Vertrouwen op mijn lichaam

Lieve allemaal,

Zoals de meesten van jullie wel weten heb ik ongeveer 3 maanden geleden een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik had in een korte tijd 2 blaasontstekingen en een nierbekkenontsteking opgelopen, ik werd zieker en zieker en na een aantal dagen was ik uitgedroogd en mijn lichaam uitgeput. Door middel van een infuus knapte ik gelukkig snel op en kon ik thuis het laatste herstel proces doen. De symptomen verdwenen en de ontstekingen bleven weg. Viel het allemaal dan toch mee en was het pech? Ik begon er steeds meer vertrouwen in te krijgen, tot vorige week. Opnieuw een blaasontsteking. In een klap verdween al het vertrouwen wat ik in de afgelopen tijd weer op had gebouwd.

Misschien heeft het stukje vertrouwen iets meer uitleg nodig. Als kind heb ik heel veel problemen gehad met mijn blaas en nieren, ik had een reflux wat inhield dat mijn urine vanuit mijn blaas terugstroomde naar mijn nieren waardoor deze altijd ontstoken waren. Maar dit was niet het enige, ik heb mijn hele leven al allerlei medische kwaaltjes gehad, iets was nog niet over of er kwam alweer wat bij. Dit heeft  mijn vertrouwen in mijn lichaam heel erg beschadigd. Want ik kon wel beter worden van iets, maar er kwam altijd  wel weer wat voor in de plaats. Van een verlamde arm, naar niet goed werkende nieren, van diabetes naar een schildklier afwijking, en de depressie en de eetstoornis niet te vergeten. En als er tijdelijk niet meer aan de hand was dan het standaard plaatje, werd ik alleen maar argwanend en vertrouwde er niks van.

In de tijd van mijn eetstoornis werd dit alleen maar erger, ik verwaarloosde mijn lichaam en ik voelde hem zwakker worden. Hoe kon ik nou nog op iets vertrouwen wat geen kracht had om terug te vechten. Ik was ook boos op mijzelf, want als mijn lichaam  het al zo zwaar had, waarom maakte ik het hem dan nog zwaarder?  Het is dan toch ook niet zo gek dat je uitgeput raakt en allerlei onverklaarbare klachten hebt?

Op dit moment heb ik het erg zwaar, in mijn hoofd zit contant een stemmetje die zegt dat het allemaal mijn eigen schuld is. Dat ik niet goed voor mijzelf heb gezorgd, en dat ik mij niet aan mag stellen.

Ik ben ook bang, bang voor wat de toekomst gaat brengen. Ik ga in het ziekenhuis een hele hoop onderzoeken doen om uit te zoeken waar de ontstekingen vandaan komen. Maar waarom ben ik nu zo bang dat er niks aan de hand is en dat andere mij een aansteller vinden? Dat komt vast omdat het stemmetje in mijn hoofd me dat wijs probeert te maken. Dit maakt ook dat het een hele grote stap is om aan te geven dat het niet gaat, vandaar dat ik het de eerste keer zo ver heb laten komen. Ik dacht dat ik gewoon te veel hooi op mijn vork had en dat het vanzelf wel beter zou gaan als ik wat rustiger aan zou doen. Maar hoe kon ik dat nou denken, ik had al een maand koorts stuipen, alles deed zeer en kon op den duur niet eens meer liggen omdat mijn buik en rug zo’n pijn deden. Nu kan ik tegen mijzelf zeggen dat er in mijn lichaam iets niet klopt en dat het niet mijn eigen schuld is. Maar de stem in mijn hoofd is sterk.

Het is misschien helemaal niet realistisch, en ik moet er eigenlijk ook niet aan denken maar ik ben zo bang dat mijn gezondheid mijn toekomst dwars gaat bomen. Ik wil straks weer gaan studeren, leuke dingen doen en op den duur werken. Maar ik ben bang dat mijn lichaam dit niet toe gaat laten. Ik wil gewoon niet weer over 2 jaar mijn studie moeten stoppen omdat ik het niet vol hou. ik wil genieten met volle teugen en volle overgaven, maar op dit moment lukt dat niet omdat het stemmetje blijft zeggen dat er wel weer wat gaat gebeuren…

Voor nu is het wachten op een afspraak bij de uroloog, bloeduitslagen en genetisch onderzoek. Ik vind al deze onzekerheid erg moeilijk, maar ik weet dat het goed komt omdat ik hele lieve mensen om mij heen heb die mij steunen

Liefs Hanneke

Advertenties

Ik gaf hem een hand en liet zien hoe mooi het leven was

Hoi hoi,

Met dat ik deze blog schrijf zit ik in de trein naar Nijmegen. Samen met een vriendinnetje ga ik een middag foto’s maken. Het is ijskoud, maar het zonnetje schijnt en het is een hele mooie dag. Ik heb zin, zin om te gaan, zin om af te spreken, zin om weer bezig te zijn met mijn passie en zin om even alles te vergeten. Samen kletsen, lachen en ontspannen. Ik ben blij en opgelucht want ik heb het idee dat ik mijn leven weer een beetje op de rit krijg. Ik ontmoet leuke nieuwe mensen, durf knopen door te hakken en misschien wel een beetje voor mijzelf te gaan staan. Ik kom tot rust en begin weer te genieten van de kleine dingetjes, een hond die bij mij op schoot kruipt of een uurtje in het eerste lente zonnetje zitten. Ik heb mij aangemeld voor een nieuwe behandeling waar ik stiekem best trots op ben. Ondanks dat ik eigenlijk nog niet wil, ga ik mijn depressie aanpakken. Ik heb nu rust en tijd om daar mee bezig te gaan. Ik heb getwijfeld of ik niet eerst alles even moest laten bezinken, maar dat ga ik niet doen, nu pak ik door! Vanaf september ga ik waarschijnlijk weer studeren. Wat en waar is nog niet duidelijk, maar waarschijnlijk ga ik toch switchen naar creatieve therapie in Nijmegen. Alweer een keuze waar ik stiekem wel trots op ben. Ik volg mijn gevoel en ga niet meer achter de meningen van anderen aan. 2x Trots in een alinea en dan ook nog over mijzelf, dat is nog niet eerder voor gekomen geloof ik?!

IMG_20180319_152927

Opnieuw zit ik weer in de trein, maar nu de trein terug naar huis. Ik heb een heerlijke middag gehad. Een dagje in mijn (waarschijnlijk) toekomstige studentenstad. En wat hebben we samen genoten. De middag was misschien nog wel beter als waar ik op had gehoopt. Kijken bij de school, slenteren door de stad en genieten bij het water. En weetje wat het fijnste was? Even geen problemen, geen depressie, geen keuzes en geen negatieve gedachtes. Zijn in het hier en nu. Betekent het dan dat de depressie er niet was? Oh jawel, die was er echt wel maar hij kreeg niet de overhand. Hij liep mee, maar niet tussen ons in. Ik gaf hem een hand en liet zien hoe mooi het leven was. Hij mocht er zijn, want het is mijn grens. Na 4 uur lopen in een stad ben ik moe, en dat geeft hij duidelijk aan. Dan is het ook goed, ik ga met een voldaan gevoel naar huis.

Ik ben weer een stapje dichterbij, en waarbij dit is? Geen idee! Ik ga het zien. Ik doe wat ik kan en leer elke dag weer opnieuw.

3065948313_18a474c04d

 

What day is it,?” asked Pooh.

“It’s today,” squeaked Piglet.

“My favorite day,” said Pooh.

 

Liefs Hanneke

Chronische depressie, wat nu?

Hoi hoi,

In mijn vorige blog schreef ik dat ik de diagnose chronische depressie heb gekregen. In deze blog wil ik jullie graag meenemen in dit proces. Hoe is deze diagnose tot stand gekomen?  Waarom nu pas? En hoe ga ik hier mee aan de slag?

Zoals jullie weten ben ik een paar maanden terug weer diep in mijn depressie geraakt, het was heel intens en ik had veel te verwerken. Toch kwam mijn eetstoornis niet terug, en dat heeft mij aan het denken gezet. Ik durfde mijzelf hersteld te noemen omdat ik op de meest zware momenten het eten niet meer nodig had om het leven vol te houden. Maar waarom blijft die depressie dan steeds terugkomen?

Inmiddels weet ik dat dit komt doordat ik erfelijk ben belast, maar ook omdat mijn depressie niet samenhing met mijn eetstoornis, maar mijn eetstoornis met mijn depressie. Wat voor mij het verschil maakt is dat mijn depressie niet ontstaan is door mijn eetstoornis, maar mijn eetstoornis is ontstaan door mijn depressie. Ik hield altijd de hoop dat mijn depressie weg zou zijn als ik hersteld was van mijn eetstoornis, maar helaas blijkt hier geen sprake meer van de te zijn. Intussen is er gelukkig bekend dat een eetstoornis niet is om aandacht te vragen, maar om onderliggende symptomen te verstoppen. Bij mij bleek hier in nog grotere mate sprake van de zijn. De eetstoornis was de schil die er nu vanaf is, waardoor de depressie meer ruimte krijgt. Dit betekend natuurlijk niet dat je gelijk chronisch depressief bent, dit is een proces geweest waarbij ik veel naar mijn verleden moest kijken. Mijn hoofdbehandelaar kent mij al heel lang en dit maakte dat het makkelijker was om deze diagnose te stellen.  Maar waarom is dit dan nu pas vastgesteld? Omdat mijn eetstoornis de weg naar mijn depressie nog blokkeerde. Ik heb altijd geweten dat de eetstoornis niet het grootste probleem was, omdat ik zo moe werd van het gepraat over eten. Voor mij was die niet het probleem, het was de uiting. ik had het eten niet nodig voor het accepteren van mijzelf, maar voor het onderdrukken van die vreselijke gedachtes.

Maar ik vond het heftig, heel heftig om dit te horen. Het laatste beetje hoop op een beter leven voelde ik uit mijn lichaam wegglijden. Waarom zou ik doorgaan als deze gedachtes en gevoelens mijn hele leven terug blijven komen. Op dat moment wist ik het niet meer. Waar haalde ik de hoop in vredes naam weer vandaan? Hoe kan ik weer met een positieve blik naar de toekomst kijken? Heb ik überhaupt een toekomst? voor mij hoefde het niet meer….

Intussen heb ik de diagnose een plek kunnen geven, en pak ik stap voor stap mijn leven weer op. ik durf naar de toekomst te kijken, en ja met een hele positieve blik. Ik besef mij dat ik niet moet knollen voor een beter leven en voor herstel van mijn depressie, maar ik moet mijn weg er in leren vinden, en misschien mijn leven wel wat aanpassen. Het geeft rust nu ik dit weet, ik hoef mijzelf niet langer dingen te blijven verwijten want ik kan hier niks aan doen. Dit is iets wat bij mij hoort.

 

 

Het filmpje hierboven is intussen vrij bekend maar heeft mij altijd geholpen bij het verwerken van mijn depressie, ook deze keer. Ik kan er alles aan doen om de hond te verjagen maar daar gaat hij niet mee weg, hij heeft aandacht nodig. En dat is wat ik ga doen, ik ga mijn depressie de aandacht geven die hij nodig heeft. Ik zal mijn behandeling bij Human Concern afronden en in behandeling gaan bij een instelling gespecialiseerd in depressies.

Ik probeer dit punt in mijn leven te zien als een nieuwe start, ik wil niet zeggen dat ik weer van vooraf aan moet beginnen want dat is niet zo. Ik heb weer veel geleerd. Ik ga nieuwe keuzes maken en mijn leven anders  aanpakken, dat is wat mijn lichaam van mij vraagt. En het meest belangrijke ik hou hoop, hoop op een leven waar ik van kan genieten!

leuke week

Liefs Hanneke

Hoe is het nu….

He allemaal,

Opnieuw een tijdje afwezig geweest, maar vanaf nu ga ik proberen het bloggen weer op te pakken. De drempel is heel hoog want er is veel gebeurt, schaamte zit mij in de weg. Maar ik ben deze blog gestart met het idee om meer openheid te geven over het leven met psychische problemen. En daar maak ik mij nu hard voor.

Ik wil in het kort even vertellen hoe het nu met mij gaat. ik woon weer thuis bij mijn ouders, ben gestopt met mijn studie en ben bezig met het zoeken naar een andere behandeling. Helaas is ongeveer een maand geleden mijn relatie uit gegaan, met heel veel pijn hebben we deze keuze gemaakt. Het ging niet langer, we zitten allebei in een proces waarin we ons zelf moesten leren kennen. Ik kan nog steeds niet goed voor  mijzelf kiezen en dat ging zijn tol heffen. Nu woon ik weer thuis en heb ik Ollie gelukkig bij mij. Ohh… ik weet helemaal niet of jullie dat wel weten, naast Kyon hebben we nog een hondje uit Griekenland geadopteerd. Ollie is vanaf dag 1 mijn maatje en mijn steun. Een ongelooflijke doerak  waar ik ontzettend om kan lachen, maar ook mee kan knuffelen als ik dat nodig heb.

IMG_7307

Ook heb ik de keuze gemaakt om voor nu te stoppen met mijn opleiding, ik heb geknokt om de toetsen van het laatste blok te halen. Ik heb op mijn tenen gelopen, maar het is gelukt. In de komende tijd wil ik gaan kijken of ik volgend jaar deze studie voort wil zetten, of dat ik toch ga switchen naar creatieve therapie of psychologie.

Een week of 6 geleden heb ik 4 dagen in het ziekenhuis gelegen, mijn gezondheid was al een tijdje wat aan het kwakkelen. ik ging van de ene griep naar de andere griep, had koorts en een zeer lichaam. De pijn in mijn rug werd steeds erger en besloten om toch naar de huisartsenpost te gaan, daar bleek ik een urineweg infectie te hebben. Na een stevige antibioticakuur dacht ik er weer bovenop te zijn. Helaas ging het een week later weer mis. Op een avond kon ik niet meer lopen en had ik extreme koortsstuipen, de volgende dag opnieuw naar de huisarts en weer een antibioticakuur meegekregen. Maar die dag erna ging het helemaal mis, al dagen kon ik geen vocht binnenhouden, en dus ook de antibiotica niet. Ik raakte uitgedroogd en was doodziek. Helaas namen ze het bij de spoedeisende hulp niet serieus, ik heb die dag dus nog afgewacht maar ’s avonds ging het niet meer. Ik heb het ziekenhuis is Zwolle gebeld en daar vertrouwde ze het niet. Na een bezoek bij de huisartsenpost ben ik gelijk doorgestuurd naar de spoed eisende hulp en werd besloten dat ik opgenomen moest worden omdat mijn vochtgehalte extreem laag was. Ik kreeg 3 liter vocht via het infuus en ook de antibiotica werd zo toegediend. Ik bleek een nierbekkenontsteking te hebben. Als kind heb ik problemen gehad met mijn nieren en daarom alarmerende signalen, ik was bang dat het weer niet goed zou zijn. gelukkig lijkt er tot nu toe niet meer aan de hand te zijn als alleen de ontstekingen. Maar mijn lichaam gaf in alles aan dat het op was, en dat was het moment dat ik besloot dat ik mijn leven weer drastisch om moest gooien.

Ik zakte verder en verder in mijn depressie, ik was zowel fysiek als mentaal niet meer in staat om te vechten. Ik was op en moe gestreden. Ik wou niet meer, als mijn leven er zo uit zou blijven zien hoefde het van mij niet meer. Ik moest voor mijzelf kiezen zei iedereen, maar koos ik voor mijzelf dan was het niet goed. Constante afwijzing maakte dat het gevoel van alleen zijn, en het alleen moeten doen, steeds groter werd. Kon ik het überhaupt nog wel goed doen? Ik zag het niet meer.

Na veel en goeie gesprekken bij Human Concern heb ik een moeilijke keuze moeten maken, en dat is namelijk het zoeken van een andere behandeling. Een lichtpuntje in dit hele geheel is dat ik mag en kan zeggen dat ik hersteld ben van mijn eetstoornis. Trots maar vol angst schrijf ik dit. Want geloof me, ik twijfel aan alles. En toch weet ik dat het zo is. In de strijd die ik heb moeten leveren de afgelopen maanden heeft mijn eetstoornis niet meer van zich laten horen. Ik kan het aan zonder eten in te zetten.

1200-620-MET-VOLLE-ANGST

 

Ik ga nu opzoek naar een plek waar ik mijn depressie aan kan pakken, want ik ben sinds kort gediagnosticeerd met een chronische depressie. In een andere blog wil ik jullie meenemen in deze zoektocht en vertellen hoe deze diagnose voor mij was.

Hoe het op dit moment met mij gaat? Verbluffend goed! Betekend dat dat ik weer zin heb in elke dag en dat ik mij weer goed voel? Nee! absoluut niet. Maar ik heb rust, rust in mijn hoofd en in mijn lichaam. Ik heb moeilijke keuzes moeten maken, maar nu weet ik dat het de juiste waren. Ik durf weer na te denken over de toekomst en zie opnieuw dat mijn leven niet alleen bestaat uit tegenslagen, maar vol zit met mensen die van mij houden en mij met open armen ontvangen als dat nodig is.

Het was een kluif om te lezen denk ik, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Wees niet bang om vragen te stellen als je die hebt! Want hoe eng ik het ook vind om te vertellen daar sta ik altijd voor open!

Liefs Hanneke

Doe is even normaal

Hoi hoi,

Voor school moest is een stuk reflecteren op de vraag; “Wat is normaal?” Ik vind het leuk om mijn visie met jullie te delen. Aan de hand van een aflevering over angst van de documentaire reeks over psychische aandoeningen, Doe is even normaal, heb ik een stuk geschreven. Wil je de aflevering ook kijken? Onderaan de blog voeg ik de link toe.

De vraag; “Wat is normaal?” heeft een lange tijd mijn leven beïnvloed. Ik wou niet dat mensen mij anders zouden vinden, maar ik was anders. Ik heb diabetes, kromme armen, een depressie, een angststoornis en een eetstoornis, ik heb een tussenjaar gehad, woon op mijn 20e samen en hou van gekke sokken. Dan voldoe je niet aan het plaatje normaal. Lang heb ik deze eigenschappen naar de achtergrond geschoven uit angst dat anderen mij af zouden wijzen. Tot het moment dat ik besefte dat ik anders wou zijn, want dan zou ik mijzelf zijn.

In de aflevering angst van Doe is even normaal kwam de vraag naar voren; “Kun je nog wel normaal functioneren als angst je leven overneemt?” Uit eigen ervaring en door de aflevering weet ik dat dit niet zo is. Angst verandert je, angst neemt je over, angst ontneemt je dingen, angst maakt je eenzaam en ongelukkig. Maar is angst dan niet normaal? Jawel, iedereen is wel eens bang. En ik denk dat angst ook wel iets is dat, tot op zekere hoogte, geaccepteerd is Nederland. Je mag bang zijn voor spinnen, onweer of donker, maar bang zijn voor open ruimtes, een rondje fietsen of je huis verlaten is een ander verhaal. Ik denk dat dit komt omdat het moeilijk te begrijpen is.

Op de vraag wat is normaal, wil en kan ik geen antwoord op geven. Ik wil niemand in hokjes plaatsen, ik wil dat mensen zichzelf kunnen zijn. Ik denk dat ieder mens zijn beeld van normaal heeft, en dat er daarom ook geen een antwoord is op deze vraag.

Na het kijken van deze aflevering rust bij mij alleen de vraag; “Moeten angsten gelijk bestreden worden?” Ik krijg namelijk het idee dat je sommige angsten niet mag hebben. Ik denk dat het juist heel gezond is om bepaalde angsten te ervaren, maar zodra ze je leven gaan beheersen is het geen aanvulling meer maar een belemmering. Wat ik hiermee bedoel is dat spanning voor een activiteit niet erg is, maar dat zodra je het niet meer durft het je gaat isoleren (denk maar aan een sociale angst). De schaamte oefening die ze in de aflevering lieten zien vond ik heel mooi. Wybe moest midden op het plein uit volle borst het Wilhelmus zingen, op deze manier kon hij ervaren dat hij deze angst kon overwinnen en kreeg hij vertrouwen om ook zijn eigen angst aan te pakken. Wat ik hier het mooie aan vond is dat je verwacht dat mensen heel raar gaan kijken, omdat dit niet “normaal is”, maar in plaats daarvan gingen ze meezingen.

Het kan dus zijn dat je denkt dat je niet voldoet aan het “normale plaatje” en dat je daarom bang bent om buiten de boot te vallen. Maar vaak is dit helemaal niet het geval. En als dit wel zo is, laat jij je eigen identiteit dan afpakken door wat anderen van je vinden?

https://www.npo.nl/doe-even-normaal/26-08-2014/VPWON_1227548

Liefs Hanneke

What you know and what you feel

Lieve allemaal,

Soms loopt het leven niet helemaal zoals gepland. In mijn vorige blog schreef ik al dat het niet zo goed met mij gaat. Ik knok, ik knok heel hard tegen een depressie die mijn leven weer aan het over nemen is.  Ik knok tegen gedachtes die ik niet wil hebben, tegen cooping die ik veel te hard inzet, tegen verwaarlozing, opoffering en zelfverwijt. Tegen doorgaan als het niet meer gaat, maskers, dwang en innig verdriet. Ik knok tegen iemand die ik zelf niet ben..

En deze strijd is zwaar, ik moet moeilijke keuzes maken. Soms moet ik kiezen voor mijn geluk en soms moet ik kiezen voor dat wat verstandig is. Ik heb veel gesprekken met Chris, mijn therapeuten en mijn ouders die mij helpen bij deze keuzes. En toch voelt het alsof ik het alleen moet doen, niemand kan keuzes voor mij maken.

Ik weet niet goed wat ik op dit moment moet schrijven. Ik wil open zijn en jullie meenemen in dit proces, maar ik wil ook weer niet een te zware blog schrijven.

Tussen de vorige regel en deze zitten ongeveer 2 dagen bedenk tijd, maar ik weet nu wat ik wil schrijven. Ik wil jullie laten zien wat mij steun geeft de afgelopen tijd. Bij de ene terugval heb ik namelijk andere behoeftes als bij de andere.

Rust: na een gesprek te hebben gehad met mijn slb’er heb ik besloten rust te nemen van mijn studie. Dit betekend niet dat ik niet meer studeer maar dat ik in ieder geval 1 dag in de week extra vrij ben om op te laden. Ik zit nu midden in mijn toetsweek en dat betekend dat ik maar weinig naar school hoef, dat scheelt een hoop reizen en dus ook een hoop energie. Maar de keuze voor rust is niet zo makkelijk als hij lijkt, want dat betekend dat je dingen die je leuk vind ook tijdelijk moet stoppen, bijvoorbeeld afspreken met vriendinnen, dagjes weg of gewoon de wekelijkse boodschappen. Het moeten lijstje in mijn hoofd word groter en groter en dat is moeilijk. De woensdag is voor mij een dag dat ik niks “moet” maar man wat is dat moeilijk. Een dag waarin ik niks mag plannen, en alleen maar mag kijken naar waar ik behoefte aan heb. Een hele uitdaging maar ik merk wel dat het mij helpt.

Ouders en vriend: Praten, het oneindige praten over hoe het gaat wat er in mijn hoofd speelt en wat ik moet doen doe ik het liefste met mijn ouders en Chris. Dit zijn de mensen die het dichtste bij mij staan en mij het best kennen. Maar ook kan ik bij hen uithuilen, lachen of komen voor een knuffel. Bij hen hoef ik lang niet altijd te vertellen wat ik voel, ze zien en begrijpen het.

Dieren: voor sommigen zal dit heel gek klinken, maar voor de mensen die net zo’n groot hart hebben voor dieren als ik zullen dit begrijpen. De katjes die bij je op schoot komen liggen als je er helemaal door heen zit. Of een hond die zijn kop op de schouder legt en een lik in je gezicht geeft. Van die kleine gebaren die je even weer positiviteit laten voelen, je het gevoel geven dat je er mag zijn en je gezien wordt. De honden maken dat ik het huis uit ga en lange wandelingen maak, het houdt me in beweging en brengt  me in contact met andere mensen.

Cooping: een misschien niet zo’n positief punt, maar  wel iets wat mij op de been houdt. Cooping is eigenlijk een hele  uitvergrote karaktereigenschap waar je in doorslaat. Bij mij is dit duidelijkheid (regels, rijtjes, to do lijstjes, afspraken ed.), orde (net huis, chaos in mijn hoofd ordenen) en zorgen voor (zorgen dat anderen het goed hebben, mijzelf wegcijferen). Door deze cooping heb ik het idee controle te hebben, maar eigenlijk verbloemd dit mijn drang  naar rust en ontspanning. Door me maar vast te houden aan de cooping kan ik doorgaan. Wat hier het gevaar van is, is dat je roofbouw gaat plegen op je eigen lichaam, je gaat over je grenzen en put je lichaam uit. Voor buitenstaanders is cooping vaak lastig om te  begrijpen, want hoe kan dit je nou helpen?

Therapie: ondanks dat ik het niet vaak meer heb is het wel een helpende factor, en dan vooral de systeemgesprekken met Chris. Mijn systeemtherapeut kan dingen onwijs helder uitleggen zodat Chris beter begrijpt wat er in mij omgaat, dat maakt ons heel close. Het is bij mij vaak niet eens zo dat ik nieuwe dingen leer, maar dat ik verbanden leg tussen dingen waardoor ik mijn gedrag en gedachtes beter begrijp.

Stilstaan bij de mooie dingen: genieten is iets wat ik moeilijk kan op dit moment. Daarom zet ik mijzelf soms stil om te kijken naar de mooie dingen om mij heen. Als ik in het bos loop ga ik stil staan en kijk ik naar de rood bruin gekleurde bladeren aan de boom, of ik kijk naar de honden die samen aan het spelen zijn, of ik eet bewust een bord lekkere pasta. Genieten is een te groot woord, maar ik maak mijzelf ervan bewust dat er heel veel mooie dingen zijn.

Geen zware blog, maar wel een kijkje in een lastig proces. Ik geloof dat het is gelukt!

Liefs Hanneke

Travel; VAKANTIE!

Hoi hoi,

Daar ben ik weer. Ik neem jullie weer een weekje mee in mijn leven.  Ik heb de week gekozen van mijn herfstvakantie. Geniet ervan 🙂

 

Vrijdag 13 oktober

vrijdag ben ik naar Zwolle afgereisd voor therapie. Helaas gaat het de laatste tijd niet zo goed dus had  ik een extra afspraak ingepland. In een van de komende blogs zal ik wat meer vertellen over wat er allemaal speelt, maar dat laat ik nu even achterwegen. Na het gesprek ben ik de stad nog even ingegaan want ik wou een nieuw oogschaduw palet halen. Tegen 4 uur was ik thuis en toen ben ik lekker even gaan liggen, want de dag was nog lang niet over. “s Avonds zijn Chris en ik samen afgereisd naar Lienden waar mijn oom en tante een feest gaven voor hun trouwen. Voor ons beide was dit een hele grote stap omdat er veel mensen in een kleine ruimte zouden zijn, en natuurlijk omdat het veel energie kost. Toch zijn we gegaan en daar ben ik heel blij om want we  hebben een hele leuke avond gehad.

 

 

 

Zaterdag 14 oktober

Vandaag heb ik lekker uitgeslapen en ben ik de dag rustig begonnen door wat te gaan doen voor school en het schrijven en inplannen van blogs. Tegen het einde van de middag begon ik mij minder goed te voelen en hebben Chris en ik besloten een stuk te gaan wandelen in het bos, dit deed mij heel goed. Na het avondeten kwam mijn schoonfamilie nog even op de koffie en dat was gezellig. Ik ben daarna lekker op tijd mijn bed in gekropen om weer een beetje energie op te laden.

 

 

 

 

Zondag 15 oktober

Zondag hadden we, hoe zal ik het zeggen, een mega spontane actie. Bij ons in het dorp zijn er mensen al een tijdje bezig met het verbouwen van hun huis. Naast het huis stond een mega container met bouwhout, voor hun waarschijnlijk sloophout. Maargoed Chris en ik willen dus al een tijdje een tuinbank bouwen, maar hout is gewoon heel duur. Wij hebben dus onze stoute schoenen aangetrokken en hebben bij het huis aangebeld met de vraag of wij het hout mochten gebruiken.  Dit was geen enkel probleem dus na de auto een paar keer goed vol geladen te hebben hadden we de schuur vol liggen met heel mooi  rood hout om een tuinbank van te maken.

toen we hier klaar mee waren ben ik voor school bezig gegaan want mijn toets week zit er weer aan te komen. Ik ben nog even gaan slapen en heb de laatste aflevering van Flikken Rotterdam terug gekeken en toen was de dag alweer voorbij.

 

 

 

Maandag 16 oktober

Maandag was het tijd om aan de bank te beginnen. Nadat ik terug was van het wandelen met Kyon en Chris terug was van zijn werk, hebben we een frame neergelegd. Omdat het al gebruikt hout was moesten we veel zagen, timmeren en spijkers trekken maar gelukkig zijn we allebei best handig (dankje wel ouders dat ik van jullie mijn twee rechter handen heb mee gekregen). Nadat het frame in elkaar zat had Chris een afspraak en heb ik even boodschappen gedaan. Daarna heb ik mijn rust gepakt door het kijken van Riverdale (Jup, nadat ik Gilmore Girls uitgekeken had moest ik toch echt aan een nieuwe serie beginnen) ’s Avonds was het een ramp om in slaap te komen en daar had ik het wel moeilijk, ik heb mijn slaap juist zo hard nodig. (uhm, ik slaap dus heel slecht te laatste tijd, dus dit was al de zoveelste keer dat ik niet kon slapen)

 

 

 

Dinsdag 17 oktober

Ondanks het slechte slapen stond ik best oke op vandaag. De wekker ging om 8 uur want  vandaag zou mama komen om wat te helpen in huis. Door mijn toestand is het lastig om het huishouden goed bij te houden, maar gelukkig is daar mijn redder in nood 🙂 Rond de middag zijn mama en ik samen naar de woonboulevard geweest in Deventer, lekker samen accessoires kijken en wegsmelten bij zachte kussentjes. Van mama heb ik een heel leuk schilderij gekregen voor op de slaapkamer en slingers waar schoolbord verf op zit en waar je dus zelf op kunt schrijven. Zelf heb ik nog een kapstok gekocht voor op de slaapkamer en een douchegordijn. Helemaal geslaagd dus als je bedenkt dat het douchegordijn alleen echt nodig was 😉

Toen mama s avonds weer naar huis was  heb ik samen met Chris Kyon uitgelaten. Emotioneel had ik het heel zwaar en daar hebben we een goed gesprek over gehad. Ondanks dat ik het nooit goed in de gaten heb gehad, heb ik een bepaalde bindingsangst. Door de pesterijen op de middelbare school heb ik mij heel erg verlaten gevoeld en sinds dien heb ik altijd een bepaalde angst gehad bij het binden aan mensen. Ze zullen me toch wel weer in de steek laten. Het is in mijn geval niet zo dat ik mij niet bind maar dat er altijd een stemmetje in mijn hoofd zit die zegt dat ik niet goed genoeg ben. De verbinding aangaan met mensen heeft veel tijd gekost maar door alles wat ik binnen therapie heb geleerd lukt mij dit wel.  Hoe ik dit doe en moet blijven doen is door mijzelf te accepteren, door mijzelf te accepteren durf ik mij kwetsbaar op te stellen en kan ik praten over wat  er speelt op dat moment. Zo is het voor mensen beter te begrijpen waarom je doet zoals je doet. Ook zal je meer ruimte in durven te nemen omdat je je krachten leert zien en in te zetten. Je leert te zien wat jij te bieden hebt in een relatie en dat maakt het makkelijker een balans te vinden. (misschien moet ik aan dit thema ook maar eens een apart blogje wagen)

 

 

 

Woensdag 18 oktober

Vandaag heb ik een leuke dag gehad met alweer een spontane actie. Chris en ik hebben afgesproken elke woensdag een wandeling te maken in het bos. Ik heb sinds 1 week de woensdag vrij om bij te tanken van school. Deze dag wil ik gebruiken om even helemaal niks te moeten. Mijn hoofd overstroomd van alle moetens en daarom moet ik dit lijstje terug zien te drukken. Tijdens het wandelen neem ik altijd mijn camera mee omdat dat een hele grote passie is. Het fleurt mij op en maakt mij bewust van de mooie wereld om mij heen. Na het wandelen was het weer tijd om rustig aan te doen en ben ik even gaan liggen en heb ik een aflevering van Riverdale gekeken.

En toen kwam de spontane actie, we zijn namelijk met zijn tweeen naar Dedemsvaart gereden en hebben lekker bij papa en mama gegeten. Wat begon als een grapje werd een mega plan. Mijn broer zou bij mijn ouders gaan eten omdat zijn vriendin aan het werk was. Voor de grap zei is; Kunnen wij ook aanschuiven? Nou en van het een kwam het ander en een uur later zaten we in Dedemsvaart achter een bord boerenkool met rookworst 🙂 Dat zijn moment waar ik oprecht heel erg van kan genieten en gelukkig van wordt.

 

 

 

Donderdag 19 oktober

Donderdag ben ik eerst bezig geweest met de was en verder wat dingen in huis. Tegen de middag zijn Chris en ik boodschappen gaan doen bij de lidl. Sinds kort doen wij een keer in de maand grote boodschappen (voor ongeveer een maand). Dit is zodat we minder vaak naar de winkel hoeven en daarmee energie besparen. Ook zijn we nog even naar de action geweest (oeh zo fout, zoveel leuke dingen)

Eenmaal thuis reden we nog even langs de welkoop (die zit letterlijk een straat bij ons huis vandaan) Daar hebben we een onwijs leuk water ornament en mooie bloementjes uitgezocht. We zijn zo blij met de bank dat we gelijk weer wat meer in de tuin wouden doen. En zo wordt het steeds gezelliger, zelfs in de winter hebben we kleur in de tuin.

 

 

 

Vrijdag 20 oktober

En toen was het alweer vrijdag, een dag waarop de wekker al om 5 uur gin, 5 UUR! Maar wel voor een ontzettend goed doel, want vandaag stond Rally for kids gepland. Een dag waarin zieke kindjes op een circuit mee kunnen rijden in een rally auto. Het is zo mooi om de stralende gezichten uit die auto te zien komen en de kids even al hun ellende te laten vergeten. Een vriend en een kennis reden mee met hun auto’s dus daar konden wij lekker van genieten. Ohja ik kon nog even mijn rij skills op een race simulator tonen (uchh Hanneke heeft geen rijbewijs dus bakte er helemaal niks van 😉 ) Alweer  een dag waarin ik heb genoten.

 

En dat was het alweer voor deze week. Een week waarin ik heb kunnen genieten en ontspannen, ondanks dat het leven even helemaal niet loopt zoals gepland.

Liefs Hanneke