfolio stond de volgende tekst;

“Beter afgewezen worden

om wie je wel bent.

Dan geaccepteerd worden

om wie je niet bent.”

En nadat ik die had gelezen wist ik dat het goed was en heb ik mij erbij neer gelegd. Ik had andere kunstwerken mee kunnen nemen, maar dan had ik niet laten zien wie ik was. Mijn tijd komt nog wel!

Tegen 4 uur was ik in Zwolle en heeft een lieve vriendin mij naar huis gebracht, een heel waardevol moment. Ik voelde mij waardeloos en was bang dat iedereen teleurgesteld zou zijn in mij. En juist op die momenten zijn de mensen die het meest belangrijk voor mij zijn er. Ik werd gebeld, kreeg appjes, maar vooral heel veel liefde.

 

 

Woensdag 13 juni

Vandaag een dag zonder foto’s en dat geeft mooi weer hoe ik mij voelde, leeg. Ik was helemaal moe gestreden, mijn lichaam deed zeer en het lukte niet om iets te doen. Puur lichamelijk eigenlijk, want mentaal ging het best goed. ’s Ochtends heb ik een klein rondje gelopen met de honden om daarna weer 2 uur te slapen op de bank. Mijn broertje was inmiddels weer thuis uit school en samen hebben we een broodje gegeten. Ik heb in huis wat gerommeld en mijn spullen van de voorgaande dag opgeruimd. Toen was ik eigenlijk wel weer toe aan rust en ben ik een uurtje op bed gaan liggen. Aan het einde van de middag heb ik was groente gesneden voor het eten en heb ik nagedacht over een plan B rondom mijn studie. Na het eten heb ik mij gedoucht en een film gekeken met mijn broertje, al vrij op tijd lag ik weer in bed om de verloren energie in te halen.

 

 

 

Donderdag 14 juni

Na een goeie nachtrust voelde ik mij al een stuk beter. Vandaag was een dag waarin ik weer een grote stap heb gemaakt, ik heb namelijk besloten wat ik ga doen met mijn studie. Ik heb contact gezocht met het Viaa (hogeschool in Zwolle), daar werd ik met open armen ontvangen wat betekend dat ik vanaf september Social Work weer op ga pakken in het tweede jaar. Het voelt goed!

’s Middags heb ik met mama boodschappen gedaan voor zondag, dan vier ik mijn verjaardag. We gingen ook nog even langs de Action en daar heb ik mijzelf getrakteerd op iets voor mijn uitzet, 2 hele leuke groene kussens.

’s Avonds heeft Tom mij opgehaald en zijn we bij hem thuis geweest. Een aantal weken geleden hebben we met zijn zusje en zus en gezin foto’s gemaakt voor vader- en moeder dag. We hebben de foto’s af laten drukken op een canvas en deze hebben we vandaag gegeven. Heel dankbaar en gezellig!

 

 

 

Vrijdag 15 juni

Vandaag had ik overdag weinig gepland. “s Ochtends heb ik een lekker eind met de honden gelopen. Ik vind het fijn om de dag zo te beginnen, helemaal als het lekker weer is zoals vandaag. Toen ik weer thuis was heb ik een begin gemaakt aan deze blog en heb ik een serie gekeken, voor een film heb ik nog geen concentratie dus dan is een serie een perfecte oplossing. Ook heb ik mij vandaag ingeschreven bij het Viaa. Na de lunch heb ik een uurtje geslapen en alvast een taart gebakken voor zondag. De foto’s van de taart staan bij zondag. Tegen 9 uur heeft mama mij naar Vroomshoop gebracht en daar heb ik geslapen.

 

 

Zaterdag 16 juni

Zaterdag ging al vrij op tijd de wekker weer, want om half  10 zouden Tom en ik vertrekken richting Westerhaar. De korfbalvereniging waar Tom bij zit is hier, en vandaag hadden zij door middel van een priktoernooi afsluiting van het seizoen. Tom zat in de organisatie en ze hadden mij gevraagd of ik deze dag foto’s wilde maken. Erg leuk om te doen, maar wel heel vermoeiend. Op dagen als dit merk ik toch dat de hooggevoeligheid zijn tol eist. Tegen half 8 vertrokken we weer richting Dedemsvaart en daar hebben we de rest van de avond lekker op de bank gelegen en tv gekeken.

 

 

 

dav

Zondag 17 juni

Vandaag was het opnieuw feest, ik heb mijn verjaardag gevierd voor vrienden en familie. ’s Ochtends hebben we eerst met zijn alle de voorbereidingen gedaan en tegen half 3 kwam de visite. Oeh en wat zag de chocolade taart er lekker uit! En ik hou niet eens van chocolade taart 😉 Gelukkig waren er nog genoeg andere slachtoffers en was hij zo op.  Ondanks dat ik altijd behoorlijk op zie tegen zo’n dag, ben ik wel heel dankbaar. Ik vind het heel fijn om de mensen om wie ik geef bij elkaar te zien. Ik weet van mijzelf dat ik niet heel veel mee krijg op deze dagen omdat mijn hoofd vol zit van alle prikkels, maar de dag daarna realiseer mij dat altijd. Ik ben weer ontzettend verwent en kijk terug op een mooie, gezellige dag.

 

Dat was alweer een week, een week waarin ik weer allemaal ervaringen rijker ben en ik veel heb geleerd!

Liefs,

Hanneke

Weer een hoofdstuk afgesloten

Lieve allemaal,

In een aantal blogs geleden schreef ik dat ik zou gaan afronden bij Human Concern. 2 Weken geleden was de dag dat de knopen definitief zijn doorgehakt en de laatste gesprekken zijn ingepland. Ik ga stoppen! Een hele opluchting, want ondanks dat ik onwijs veel heb geleerd bij HC merkte ik de laatste tijd dat ik het niet meer nodig had. Ik had nauwelijks meer gesprekken, want eigenlijk redde ik mijzelf heel goed. Ik weet dat ik moet blijven praten als er iets is waar ik mee zit, dat blijft het meest belangrijke. Mijn ouders en mijn vriend zijn daar een hele grote steun in omdat ze blijven vragen hoe het met mij gaat en aan mij zien als het niet goed gaat. Toch durfde ik het niet af te sluiten tot ik zekerheid had over een andere behandeling, ik had nog niet genoeg vertrouwen in mijzelf. Maar die zekerheid kwam er niet, ik hoorde maar niks over mijn aanmelding en intussen ging ik met tegenzin naar therapie. Dat was het moment dat ik besloot mijn traject bij HC te stoppen. Want wat heeft therapie voor een zin als je er maar met 1 been instaat en je er met tegenzin heen gaat? In mijn geval niks.

Het afrondende gesprek met mijn hoofdbehandelaar heb ik vorige week gehad en over 2 weken staan de gesprekken met mijn systeemtherapeut en therapeut gepland. Het voelt goed, het geeft weer ruimte om bezig te gaan met nieuwe dingen en mijn eetstoornis achter mij te laten.

Wat betreft de nieuwe behandeling is inmiddels gelukkig meer bekent. Een maand of 3 geleden heb ik mij aangemeld bij Pro Juventus, een GGZ instelling voor levensloopproblematiek. Oké dat klinkt wel heel vreselijk, maar goed. Serieus als ik dat lees klinkt het net alsof ik naar een een of ander gesticht ga, valt mee hoor jongens 😉 Bij Pro Juventus zal ik mijn depressie verder gaan onderzoeken en hopelijk bezig gaan met mijn hooggevoeligheid. Mijn hooggevoeligheid is namelijk iets waar ik de laatste tijd weer veel mee bezig ben, en mee geconfronteerd wordt. Begin juli zal ik een intake gesprek hebben met verschillende personen, aan de hand daarvan wordt besloten of ze mij een geschikte behandeling kunnen bieden. Maar voor die tijd zal ik nog een hoop vragenlijsten in moeten vullen.

Terwijl ik wacht op dit aanmeldingstraject ga ik ook nog kijken naar een instantie in Nijmegen. Mocht vandaag alles goed gaan (selectiedag voor de opleiding :0) dan start ik in september daar natuurlijk met studeren. Eigenlijk is het dus makkelijker als ik daar wat vindt. Ik had gehoopt dat ik bij Pro Juventus veel eerder zou kunnen starten en dan was het makkelijker om een centraal gelegen plek te kiezen. Maar dit is dus niet meer aan de orde. Ik wacht geduldig mijn aanmelding af en maak daarna een keuze.

Ik vind het best spannend om weer een nieuw traject te starten, maar weet zeker dat het goed gaat komen!

Liefs,

Hanneke

Dag lief klein meisje

Lieve allemaal,

vandaag een iets andere blog als normaal. En ik moet zeggen dat ik het ook wel spannend vind om deze blog online te zetten. Eerlijk en open zijn over alles wat er in mijn leven gebeurt vind ik fijn om te doen, maar dit komt wel heel dichtbij.

Ongeveer 4 jaar geleden heb ik een gedichtje geschreven over hoe ik het ervoer om diabetes te krijgen. Voor mij was dit een hele ingrijpende gebeurtenis omdat mijn hele leven ineens op zijn kop stond. Ik ging verhuizen, maar moest ook mijn hele lichaam opnieuw leren kennen. Ik heb besloten om dit gedicht met jullie te delen omdat het mij blijft raken als ik het lees. In een paar woorden maak ik duidelijk wat er binnen in mij speelde die tijd.

 

 

Dag lief klein meisje

Dag lief klein meisje, tot nooit meer ziens.

Dag lief klein meisje, jij werd langzaam ik.

 

Jij werd “het meisje met diabetes”,

en niet jij, de echte ik.

Jij werd het meisje dat vrijheid op moest geven,

want alleen op reis was een groot gevaar.

 

Nee lief klein meisje, jij werd ik.

Ik die terug wou naar waar ze Jou kende,

in plaats van ik “het meisje met diabetes”.

Daar waar ze vroegen hoe het met Jou ging en niet naar al je ziektes.

Ik die wilde weten wie ik was en waar ik hoorde.

 

Nee lief klein meisje, jij verloor je eigen kleine ik.

Dag lief klein meisje, tot ooit weer ziens.

 

 

Vanaf de dag dat ik de diagnose kreeg ging er een knop om in mijn hoofd. Ik moest nu voor mijzelf zorgen en verloor daarbij het kind zijn. Eigenlijk verloor ik mijzelf. In een nieuw dorp moest ik mijn leven opbouwen, maar in plaats van dat ik de zoektocht aanging van wie ik was, werd ik in een klap volwassen. Het is lastig om mee te doen met klasgenootjes als jij je anders voelt. Anders in mijn hoofd, maar lichamelijk ook anders want ik was ziek. Niet langer was de aandacht er voor mij, maar voor mijn diabetes. Ik verloor mijn eigen identiteit.

Tot op de dag van vandaag zit er een klein verlangen om weer het meisje van 8 te zijn. Geen zorgen, geen ziekte, gewoon ik. Ik wil weer spontaan zijn, op avontuur gaan en mij even nergens druk over te hoeven maken. Ik wil het kleine meisje in mijzelf weer vinden, en daarbij dus mijzelf.

Dag lief klein meisje, tot ooit weer ziens.

Liefs Hanneke

Leven in het hier en nu, dat blijft de key! 

Lieve allemaal,

ik zit met mijn benen in de zon, voor mij uit starend en genieten van 2 heerlijk spelende honden. Vandaag kan ik het weer, genieten! De afgelopen dagen waren zwaar, het leven vloog mij even aan. Ik was onzeker, bang en vooral terneergeslagen.

Over een aantal maanden begint er weer een heel nieuw leven, ik ga naar Nijmegen, weer volledig studeren en ga een huisje zoeken met een vriendin. Iets waar ik super naar uitzie maar wat ik toen even niet kon verdragen. Ik ben zo bang dat ik het niet kan. Bang dat mijn lichaam het niet aankan en ik weer heel hard in mijn depressie terugval. In een van mijn vorige blogs had ik het over vertrouwen hebben, nou dat vertrouwen was ver te zoeken. Ik heb voor mijzelf lang gedacht waar deze angst ineens vandaan kwam, en nu weet ik het.

In de afgelopen weken probeer ik langzaam weer van alles op te pakken, ik ben begonnen met auto rijlessen, sinds een maand heb ik een hele lieve vriend en ga steeds meer sociale activiteiten oppakken. Ik vind het heerlijk om weer wat om handen te hebben en dingen te hebben om naar uit te zien. Maar ergens zit er ook teleurstelling omdat het mij heel veel energie kost. Ik baal gewoon dat hier op geen enkele manier vooruitgang in zit. Altijd overweeg ik maar welke keuzes ik moet maken, ik ben gestopt met mijn studie en weer thuis gaan wonen in de hoop dat ik mij beter zou gaan voelen en gelukkig is dit gebeurt. Maar waarom krijg ik door al deze rust geen extra energie? Ik ben gewoon boos op mijn lichaam omdat het mij tegenhoudt in de dingen die ik wil doen. Mentaal gaat het eindelijk beter, ik heb zin in het leven en wil lekker op pad gaan. Maar als dan blijkt dat je lichaam het niet kan is dat een domper.

Een tijd heb ik gedacht dat ik hier misschien niet zo naar zou moeten luisteren en dat het iets is wat tussen mijn oren zit. Maar al snel bleek dat dit niet de juiste oplossing was, want daar stak de depressie zijn kop weer op en hing ik ’s avonds brakend boven de wc. Ik put mijzelf uit als ik niet naar mijn lichaam luister. Doorgaan geeft dus angst, maar niks doen geeft geen plezier, hallo waar is die middenweg. Soms lijkt die er gewoon niet te zijn. Balans is zo’n toverwoord in dit dilemma. Elke dag zal ik moeten kijken wat mijn lichaam aan kan, en blijkt dit niet veel te zijn dan zal ik dingen af moeten zeggen. Klinkt makkelijk hé als je het zo zegt, nou de praktijk is heel anders.

Als ik afspraken af moet zeggen neemt mijn sociale angststoornis het van mij over, ik voldoe niet meer aan de eisen die mensen voor mij hebben. Ik stel me aan, ben niet leuk, mag er niet zijn en moet alleen maar blij zijn dat ik ergens voor wordt uitgenodigd. Met dat de hele dag in je hoofd is het makkelijker om te zeggen dat je komt en de gevolgen voor lief te nemen, dan te doen wat het beste voor je is en rust te nemen.

Mijn angsten en depressie kwamen dus naar boven omdat ik niet weet wat ik lichamelijk aan ga kunnen en hoe ik het leven op een draagbare manier aan moet pakken. Omdat  ik teveel wou en mijzelf voorbij ben gedenderd. Beetje bij beetje begin ik te begrijpen wat mijn lichaam mij probeert te vertellen en dat is dat ik mijn eigen weg moet zoeken en mij niet zo vast moet houden aan wat ik van mijzelf moet. Maar helaas is dit niet altijd wat ik wil horen, want dat betekend dat ik mensen teleur moet stellen, dat ik mij er bij neer moet leggen dat ik niet zoveel energie heb als leeftijdsgenoten, maar ook dat ik moet gaan leven en genieten van de dingen die ik wel kan op een dag of in een week. Ik wil mijn spontane kant vasthouden en er dagjes op uitgaan of een ijsje eten in het dorp als ik daar de energie voor heb. Leven in het hier en nu, dat blijft de key!

knorretje

Gelukkig heb ik heel veel kleine dingen waar ik heel gelukkig van wordt. Een weekendje Maastricht met vriendinnen, een ijsje eten met mama, winkelen met mijn vriend of een uurtje naar het kotermeer met de honden. Ik ben een gelukkig mens met her en der wat dilemma’s 😉

Liefs Hanneke

Eten, hoe is dat nu?

Lieve allemaal,

normaal hebben we op onze blog een vaste rubriek waarin we laten zien wat wij eten op een dag. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik niet zo bij hou wat ik eet op een dag, maar ik wil jullie wel een kijkje geven in mijn eetgedrag  :). Oke, eetgedrag vind ik echt een stom woord. Door middel van foto’s zal ik laten zien wat ik lekker vind om te eten, of wat ik “normaal” eet.

30550211_1600826030037090_264476987_o Een echte ijs-eter ben ik niet, maar met dit heerlijk zomerse weer ga ik graag een ijsje eten bij de ijssalon bij ons in het dorp. Een aantal zomers terug heb ik hier gewerkt dus weet ik heel goed welke smaken ik lekker vind ;). Dit is een ijsje met een bolletje watermeloen en een bolletje cookies.

 

30850165_1600826050037088_1992398472_o

Ik hou ontzettend van bakken en koken. Regelmatig maak ik een cake, en dit is toch echt wel mijn favoriet. Een boerencake met appel en kaneel.

 

30768717_1600826000037093_335985725_o

Van de drie hoofdmaaltijden op een dag vind ik de lunch denk ik het lekkerst, hier besteed ik vaak ook wel wat tijd aan. Zo af en toe halen we een lekker broodje, dit zijn 2 verse spelt bolletjes van de Lidl. (als je van noten en zaden houdt is het broodje met zonnebloempitten ook erg lekker!) Ik had er kipfilet, komkommer, yogonaise en wat kruiden op gedaan. ik vind het altijd lekker om een maaltijd af te sluiten met iets zoets, dus als laatste at ik het broodje met hagelslag

 

30849543_1600826006703759_672984526_o

Regelmatig eten we ’s avonds een stevige soep. Dit is een preisoep met aardappel, ham en kookroom. Mijn ouders en broertje aten het met zalm, maar aangezien ik niet zo’n vis eter ben had ik er ham bij gedaan. Bij soep eet ik vaak een stokbroodje met kruidenkaas.

 

30912348_1600826053370421_651266046_o

Sorry voor de vegetariërs onder ons, maar ik ben een echte vleeseter. Vorige week had ik varkenshaas medaillons gemaakt. gekruid met zout en peper en ik had er een roomsaus bij gemaakt.

 

 

Wat ik ook erg lekker vind is zelf gemaakte pizza. Bij de Lidl hebben ze een pakket waar een pizzabodem en tomatensaus inzit. Het is dus super makkelijk om te maken en je kunt zelf bepalen wat je erop doet. Op deze pizza zit ham, brie, ananas, pesto en geraspte kaas.

Tuurlijk zijn dit dingen die ik niet dagelijks eet, maar dit zijn wel producten die behoren tot mijn eetpatroon.

Maar zoals de titel van de blog al zegt wil ik jullie ook nog vertellen hoe het eten op zich gaat. Want hersteld zijn van een eetstoornis betekent niet dat eten altijd koek en ei is. Door al het gedoe rondom mijn gezondheid is mijn eetlust om sommige dagen echt heel weinig. Ik moet me er dan ook toe zetten om te eten, niet langer meer omdat ik bang ben voor aankomen maar omdat mijn lichaam hard knokt om gezond te worden. Ook porties inschatten vind ik nog best lastig, want als ik voor mijn gevoel genoeg heb gegeten en ik aan het einde van de avond toch honger krijg ga ik twijfelen aan mijzelf. Gelukkig heb ik ouders die op dat soort momenten kunnen bevestigen dat ik normaal heb gegeten en dat honger hebben menselijk is. Wat ik nog het meest lastige vind is als ik zin heb in lekkere dingen, dit is vaak in de avond. Ik ben heel snel bang dat dit voortkomt uit de drang tot een eetbui. Eetbuien had ik namelijk meestal in de avond. Maar ook hierin leer ik steeds meer beseffen dat dit niet iets fouts hoeft te zijn, zin hebben in iets lekkers is niet gelijk een eetbui. Als ik hier aan begin te twijfelen maak ik dit bespreekbaar bij mijn ouders en zorg ik dat ik niet alleen ga eten. Zodra er iemand bij is zal ik nooit een eetbui hebben en kunnen ze het ook in de gaten houden.

Liefs Hanneke