What I eat in a day

Voordat ik begin wil ik eerst zeggen dat ik dit heel eng vindt! In de behandeling van mijn eetstoornis heb ik nooit bijgehouden wat ik eet op een dag omdat ik dit heel confronterend vond. Dit is dan ook de eerste keer dat ik dit doe, en het maakt mij onwijs onzeker. Ik werk niet met een eet lijst maar heb door het hebben van diabetes en in de behandeling bij Human Concern geleerd welke hoeveelheden ik moet eten op een dag. De hoeveel die ik eet is voor mij goed om op stabiel gewicht te blijven

 

breakfast

Ontbijt:

Vanochtend heb ik ontbeten met een bakje Griekse yoghurt (ongeveer 5 eetlepels) met zelfgemaakte granola (5 eetlepels). Ik doe hier altijd iets van fruit door, deze keer hadden we nog wat vruchtjes uit blik staan en die heb ik er in gedaan :). In de granola doe ik altijd havermout, een noten mix, rozijnen, kaneel en meestal iets van kokos. Het recept heb ik in Portugal gekregen tijdens mijn Be-leef maand.

Omdat ik aan de late kant had ontbeten en in weer vroeg zou lunchen heb ik ’s ochtends niet echt een tussendoortje gehad.

 

 
lunch             sinaas

Lunch:

Samen met 3 vriendinnen heb ik vanmiddag in de stad gelucht, onwijs gezellig. Ik heb een bagel gehad met gerookte kip, hummus, rucola, pompoen pitjes en een mango chutney, jummiee! Daarbij had ik een glas versgeperste sinaasappelsap.

 

 

middag tussendoortje

Middag tussendoortje: 

Als middag tussendoortje had ik een kruidkoek en later op de middag een broodje kaas. Ik had tot 5 uur college’s en krijg dan vaak rond 4 uur trek en mijn concentratie wordt minder. Om dan het laatste uurtje nog vol te kunnen houden eet ik altijd wat langwerkende koolhydraten zodat ik het vol hou tot het diner.

 

 

dinner

Diner:

Als diner heb ik gebakken aardappelpartjes gemaakt met een mix van bloemkool, broccoli en worteltjes en een filet lapje. Meestal heb ik iets meer groente als aardappels. Als toetje had ik een soort van vanillepudding/ vla met slagroom erop. Dit zijn van die kant en klare bekertjes uit de winkel. Soms dan trakteer ik mijzelf op een lekker toetje 🙂

 

 
avondtussendoortje

Avond tussendoortje: 

tegen half 9 heb ik een nectarine gegeten met daarbij wat stukjes chocolade. Meestal neem ik ’s avonds wel een kopje thee maar met dit warme weer drink ik liever water.

18685540_1270577786395251_255977319_n

tegen 10 uur heb ik meestal nog trek in iets hartigs en vanavond heb ik daarom wat nootjes gegeten. Deze vind ik zo lekker, dat is een combinatie van pinda’s en cashewnoten met honing en zout.

Ohja, er staat misschien niet heel veel drinken bij de eetmomenten maar ik heb altijd een fles met water bij mij waar ik de hele dag door van drink. meestal zijn dit zo’n 2 flessen per dag.

 

Eigenlijk ben ik wel benieuwd naar jullie reacties. Wat vinden jullie ervan? Is er iets dat jullie missen? Of wat je zelf anders doet?

 

Liefs, Hanneke

Advertenties

Wat als praten niet lukt?

Twee jaar geleden zat ik in het examenjaar van de havo en moest ik voor het vak kunst een praktische examenopdracht maken. Het thema wat ik moest gebruiken was metamorfose, en ik wou hier graag mijn eigen (eetstoornis)verhaal in verwerken. Ik wou de innerlijke verandering laten zien van een vrouw die vast zit in haar eigen lichaam en in de knoop zit met haar emoties. Maar hierbij wou ik wel de positieve kant benadrukken, want hoe rot een eetstoornis ook is, ik probeer te kijken naar wat het mij op den duur gaat brengen. Nu twee jaar later zie ik dat dit kracht is.

Praten over mijn gevoelens vind ik lastig maar door te schilderen kan ik beter verbeelden wat er in mijn hoofd speelt. Ik had in eerste instantie helemaal niet de behoefte om iets met het eindwerkstuk te gaan doen, omdat in die tijd maar weinig  mensen het verhaal achter het werk kende. Maar nu we met deze blog zijn begonnen vind ik het mooi om het verhaal achter het schilderij te delen.  Ik vind het namelijk een hele mooie manier om te vertellen wat een eetstoornis inhoud en wat het met je doet. En het idee dat, al is het maar een iemand, op deze manier beter kan begrijpen wat een eetstoornis met je doet, vind ik fijn.

               SONY DSC
          “Even a journey of a thousand miles begins with a single step”

Op het eerste luik zit een vrouw met haar hoofd in haar handen. Ze ziet geen uitweg meer in haar leven, en de problemen zijn erg groot. Ze voelt zich alleen en wil al haar problemen zelf oplossen. Door haar armen om zich heen te slaan wil ze zich beschermen voor de wereld om haar heen, maar op deze manier ziet ze ook de mooie dingen niet. Na jaren alleen worstelen beseft ze dat ze het niet langer alleen kan en zet de eerste stap in een lange reis, de stap naar hulp.

Op het 2e luik staat ze op het strand te kijken naar de zee. De lange/zware reis is begonnen en ze vind hoop. Als je naar de keien op het zand kijkt worden deze kleiner, dit staat symbool voor de problemen die ze tegenkomt. Door het accepteren van hulp komt er een manier om de problemen kleiner te maken,  en wordt de reis stapje voor stapje makkelijker. Haar armen zijn voor haar ogen weg en ze staat weer in contact met de wereld.

Op het 3e luik staat ze met haar armen omhoog, ze heeft de zin van het leven weer gevonden, ook al zijn er tegenslagen. De  keien op het zand zijn best wel weer groot, maar daarbij komt ze ook in het licht van de zon. De zon staat symbool voor warmte, licht en kracht. Ze  vind een manier om niet op te geven en verder te gaan met de reis.

Op het laatste luik staat ze hand in hand met een klein meisje, hiermee wou ik zeggen dat hoe lang en hoe moeilijk de reis ook is, er zijn altijd mensen die je willen helpen en er voor je zijn ook al voelt dit niet altijd zo. In de kustlijn staat de tekst ‘Even a journey of a thousand miles begins with a single step’. Soms lijkt de weg naar herstel zolang te duren, maar ook deze reis begint met een kleine stap. De keien in de weg zullen soms maken dat je even stil moet staan, je rust moet pakken, over de zee kijken en de moed vinden om door te vechten.
In het zand zal je voetstappen achter laten, iets wat een eetstoornis ook doet. Maar als je achterom kijkt kun je zien welke lange weg je hebt afgelegd en hoe ver je bent gekomen. De woeste zee kun je zien als het leven, misschien overspoelt het je op dit moment nog wel, maar op de duur kun je zien hoe mooi het uitzicht is wat het geeft.

Eigenlijk is mijn reis nog maar net begonnen. Mijn weg naar herstel zal nog een tijd duren, maar ik ben begonnen aan deze reis en vastberaden het af te maken!

Liefs, Hanneke 

Life update Hanneke

Ik denk dat de grootste verandering van de laatste tijd is dat ik heb aangegeven te willen minderen/stoppen met ambulante therapie… poeh wat spannend, maar ik denk dat het tijd is voor de volgende stap. Na 5 jaar therapie te hebben gehad waarvan 2 jaar voor mijn eetstoornis wil ik zelf verder. Ik ken mijn kern, mijn valkuilen en krachten. Ben ik hersteld? Nee dat nog niet, maar ik vertrouw op mijn eigen krachten en een netwerk die mij steunt. Ik weet dat er mensen zijn die mij opvangen als het even niet meer gaat.

Het klinkt misschien een beetje gek maar ik ben klaar met het gepluis in alles wat ik doe. Dit kost zo onwijs veel energie. Ik wil niet bij elke stap die ik zet of keuze die ik maak van voor tot achter vertellen wat het met me doet, ik wil gewoon genieten van wat ik doe. Als ik het zo beschrijf klinkt het misschien alsof ik niet stil wil staan bij mijn gevoel, maar dit is niet waar. Ik ben mij bewust van de gevolgen van mijn keuzes en welke gevoelens dit bij mij oproept, maar ik wil dit niet continu weer naar bovenhalen. Op die manier blijf ik namelijk in de emotie hangen. Hoe meer ik erover na ga denken hoe groter iets wordt. Mijn hoofd “overspoeld” dan met gedachtes. Ik ben er in de loop van de jaren achter gekomen dat ik beter net na de situatie of de gevoelens stil kan staan bij waar dit vandaan komt om het te begrijpen, zo kan ik het beter een plek geven.

Op het moment dat ik dit met mijn therapeut besprak merkte ik toch wel de drang om terug te krabbelen, want Human Concern is mijn veilige haventje de plek waar ik kan en mag praten. De gedachtes dat ik het niet zou kunnen, dat mensen zouden oordelen en dat ik mijzelf voor de gek hield spookten door mijn hoofd. En toch heb ik het gedaan, want ik weet dat ik het kan!its time

Naast ambulante therapie heb ik ook systeemgesprekken met mijn ouders en mijn vriend, dit is iets wat ik wel door wil blijven zetten. Want deze gesprekken vind ik heel helpend, het laat zien hoe ik functioneer in mijn netwerk maar ook hoe het netwerk mij ziet en waar zij tegenaan lopen. Elke keer weer blijven er nieuwe dingen boven tafel komen waardoor we elkaar beter begrijpen.

Nu is het wachten op een antwoord vanuit HC over hoe we dit aan gaan pakken. Stop ik met therapie? Of gooien we de frequentie omlaag? En kan ik nog wel door met het systeemproces als ik ambulant niet meer volg? Ik heb hier lang over na gedacht en wil hier nu ook graag mee verder.

 

Liefs, Hanneke

Summer Proof

Op het hele internet zie je diëten en oefeningen om een summer proof body te krijgen. Summer proof body? Moet mijn lichaam in de zomer dan anders zijn als in de winter? Ik heb al genoeg strijdt rond het accepteren van mijn lichaam, ik moet er in de zomer dus nog meer van balen dat ik geen maatje 36 heb?

http://ongelooflijk.co/16-jarige-wil-haar-t-shirt-niet-uitdoen-op-het-strand-dan-ziet-de-vreemdeling-iets-dat-anderen-hadden-gemist

Na het lezen van dit bericht stond ik er weer even bij stil, het leven draait niet om het mooiste lichaam hebben of om het fanatiekste lijnen. Nee, het gaat om genieten, lachen en er mogen zijn.

De muur die het meisje om haar heen bouwt met haar armen, zo’n muur bouwde ik om mij heen met mijn eetstoornis. Verschuilend achter de mensen om er zo min mogelijk te zijn. Maar dit wilde ik niet meer langer ik wilde genieten van de zon, de zee en het zand onder mijn voeten. Was dit altijd makkelijk? Nee, maar het was het meer dan waard. En dat kan jij ook!

Kijk eens om je heen, ooit was je het meisje in haar roze badpak die zich druk maakte over de temperatuur van het water. Laat niemand je weerhouden van geluk, zelfs het koude water niet!

Liefs  Hanneke a1c445ccdaabbc7acefd3bdc77675b4b