In een jaar

In een jaar kan zoveel gebeuren en dat merk ik nu steeds meer. Ik wil jullie in een blogje meenemen met wat er in een jaar veranderd is bij mij.

In een jaar…
> Ben ik wat afgevallen, maar ik heb de moed gekregen om te zeggen dat ik nu wil aankomen.
> Ben ik mijn lichaam beetje bij beetje gaan accepteren.
> Ben ik mijn emoties steeds meer gaan begrijpen.
> Ben ik gestopt met zelfbeschadiging.
> Heb ik geleerd om beetje bij beetje wat onbezorgder te eten.
> Heb ik geleerd dat therapie mij ziek houdt.
> Heb ik geleerd om voor mezelf te zorgen.
> Heb ik geleerd dat praten voor mij erg belangrijk is, zo kan ik dingen beter verwerken.
> Ben ik meerdere keren keihard tegen mezelf aangerend, maar daardoor leer ik mijn eigen patronen te kennen en te begrijpen en daardoor kon ik op tijd aan de bel trekken.
> Ben ik begonnen met het vragen aan anderen of ze me wilden helpen met het maken van planningen.
> Heb ik geleerd om zelf uitdagingen aan te gaan en open te zijn over wat het met mij doet.
> Heb ik geleerd dat niet alles mijn fout is.
> Heb ik geleerd om emoties van anderen bij hun te laten.
> Heb ik geleerd te genieten.
> Ben ik zelfstandiger geworden.
> Ben ik afstand gaan nemen van de eetstoornis.
> Ben ik met klasgenoten in contact gekomen door te vertellen over wat ik ervaar tijdens bepaalde momenten.
> Heb ik zowel vrienden als vriendinnen gemaakt op de opleiding.
> Heb ik contact kunnen maken met jongens en merk ik dat ze lang niet allemaal zo slecht zijn.
> Ben ik plannen aan het maken geweest voor meerdere vakanties.
> Ben ik erachter gekomen dat ik ontzettend dankbaar en blij ben met mijn familie, vriend en een aantal vriendinnen.
> Heb ik gemerkt dat er zo ontzettend veel lieve mensen om mij geven en mij steunen.
> Heb ik gemerkt dat ik op mijn plek zit met betrekking tot de studie.
> Heb ik gemerkt dat het HBO mijn niveau is.
> Ben ik aan het leren dat een 6 gewoon goed genoeg is.
> Heb ik geleerd om niet direct het bijltje er bij neer te gooien als iets niet gaat zoals ik het wil.
IMG_20170822_162016

Het belangrijkste is dat ik in een jaar zo ver gekomen ben, dat ik nu bezig ben met het afronden van de eetstoornistherapie.
In oktober heb ik mijn eindgesprek met therapie en dan mag en kan ik zeggen dat ik zo goed als Hersteld ben.

Veel liefs,

Rianne

Advertenties

Onzichtbare Littekens

Ik wilde mijn inleiding beginnen met een klein verhaaltje, zoals je met Nederlands hebt geleerd of leert om de lezer zijn aandacht te trekken, maar hé, daar heb ik niet echt zin in. Ik val gewoon met de deur in huis door middel van mijn titel ‘Littekens’. Nee, ik ga niet schrijven over zichtbare littekens maar over de littekens die iedereen elke dag met zich meedraagt: onzichtbare littekens. Dit is een onderwerp wat ik laatst met therapie heb besproken en nu ik het heb besproken begrijp ik er ook meer van.

Naarmate het herstel vordert en naarmate je meer bij je gevoel komt, hoe dichter je bij de kern van het eigenlijke onderwerp komt. Dit zorgde er bij mij voor dat ik veel last kreeg van nachtmerries die verbonden zijn aan het verleden, maar ze zijn verdraaid in onderwerpen van het heden. Wat ik hiermee bedoel is eigenlijk dat als ik bijvoorbeeld overdag een situatie ervaar waarin een klasgenoot iets tegen me zegt waar ik me enorm slecht over voel en vervolgens krijg ik diezelfde nacht, als ik het niet bespreek, een nachtmerrie over dat onderwerp met personen van het verleden. Ik begin dat patroon nu meer en meer te snappen en als er dan overdag wat gebeurt waarvan ik weet dat dat nachtmerries veroorzaakt wil ik het meestal ook voor de nacht uitspreken en verwerken. Anders slaap ik enorm onrustig en wordt ik boos in mijn droom, het gevolg hiervan is meestal dat ik om me heen ga slaan of trappen. Ja, hierdoor sla ik regelmatig mijn bed (arm bed).

Ook doordat ik nu beter bij mijn emoties, gevoelens en herinneringen kan, krijg ik ook wel eens last van kleine flashbacks naar nare gebeurtenissen in het verleden. Ik dacht serieus dat ze niet zo erg waren en dat ik ze wel verwerkt had, maar blijkbaar hebben ze toch behoorlijke schade aangericht.

Ik heb een aantal vriendinnen die echte flashbacks hebben, waarvan ik niet eens weet hoe dat er voor hun uitziet. Ik weet daarom ook niet hoe dat is om letterlijk even van de wereld te zijn en je alleen te bevinden in je flashback of hoe het dan ook mag werken, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

In ieder geval bespreek ik de nachtmerries, het slaan in mijn slaap en het niet echt uitgerust zijn na zo’n nacht regelmatig met mijn therapeute.

Nu kom ik bij het echte punt: de littekens. Hoe zijn we, vooral mijn therapeute, op dit onderwerp gekomen? Ik vertelde mijn therapeute laatst dat ik het erg lastig vind als iemand mij een bepaalde blik geeft of als iemand iets zegt dat me kwetst. Als dat me echt raakt sla ik dicht, ik word boos op mezelf. Dit komt doordat ik voor mezelf op wil komen, maar dit is een énorm lastig puntje in mijn hele leven geweest, ik kan dit namelijk niet. Dan wordt ik boos omdat ik het zo stom van mezelf vind dat ik niet eens een simpel of flauw antwoord kan geven.

Als iemand een nare opmerking maakt voel ik me eigenlijk weer net als toen ik een klein meisje was. Ze raken namelijk mijn litteken aan en dat doet pijn. Die pijn van dat litteken is eigenlijk een trigger van mijn herinneringen en gevoelens van toen. Als dit gebeurt nemen mijn eetstoornis en dysthymie toe, aangezien dat zogenaamde ‘overlevingsmechanismen’ waren om die gevoelens en herinneringen niet meer te hoeven voelen. Ik merk dan ook af en toe dat als er iemand iets gemeens of kwetsends zegt dat ik zo graag een kwetsend iets wil terugvuren, omdat ik wil dat zij weten hoe het voelt om gekwetst te worden. Maar dat ik ook weer niet goed, dan kom ik eigenlijk net zo over als zij op mij overkomen.

De onzichtbare littekens zijn eigenlijk nog niet geheel genezen wonden die ontstaan zijn in het verleden. Ze zijn wel dicht, maar als je het voelt of het ziet wordt je er telkens weer aan herinnert.

Yes-you-are-Special-so-why-not-take-Care-of-yourself-everytime-Guidebook-4

Probeer er samen met iemand de pijn te verzachten door er een pleister op aan te brengen met behulp van bijvoorbeeld helpende gedachtes. Als iemand je pijn doet door bijvoorbeeld een bepaalde opmerking te maken waarvan jij het idee krijgt dat ze je persoonlijk aanvallen, gebruik dan bijvoorbeeld de helpende gedachte: ‘Het is niet persoonlijk bedoeld.’ Het is enorm lastig en het lukt mij ook nog lang niet, maar ik merk wel dat het af en toe wel helpt om dit tegen mezelf te zeggen en mijn houding dan normaal te houden, in plaats van in elkaar te gaan zakken. Als je namelijk weer in elkaar gaat zakken door die opmerking en je eigen negatieve gedachtes komt het extra hard aan.

Probeer jezelf te wapenen tegen nare herinneringen door er iets realistisch tegenover te zetten en je houding niet te laten verzwakken.

 

Liefs, Rianne

Rust en ontspanning

In deze blog wil ik iets anders doen dan jullie een paar daagjes meenemen in mijn week. Ik wil jullie laten zien wat mijn rustmomentjes zijn geweest van de afgelopen dagen. Misschien is dit ook leuk voor mensen die het erg moeilijk vinden om rust te pakken of het moeilijk vinden om überhaupt iets te verzinnen om te gaan doen. 

Ik moet heel erg leren om rust te nemen. Even weg van alles en voor mezelf zorgen. Zelfzorg is een dingetje bij mij, vooral op het punt van mezelf rust gunnen en denken dat ik met rust juist beter presteer. Ik heb deze punten met mijn therapeute gelijk aangepakt en ik ben direct begonnen.

Ik heb bij therapie twee afspraken gemaakt voor het zorgen voor rust en ontspanning. Misschien zijn deze doelen ook wel wat voor jou om je rust te leren nemen.

  • Ik ga elke dag in ieder geval 1 uur een rust-/ontspanningsmoment inplannen.
  • Ik ga eerst 1x per maand iets leuks doen met een vriend(in) buiten school om, op een doordeweekse dag.

Ik had een toetsweek en dat zorgt bij iedereen voor wat stres. Veel leren en weinig andere dingen doen. Ik heb gemerkt dat ik door de rust toch wat zelfverzekerder werd en meer kon opnemen, waardoor ik ook sneller het gevoel had iets te begrijpen.

Voordat ik mijn rustmomentjes ga delen wil ik jullie even een aantal tips geven die mij hebben geholpen bij het nemen van rust.

2 Tips om het aan te pakken:

Zorg voor een planning:

Heel eenvoudig voor sommige mensen, maar niet voor iedereen. Ik heb namelijk nog steeds geen goede methode om een planning te maken. Ik weet wel dat het heel erg fijn is als ik een bepaald aantal uren in plan voor het leren, huiswerk maken, boodschappen doen of schoonmaken.

Ga eens voor jezelf na wat handig is voor als je direct uit werk/school/therapie komt, kom je langs de supermarkt en moet je wat boodschappen halen? Is het dan misschien handig om direct te doen als je er langs komt? Ik heb namelijk de eigenschap dat als ik eenmaal zit, ik niet meer op wil staan, me om wil kleden om vervolgens naar de winkel te lopen.

Heb je een bepaalde dag vrij? Dan kun je misschien de grootste klusjes op die dag inplannen.

Gebruik helpende gedachtes

Het nemen van ontspanning en vinden dat je dat niet verdiend is een strijd op zich. Ik heb een uitspraken onthouden van een psycholoog, die mij er aan herinnert dat ontspanning belangrijk is, vooral tijdens de studie. Hij zei iets in de trant van:

Tijdens de studie is ontspanning nog belangrijker dan het leren. Door de ontspanning rust je uit en kun je de momenten dat je leert meer opslaan in een kortere tijd.

Dit herhaal ik voor mezelf af en toe, zodat ik weer weet dat ontspanning juist goed is.


Ontspanningsmomentjes

♦ Muziek

Muziek luisteren en maken geeft heel veel mensen ontspanning. Dit is voor mij heel lang niet zo geweest. Nu merk ik dat niemand, ook ik niet hoewel het wel zo heeft gevoeld, zonder muziek kan. Als ik wil ontspannen doe ik vaak muziek aan en ga ik even meezingen of dansen.

Ik vind tegenwoordig veel nummers waar ik mijn gevoelens of situatie in herken, dit laat me dan wat minder eenzaam voelen. Als ik me goed voel doe ik liever een lekker dansnummer op en dans ik lekker mee. Ik heb vroeger wel eens zangles gehad maar ik ben gestopt met zingen door mijn eetstoornis en nu wil ik het weer oppakken. Als ik zing ben ik meer ontspannen. Ik denk dan aan iets anders en ben bewust op mijn ademhaling aan het letten en op hoe de muziek loopt.

Dus muziek luisteren en maken en dansen zijn positieve puntjes die erin blijven!

♦ Tekenen

20180127_194557

Zelf ben ik heel erg van het creatief bezig zijn, maar ook dit is een poos blijven liggen. Ik ben op een gegeven moment begonnen met mijn eigen agenda maken, om geld te besparen.

 

Doordat het bullet journallingen populairder is geworden ben ik het ook gaan proberen met mijn agenda. Ik moet zeggen dat ik het erg leuk vind en het is een creatieve bezigheid.

Zelf tekende ik vroeger graag, dit probeer ik ook op te pakken, maar dat is soms nog wel lastig aangezien ik last heb van perfectionisme, waar ik bij het bullet journalling minder last van heb trouwens. (Beetje apart?)

 

♦ Series kijken

20180127_114020

Yes, yes. De meeste mensen die ik ken kijken wel één of meerdere series. Ik ben ook ooit aangestoken met dit virus en nu ben ik dit ook weer aan het doen. Lekker even ontspannen als ik niks wil of hoef te doen.

Ik ben nu begonnen aan een anime serie >> want die afleveringen zijn best kort en dat kan ik af en toe tussendoor kijken.

♦ Lezen

Ik houd van lezen! Echt een aanrader om te kunnen ontspannen. Je bent dan letterlijk in een andere wereld en je hebt geen ruimte om echt iets aan iets anders te denken, al hoewel, dat is best lastig, maar het kan wel.

Ik doe dit vaak voor het slapen gaan, lekker even een andere situatie en wereld beleven dan waarin mijn gedachten zich bevinden.

♦ Wandelen

Laat je gedachtes even, letterlijk, wegblazen door de wind. Als ik naar buiten ga wandel ik graag en dan het liefst zonder muziek op of wat dan ook. Ik wil wandelen, genieten van de natuur, alle uitzichten en de geluiden. Als ik me daarop richt word mijn hoofd rustiger en kan ik ook meer ontspannen.

.20180127_141353

 

Dit zijn een aantal van mijn ontspanningsmomentjes van de afgelopen dagen. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen en wellicht kunnen jullie er ook wat mee.

Fijne week!

Liefs, Rianne

 

Chaos Life Update

‘Hoe gaat het met je?’ een hele normale vraag die je vaak hoort. Je hoort het wel in de supermarkt, op school, bij sociale bezigheden, etc. als bekenden elkaar tegen komen. Ook op therapie is dit een zeer normale vraag die je eigenlijk altijd kunt verwachten zodra je de kamer inloopt.

Voordat jullie beginnen met lezen wil ik wel zeggen dat ik het haat om een best wel negatieve update te plaatsen, maar ik wil jullie laten zien wat er bij mij speelt op dit moment. Daar zit negativiteit ook bij, helaas.

Ook ik krijg die vraag meerdere keren per week (soms meerdere keren per dag). Helaas weet ik de laatste weken niet hoe ik dit moet beantwoorden. Sommige moment gaat het goed, maar op sommige momenten ook niet. Omdat ik niet zo goed weet hoe ik altijd moet reageren, reageer ik vooral met: ‘Mja, wisselend’,  want zo gaat het ook echt, maar als iemand vraagt hoe ik dat kan verklaren weet ik niet zo goed hoe ik dat moet doen.  Als ze dat vragen wil ik het liefst alleen maar de negatieve antwoorden eruit gooien, want dat beheerst mijn leven, terwijl er ook positieve dingen gebeuren.

Als ik mijn hoofd op normale dagen zou omschrijven in één woord, dan is dat woord chaos. Iedereen kent het wel: je vergeet van alles, je gedachtes zijn overal tegelijk, je blik is op één ding gericht waardoor je de rest vergeet, je zegt dingen net iets anders dan je werkelijk bedoelde, en ga zo maar door. En dit omschrijft wel wat ik nu ongeveer heb.

Ik vergeet afspraken, ik ben met mijn hoofd bij eigenlijk alles behalve bij mezelf, ik heb het gevoel dat de dingen die ik wil/moet doen niet op een rijtje staan en dat het straks allemaal misgaat, ik heb last van mijn perfectionisme, faalangst, eetstoornis en dysthymie.

Dit is nu de derde dag dat ik achter mijn laptopje zit en hier een lopend verhaal van probeer te maken. Het lukt gewoon niet. Ik heb geen inspiratie en ik ben moe. Enorm moe. Zo gaat dit nu al weken, dat kun je wel zien aan mijn aan-/afwezigheid hier op de blog. Soms plaats ik wat en niet lang daarna ben ik weer een aantal weken afwezig.

Ik worstel op dit moment erg met mezelf en mijn toestand. Ik kan wel zeggen dat ik mijn eetstoornis nog steeds slim af ben, ik ga door en ik vecht ook hard. Ik worstel op dit moment meer met mijn verleden, perfectionisme, faalangst en oude patronen. Eén van de oude patronen waar ik het laatst wel eens over het gehad is het doorgaan met schoolwerk en mezelf vergeten. Ik wil alles halen, ik wil tenminste een 8 halen voor elk vak (ook al is dit eigenlijk onmogelijk in mijn situatie), ik wil iedereen helpen, ik reis t3e vaak naar het noorden, ik wil dat iedereen me aardig vind en me niet afwijst, ik wil het goed doen voor therapie, ik wil niet terugvallen, ik wil herstellen, etc. Dit kost zo veel energie en het kost me nu de kop.

Ik ga niet zeggen dat ik compleet overwerkt ben, maar ik weet wel dat ik te veel doe. Ik ben nu sneller geïrriteerd, ik voel me sneller eenzaam, ik ben eigenlijk de hele dag wel moe behalve als ik bezig met ben iets, ik voel me sneller depressief, mijn eetstoornis grijpt me sneller, ik kan slapen wat ik wil maar ik rust niet uit, ik pak een boek voor school en ik wordt ineens erg moe, nu de toetsweek eraan komt zakt de moed me in de schoenen en had ik van mezelf al lang moeten beginnen en had ik al veel meer kunnen doen. Dit alles klopt niet.

Ik heb dit besproken in therapie, ik heb toen de hele sessie gehuild omdat ik bang ben voor mezelf, omdat ik door die vermoeidheid sneller last krijg van bepaalde gedachtes, ik wil gewoon niet terugvallen in welk ding maar ook. Dat weiger ik, maar het komt wel dichterbij aangezien ik mezelf verder sloop. Ik heb met mijn therapeute afgesproken dat ik elke dag vrije tijd inplan, maak niet uit wat ik ga doen als ik maar iets anders ga doen dan school. Ik moet zeggen dat het me redelijk lukt, maar ik kan moeilijk meer dan een uur per dag ontspanning nemen. Dan ben ik al gestrest en moet ik weer verder werken aan school.

Ik heb een beslissing genomen en ik heb het al in gang gezet. Ik ga vragen aan mijn school of ik de komende blokken mag verdelen over 2 jaar, dan heb ik aankomende blokken meer tijd om ontspanning te leren vinden en te accepteren, dan kan ik verder aan mezelf werken op elk vlak en dan heb ik, hopelijk, aan het eind van dit schooljaar genoeg geleerd om volgend schooljaar wel alles in één keer te doen.

Wat ik nu weet is dat ik moet ingrijpen, als ik straks terugval of een burn-out krijg ben ik nog verder van huis. Dan mag elk gevecht weer helemaal opnieuw beginnen en dat wil ik niet.

Ik heb in volle moed mijn plan voorgelegd aan school om hopelijk wat rust te krijgen, het blijkt moeilijker dan gedacht. Ik moet nu weer kiezen en ik merk dat mijn toestand met de dag erger wordt.

Ik ben gewoon uitgeput en moe, maar ik kan mezelf geen halt toeroepen. Maar ik wil wel voorkomen dat het nog erger wordt, maar hoe?

Veel liefs, Rianne

Kerst en eten

Kerst, het jaarlijkse feest van 2 dagen waar vele mensen enorm blij van worden. Op bezoek bij familie. Gezellig samen zijn. Lekker uitgebreid eten. Kerstmuziek luisteren en lichtjes ophangen. Maar ook voor vele mensen zijn de kerstdagen spannende dagen waar ze het liefst zo snel mogelijk vanaf willen zijn.

Kerst 2017 is voor mij anders dan de vorige jaren. De vorige jaren zat ik in klinieken, in het ziekenhuis of thuis maar met zo’n grote eetstoornis dat ik het liefst niets wilde eten. En als ik at was het beperkt. Dit jaar is dat anders en daar wil ik jullie in meenemen.

Het lekkere eten en het samenzijn met Kerst begint eigenlijk al de dag voor Eerste Kerstdag, zo ook bij mij thuis. Ik ben deze gehele kerstvakantie thuis bij mijn ouders en zusje. Ik heb mezelf dit jaar voorgenomen om mee te eten met het bijzondere eten, wel met de gedachte dat ik ook aan mezelf moet denken. Ik zeg vaak, dankzij Patrick, ik zie wel waar het schip strand, maar nu zou ik ook kunnen zeggen: ‘Ik zie wel waar mijn eten beland.’ En nee, niet op de manier van het komt er van voren uit, want dat kan ik niet, maar meer op de manier van: als het me niet lukt laat ik het op mijn bord liggen en ik bespreek mijn angsten. Als het me wel lukt dan eet ik het op en dan beland het alsnog in de wc, maar dan via de achterkant. De gezonde manier. Ik ga voor die instelling.

Kerstavond

Zaterdagavond was het Kerstavond. Ik heb thuis nooit Kerst gevierd met cadeautjes, eigenlijk alleen Sinterklaas, maar dit jaar vieren we het wel.

Mijn vader houdt van uitgebreid koken en ik ook. Het uitgebreide koken komt vooral naar voren in het weekend, want dan hebben we genoeg tijd. Pappa heeft voor kerstavond een rollade en stoofpeertjes gekocht. Hij heeft dit klaargemaakt samen met aardappelpuree en wat broccoli. Bij mamma eten we stoofpeertjes als vervanging van groentes 1x in de zoveel tijd, maar pappa doet daar niet aan mee. Dat maakt het voor mij lastig, want ik moest dus naast de peertjes ook nog broccoli eten. Mijn moeite zit hem niet zozeer in de voedingswaardes, maar op dit punt vooral in het aanpassen van gewoontes en één product meer eten dan anders. Ik ben dan erg bang dat ik vol kom te zitten en dat de eetstoornis dan op komt spelen.

Máár! Ik ben het wel aangegaan en ik heb het gedaan. Het was erg lekker. Ik heb zelf mijn porties bepaald en daardoor zat ik niet propvol, maar gewoon goed vol. De eerste ronde was geslaagd, 1-0 voor mij.

Na het avondeten kwam ronde 2, Kerstavond vieren met Patrick en zijn ouders en broertje. We hebben gedobbeld en cadeautjes uitgepakt, erg leuk. Patrick’s moeder had allemaal kleine hapjes op tafel gezet. Dit bestond vooral uit chocolade en koekjes. Dit is erg spannend, want ik at dit eigenlijk nooit op dit soort momenten. Er zat naast dat nog iets bij: bijna elk koekje of chocolaatje bevatte noten, ik kan wel wat anders pakken uit de lade van hun, maar dat vind ik onbeleefd aangezien ze gewoon wat op tafel hadden gezet. Ik had mezelf wel opgelegd om wat te eten, want ja ik moest wel tussendoortje hebben. Dus ik heb een discokoekje gepakt. Yes 2-0!

Eerste Kerstdag

Maandag ben ik naar mijn oma gegaan met mijn vader en zusje. Mijn oma is namelijk jarig op Eerste Kerstdag, dus dan kunnen we mooi Kerst en haar verjaardag vieren met onze familie. Omdat het om een verjaardag ging heeft tante gebakjes besteld. Toen ik dat hoorde kwam er eerst één gedachte in mijn hoofd: ‘Oké, let’s do this.’ Dit werd gevolgd door de gedachte: ‘Oh, wacht, tante heeft vast niet om mijn allergieën gedacht.’ Ik werd dus al zenuwachtig omdat ik niet wist of er een gebakje voor mij was. Toen stond ik voor de doos met gebakjes, er waren een heleboel met nootjes, maar er waren ook een paar zonder. Ik wist welke ik sowieso wel had kunnen nemen, maar doordat ik al gespannen was ging de eetstoornis ook harder schreeuwen, want ja ik was al wat kwetsbaarder. Bah, mijn lichaam en hoofd werden enorm onrustig. Ik kreeg weer enorme strijd en daarom heb ik geen gebakje genomen. 2-1 voor de eetstoornis. Nu ik er weer aan terug denk had ik het juist wel moeten nemen! Dan had ik de eetstoornis een harde schop onder haar kont gegeven.

Maar goed, ik heb wel wat hapjes genomen, onder andere een gevuld eitje, wat worst en nog wat dingetjes. En ik had voor de zekerheid toch nog een koekje ’s ochtends meegenomen van thuis dus die heb ik ook gegeten. Wel fijn om voorbereid te zijn.

’s Avonds gingen mijn vader, zusje en ik ook nog uit eten bij een Griek. Ook spannend. Een Grieks restaurant staat, bij mij, bekend om de grote hoeveelheid vlees. Nou, dan begrijp je vast wel dat ik daar niet geheel ontspannen naar binnen loop. Ik heb het wel gedaan! Ik wilde niet mijn standaard vis eten, ik wilde iets eten wat ik nog niet kende. Dus ik heb een groot bord vlees gekregen met wat zijgerechten. Ik heb zelf bepaald wat ik wilde en kon eten. Dat ging goed. Weer een punt voor mij. 3-1.

Tweede Kerstdag

Dinsdag gingen mijn zusje en ik naar onze moeder. We hebben een gezellig dagje gehad. ’s Avonds hebben we pizza gemaakt, want dit hadden we afgesproken. Ik heb een pizza gemaakt zonder kaas, maar wel met zalm, kipfilet, ansjovis, garnalen en nog wat groentes. Erg lekker! En als toetje had ik een Hertog ijsje met de smaak passievrucht. Ik heb de helft maar opgegeten, want ik vond het gewoon te zoet. Dat is wel jammer, maar ik heb het toch gedaan.

Totale eindstand: 4-1 voor mij.

Deze Kerst overleefd. Met Oud en Nieuw verder proberen.

Ik wens jullie hierbij nog fijne dagen en geniet van de vrije tijd en de gezelligheid.

Veel liefs, Rianne

Voordelen van gezond gewicht

Nu het winter is merk ik hoe fijn het is om gezond gewicht te hebben. De winter was met ondergewicht echt een drama. Daarom wil ik voor jullie op een rij zetten, waarom gezond gewicht zoveel fijner is, zowel in de winter als in de andere seizoenen.

  • Kou

Toen ik ondergewicht had, had ik het altijd koud. Zelfs in de zomer. Ik moest als ik binnen was lange kleding aan met het liefst een kamerjas er overheen. In de winter was dit net zo, maar omdat het buiten al helemaal koud was, was het binnen ook kouder. Hier kun je je met een gezond gewicht veel beter op aankleden, maar met ondergewicht is dit geheel anders. Omdat je dan zo weinig reserves hebt, gebruikt je lichaam de energie die er wel is voor het aansturen van je organen. Je organen werken nog, maar jij hebt het koud. Je kan je zo warm aankleden wat je wil, maar dat heeft geen zin. Dit is een andere kou dan de kou die mensen met een gezond gewicht hebben in de winter. Deze kou voelt alsof je in een enorm gure en harde wind loopt met een niet al te dikke jas. Het voelt alsof je koud aan het zweten bent (wat ook regelmatig voorkomt als je ondergewicht hebt). Het voelt alsof er een lauwe kriebel over je hele lichaam loopt. Dit is niet fijn.15496_10153180061494084_550386270659183240_n

Ik merk zo erg het verschil tussen ondergewicht en gezond gewicht. Ik hoef niet al in de herfst te beginnen met het dragen van 2 lagen kleding. Ik kan nu met een trui door school lopen en het soms zelfs nog erg warm hebben. Ik hoef niet ‘in’ de verwarming te kruipen om het warm te krijgen, ik kan het al warm krijgen door naar een andere ruimte te verhuizen en daar te gaan zitten. Ik kan zelfs met een trui en een winterjas aan naar buiten, even wandelen en ik ben alweer warm. Als ik vervolgens binnen kom duurt het niet 5 minuten voordat ik het alweer koud heb.

Het is zo veel fijner om het wat warmer te hebben.

  • Kleding

Hier kan ik best kort over zijn. Als je gezond gewicht hebt staat de kleding je veel beter dan als je ondergewicht hebt. Je broek valt niet meer slobberig om je benen. Truien maken je niet lijken alsof je een plank bent die zich probeert warm te houden. Je hoeft niet de kleinste maat te pakken en dan nog moeten twijfelen of het je past. Als je wel een strak jurkje aan wilt hoef je niet bang te zijn dat je botten zichtbaar zijn. Het klinkt eng, maar broeken, shirts, t-shirts, jurkjes, etc. accentueren je lichaam waar jij zo hard voor hebt gevochten. Daar mag je trots op zijn en dat mag je best laten zien. Echt waar.

  • Energie

Eng of niet, het is wel zo. Meer eten en een gezond gewicht hebben helpt met het behouden van je energie. Ja, ik weet dat ook en ja, ik vind het nog steeds erg eng om meer te gaan eten, maar ik heb het wel ervaren en ervaar het nog steeds.

Ik merk, nu het winter is, dat het zo erg belangrijk is om een gezond gewicht te hebben en goed te eten. Doordat ik beter eet en reserves heb kan mijn lichaam mij opwarmen door de energie die het binnenkrijgt. Niet alleen dat, ik kan schooldagen beter aan. Ik val niet na één lesuur al in slaap. Als ik even rust ben ik sneller opgeladen en kan ik weer wat gaan doen. Ik heb ook energie om vrolijk te zijn, om na te denken, om te bewegen, etc.

tili0217_hero_title

  • Slaap

Aankomen helpt met het beter slapen! Als ik vergelijk met 2014 en nu, is het zo’n groot verschil. Ik lag in 2014 rond 8 uur al in bed omdat ik kapot was, ik had geen energie. Ik sliep dan een paar uurtjes dan werd ik weer voor een uur wakker en dan sliep ik even en werd ik weer wakker, en dat herhaalde zich elke nacht.

Ik kan nu later naar bed gaan, ik rust uit als ik slaap, ik droom niet continu over eten of angsten, ik heb geen pijn in mijn botten als ik lig, ik kan doorslapen en ik heb het niet continu koud.

 

Om dit allemaal even kort samen te vatten: gezond gewicht brengt je zo veel meer dan ondergewicht.

Met gezond gewicht wordt je geest langzaam maar zeker ook gezonder. Zolang je maar het gewicht behoud en aan jezelf blijft werken.

Lieve iedereen, blijf vechten en ga voor herstel. Het èchte leven is het waard.

 

Veel liefs, Rianne

Wat wil ik?

Ik ga in deze blog verder op Anne Dore haar blog van 1 december 2017.

Ik heb ook last van prestatiedrang, faalangst en perfectionisme. Dit zijn een paar triggers van mijn eetstoornis geweest. Ik worstel er nog steeds mee en door alle druk van mezelf en de maatschappij houd ik het vast.

Ik hoorde vaak, toen ik op de middelbare school zat, dat wij Nederlanders in een 6-jes cultuur leven, maar dit gold (en geld) niet voor mij. Ik kon en kan niet tevreden zijn met een 6, waarom anderen dan wel? Ik legde mezelf op dat ik hoger dan een 7 moest halen en het liefst cum laude moest slagen. Ik had niet last van de prestatiemaatschappij, maar ik had last van mezelf, mijn eigen moeten. Ik moest prestatie uitstralen, ik moest bewijzen dat ik het kon en dat ik slimmer was dan iedereen dacht en verwachtte.

255772_226748647353757_149296375098985_863603_1647245_nIn combinatie met het bovenstaande en het willen zorgen voor iedereen vergat ik mezelf. Deed ik, net als Anne Dore, mijn oogkleppen op en ging door. Mijn focus lag op het zorgen voor anderen, goede cijfers halen en cum laude slagen. Gelukkig worden of ontspanning krijgen stond niet in mijn planning.

Toen ik in de eetstoornis belandde lag mijn focus nog steeds op dezelfde dingen. Ik moest blijven leren en ik moest gaan voor het in één keer halen van mijn diploma. Het lukte echter niet en ik was er kapot van. Ik kreeg telkens met therapie te horen dat mijn gezondheid voor ging, zelfs mijn docenten zeiden dat.

Toen ik havo 5 voor de tweede keer deed moest en zou ik het halen. Het spijt me dat ik het zeg, maar sommige docenten hadden door mijn eigen prestatiedrang en het halen van hoge cijfers, een hoge verwachting van mij. Ik kreeg na het krijgen van mijn cijferlijst van de examens te horen dat ik het wel iets beter had kunnen doen met de examens van Natuurkunde en Duits. Meneer heeft me proberen over te halen om natuurkunde te herkansen, maar ik wilde het niet. Ik had genoeg van de stres en ik had mijn diploma nu al behaald. Ik zou het beter kunnen hebben gedaan, maar ik wist ergens dat dat niet verstandig was. Doordat twee docenten dat tegen me zeiden kreeg ik wel wat last van de prestatiecultuur, maar dat ging snel voorbij.

Toen kwam het bewust zelfgekozen tussenjaar. Ik voelde me ontzettend rot dat ik een tussenjaar had genomen, want dan was ik nutteloos. Ik kon niet werken door mijn lichamelijke conditie en school was er niet. Toen kreeg ik ook wel eens de vraag: ‘Wat doe je nu voor opleiding?’ Ja, ik deed niks. Ik had een tussenjaar om aan mezelf te werken en elke keer zei ik dat weer. Sommigen reageerden erg positief en anderen reageerden vanuit onbegrip. Ik voelde de druk om toch werk te zoeken of naar school te gaan, maar ik wist dat dat niet verstandig was.

Nu ik op het hbo zit merk ik dat er meerdere mensen tussenjaren hebben genomen om aan zichzelf te werken of ze hebben meerdere studies geprobeerd, maar die waren niet gelukt. Ik ben niet de enige die niet in een keer door is gegaan vanuit de middelbare. De maatschappij veranderd doordat er aan alles meer aandacht wordt besteed.

Ik heb de eerste toetsweek gehad en ik zit nu in het tweede blok. Ik merkte al in het eerste blok dat ik nog steeds aan oude patronen vasthoud. Ik moet goede cijfers halen, ik moet bewijzen dat ik het kan, ik moet studeren, ik moet gaan werken, ik moet goed kunnen plannen, ik moet voor anderen zorgen. Deze moeten zijn niet alleen van mezelf, maar die drukken ook een beetje op mijn schouders door de maatschappij en van andere mensen.

Maar wat wil ik?

  • Ik wil voor mezelf leren zorgen.
  • Ik wil mezelf niet vergeten.
  • Ik wil leren om lagere cijfers te accepteren.
  • Ik wil leren dat ik het rustig aan mag doen met school.
  • Ik wil leren rust pakken.
  • Ik wil mezelf dingen kunnen gunnen.
  • Ik wil kiezen voor mijn gezondheid, want dat gaat voor.

Diploma halen en werken kan later altijd nog, maar je hebt maar één leven.

ca21b300f827919cd59786af077cabec--dutch-quotes-quotes-lief-leven

Zoals een vriendin van mij zei: ‘Het ligt niet aan motivatie, het ligt aan m’n focus. Als mijn motivatie is dat ik naar Rome wil dan moet ik mijn focus leggen op een route uitzoeken, vliegtickets boeken, een hotel regelen enz. Maar als ik al die dingen ga zoeken op Londen dan kunnen er nog 1000 wegen naar Rome zijn maar dan kom ik er niet. Wat ik bedoel te zeggen is dat mijn motivatie vrijwel niet veranderd (soms komt er wat bij en soms gaat er wat af) maar mijn focus op die motivatie wel. Als ik wil herstellen moet ik niet m’n focus blijven leggen op bijv. afvallen of een x aantal kcal eten per dag of m’n kcal allemaal blijven tellen. Dan moet mijn focus liggen op moeilijke gesprekken aangaan en anderen betrekken als ik het lastig heb!
En dat is lastig, maar ik wil naar Rome dus al ga ik kruipend, Ik zal er komen.’

Alles is voor iedereen anders, de maatschappij voelt voor iedereen anders, iedereen heeft andere methodes, ga zo maar door.

Het is belangrijk dat jij die van jou vind. Wat past en hoort bij jou? En nog belangrijker: wat wil jij?

 

Veel liefs, Rianne