Mijn signalen voor een depressie

Het is alweer een tijdje stil op de blog, iedereen geniet van zijn vakantie en komt tot rust. Maar vandaag verbreek ik de radiostilte. Ik heb een heerlijke vakantie gehad, ben met mijn vriend en schoonfamilie op vakantie geweest in Italië en heb thuis lekker rustig aan gedaan. Toch ga ik daar vandaag geen blog over schrijven, die komt nog 😉

In deze blog wil ik wat meer beschrijven hoe een depressieve periode er bij mij uitziet en welke signalen ik bij mezelf herken. Bind je hier trouwens niet aan vast, wat bij mij signalen zijn van een mindere periode hoeft bij jou niet zo te zijn. Twijfel je of je last heb van een depressie ga dan langs bij je huisarts. Deze signalen kunnen je wel helpen om een eventuele depressie te herkennen.

Een depressieve periode overvalt mij nog steeds wel een beetje, maar in de loop van de jaren heb ik fases leren herkennen. Zodra ik een van de signalen herken kan ik er rekening mee houden dat er een mindere periode aankomt, en zo proberen te handelen dat het zo goed mogelijk uitpakt.

 

Dromen

Een van de eerste signalen van een depressieve periode is dat ik heel erg ga dromen. Deze dromen zijn niet altijd naar, maar wel heel intens en levensecht. Vaak wordt ik midden in de nacht zwetend wakker en moet ik eerst even bijkomen. Naar mate het langer aanhoudt wordt het steeds erger en wordt ik s nachts vaak wakker (15 keer per nacht ongeveer). Ook komt er dan een thema naar boven die terug blijft komen. Ik verwerk mijn gedachtes en gevoelens heel erg in mijn dromen. dus zodra ik ergens mee worstel komt dit terug in mijn dromen.

 

Stemmingswisselingen

Ook kan mijn stemming uit het niets omslaan in de eerste fase. Van het ene op het andere moment kan ik in tranen uitbarsten, om na 10 minuten weer vrolijk te zijn. Waardoor dit ontstaat is voor mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Ik vind dit een van de meest vervelende dingen aan mijn depressie, het is heel onvoorspelbaar wat maakt dat hij mij vaak overvalt.

 

Behoefte aan rust en alleen zijn

Zodra ik merk dat ik mij minder voel, ga ik mij meer terugtrekken. Omdat ik heel druk ben in mijn hoofd ben ik snel overprikkeld. Ik heb rust nodig om, tot op zekere hoogte, mijn gedachtes te kunnen ordenen. Ik kan het op die momenten niet goed verdragen dat er mensen om mij heen zijn. Die overprikkeldheid maakt mij ook heel moe, je moet je voorstellen dat je alles wat je hoort, ziet, voelt en ruikt opslaat in je hoofd en daarbij dus ook nog moet knokken tegen negatieve en foute gedachtes in je hoofd. Dat breekt je op.

 

Weinig puf om iets te doen en geen interesse

Ik vind het erg lastig om in de periodes dat ik mij niet goed voel, iets te ondernemen. Eigenlijk met alles, of  het nou groot of klein is. een boek lezen, serie kijken met de hond  wandelen of wat afspreken, ik heb gewoon nergens zin in. Ik zie op tegen de dag en blijf het liefste zo lang mogelijk in bed liggen. Dit maakt dat ik in een negatieve cirkel kom die heel moeilijk te doorbreken is. Vooral in de avonden. Doordat ik nergens zin in heb ga ik veel denken en mijzelf in de weg zitten. Dit maakt dat ik mij alleen maar slechter ga voelen.

 

Veel slapen en dit ook nodig hebben

Zoals ik eerder al schreef is slapen en vermoeidheid een groot ding in mijn depressie. Prikkels maken mij heel moe, negatieve gedachtes maakt dit erger en niet of slecht slapen maakt het ondraagbaar. Dus behalve dat ik geen zin heb om ’s ochtends uit bed te komen is het lichamelijk ook niet altijd haalbaar. Eigenlijk slaap ik elke middag wel een uur om wat dingen te kunnen doen op een dag. Ik raak ook echt in paniek als ik weet dat ik een dag weg ga en niet kan slapen overdag. Ik ben bang dat ik de dag niet vol hou. Heel eerlijk is slapen ook een vlucht, een manier om even niet bewust bezig te zijn met mijn gedachtes en even niks te hoeven.

 

Geld uitgeven voor het ervaren van een geluksgevoel

Hoe lief ik het ook altijd vind dat mensen zeggen dat je moet genieten van de kleine dingen, dit is vaak erg onmogelijk als ik mij niet goed voel. Dit betekend niet dat ik niet kan zien dat iets mooi of fijn is, maar het doet niks met mij. Het gevoel komt niet binnen. Iets wat voor mijn depressie heel typisch is, is dat ik een bepaald geluksgevoel kan krijgen bij het kopen van iets. Plaatsvervangend plezier zullen we het maar noemen. Dit leidt niet tot immens grote uitgaven of problemen gelukkig. Maar gewoon een klein beetje plezier hebben van een paar gekke sokken ofzo.

 

Complimenten niet kunnen horen, wat onzeker maakt

Het horen van iets positiefs of liefs over mijzelf kan ik eigenlijk niet als ik mij niet goed voel. Het komt niet binnen en ik kan het niet geloven. Hoe kan iemand mij nou leuk vinden, er voor mij willen zijn of plezier met mij kunnen maken? Nee, in deze periodes zie ik niks positiefs aan mijzelf. Misschien is dit ook nog wel een reden dat ik mij ga afzonderen, ik ben alleen maar bang dat ik teveel en tot last ben bij anderen. Deze gedachtes maken mij heel onzeker, wat ik vooral merk in mijn relatie. Ik kan mijzelf helemaal gek maken met het idee dat ik niet leuk genoeg ben, dat ik saai ben en dat mijn vriend om deze redenen bij mij weg gaat. Dit vind ik heel moeilijk, omdat ik merk dat ik dan eindeloos naar bevestiging zoek. Bevestiging die ik aan alle kanten krijg, maar niet kan accepteren. Ik kan op mijzelf inpraten tot een paniekaanval aan toe, mijn hoofd maakt mij zo ongelooflijk onzeker. Ik ben zo bang om weer alleen te zijn….

 

Ik denk dat ik zo kort verwoord heb welke signalen ik zie bij mijzelf als ik mij niet goed voel. Het is misschien niet een hele zomerse blog, maar wel een die ik heel belangrijk vind en waar ik al een tijdje mee bezig ben. Ik heb een zomer gehad om hier over na te denken, en nu vind ik het tijd om dit met jullie te delen.

 

Liefs Hanneke

 

Advertenties

Kleine Gelukjes 2

Soms is het leven gewoon even niet zo positief te bekijken. Soms is het gewoon moeilijk om het licht aan het eind van de tunnel te blijven zien. Dit gevoel herkent iedereen vast wel. Een paar maanden geleden heb ik hier een blog over geschreven met een lijst met kleine gelukjes. Recentelijk heb ik nog zo’n lijst gemaakt, om de negatieve spiraal te breken. Ik wil deze lijst graag met jullie delen 😊

kleine gelukjes 2

Kleine gelukjes:

  • Tumblr Quotes
  • Herkenbare meme’s
  • De geur van wasverzachter
  • Pas gelakte nagels
  • Schommelen in het zonnetje
  • Foto’s printen en ophangen
  • Sproetjes krijgen door de zon
  • Ochtendwandelingen
  • Een fris verschoond bed
  • Organisatie op alfabetische volgorde
  • Nieuwe schoolspullen
  • De eerste ster die je ziet als het donker wordt
  • Vlinders in je buik voelen
  • Confetti
  • Een ballon opblazen en dichtknopen zonder dat hij knapt
  • Voor de wasmachine zitten en kijken hoe hij draait
  • Puppy’s (duhh)
  • Post-it briefjes in neonkleuren
  • 5 euro vinden in een oude spijkerbroek
  • Nostalgie
  • In je eentje op de bank naar je lievelingsfilm kijken
  • Warme zoethout thee
  • De mug doodslaan die je al de hele nacht zit te pesten
  • Waterijsjes
  • Een peuter op teenslippers
  • Het geluid van spelende kinderen
  • Een goede bass in een liedje
  • Duidelijkheid
  • Gekleurd plakband
  • Lijstjes maken.

 

Dit zijn de kleine observaties die we vaak vergeten te waarderen. Maar als je erop begint te letten, wordt het leven ineens een stuk leuker en gezelliger!

 

X Eva

Ik neem afscheid

Ruim een jaar geleden begon ik met 3 andere meiden de website: eatingdisorderexplorers.com. We begonnen de site om meiden en jongens te stimuleren in herstel van hun eetstoornis, maar ook om informatie te geven, motivatie te creëren en ook de moeilijke momenten in het herstel van een eetstoornis te laten zien. Nu, ruim een jaar verder, ga ik afscheid nemen van de website waar ik een jaar lang ongelofelijk veel plezier en energie in heb gestopt. Ik stap nu in een nieuw hoofdstuk qua herstel en leven en neem daarbij afscheid van de site. 

IMG_7104

photo by Nynke Altenburg

Met mega veel inspiratie en plezier heb ik aan de website gewerkt. Wat ik vooral belangrijk vond was anderen laten zien dat herstel van een eetstoornis met vallen en opstaan gaat, en dat dat oké is. Ik heb veel liefde en tijd in de site gestopt en daarom is het afscheid nemen ervan best zwaar, maar het is goed. Want ik ga door, en ik begon te merken dat de website me niet meer positieve energie gaf, maar het m’n eetstoornis in stand hield.

Vorige maand ben ik in Portugal geweest voor de klinische boost behandeling Be-Leef! van Human Concern, ik ga hier verder niet over uit wijden. Maar wel wil ik zeggen dat ik een ontzettend bijzondere maand heb gehad, waar ik zo intens veel heb geleerd. Ik heb zoveel inzichten gekregen over mezelf, mijn eetstoornis en mijn omgeving. Ook werd ik voor de volle 100% gestimuleerd in kwetsbaar zijn, delen en het mézelf zijn. Ik heb daar zoveel liefde ontvangen en het is een maand die me echt verder heeft geholpen in m’n herstel. Ook begon ik me deze maand te realiseren, dat ik zoveel dingen doe die móeten van mezelf. Waar de site eerst makkelijk begon, begon het steeds groter te worden en gingen meer en meer mensen het lezen. De druk werd groter voor me en ik begon de waardering voor mezelf uit m’n website te halen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de site en ben blij met alle lieve berichten van mensen die kracht, steun en motivatie halen uit de artikelen. Ook was het ontzettend bijzonder om te zien hoe snel de blog veel lezers kreeg en krijgt. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven hopen en daarvoor wil ik jullie allemaal bedanken.

Mijn tijd om te gaan is aangebroken, maar 2 andere meiden zetten de site door: Eva en Hanneke, vol vertrouwen geef ik de site door aan hun. Ik ben heel blij (en trots) met het aandeel wat ik heb mogen leveren op de site, maar ook in de media (tv-progamma’s, interviews en informatie voor onderzoeken) over eetstoornissen, maar nu is het tijd voor míj. Om volledig te herstellen, weer helemaal mezelf te worden en te gaan doen wat ik wil. En nee, ik ben nog niet hersteld. Maar ik zet wel stappen en zoals ik dat hier vaak ook heb beschreven: het gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik weer helemaal ga herstellen, en dat ik weer helemaal Anne Dore ga worden. Zonder anorexia.

Lieve lezers, ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs, de lieve reacties en daarbij ook de energie die ik eruit heb gehaald. Ik hoop dat je (als je ook een eetstoornis hebt) de kracht gaat vinden om te herstellen, en mijn laatste toevoeging daaraan is: zoek hulp. Je wil het vast allemaal zelf doen, maar zelf doen, hoeft niet alleen. Zoek hulp en ga je eetstoornis aan. De enige manier om ervan af te komen en te herstellen is om door de pijn en de angst heen te gaan. Ga ervoor! Want een leven zonder eetstoornis, is zóveel leuker. Maar vooral betekent het: vrijheid.

Liefs,

Anne Dore

IMG_7238

photo by Nynke Altenburg

“Het Gras Is Blauw Aan Mijn Kant Van De Straat”

Theater is mijn grootste passie, en het gene waar ik het meest van kan genieten. Het is ook mijn grootste motivatie om door te blijven vechten. Monologen schrijven is daarom een manier van mij om met bepaalde situaties om te gaan.

Ik schreef deze monoloog gisteren, omdat ik een manier zocht om mensen zonder eetstoornis uit te leggen hoe het voelt, en ik wilde hem graag met jullie delen:

 

Het gras is blauw aan mijn kant van de straat.

Dat klinkt vreemd he? Dat iemand zijn waarheid zo intens kan verschillen met die van jou.

Maar dat is wat ik zie als ik naar buiten kijk. Mijlenver blauw gras.

 

Ik zou het liever groen zien, want blauw doet zeer aan mijn ogen.

Blauw is pijnlijk, en eenzaam, en klein.

Blauw is in de spiegel kijken en nog steeds niet tevreden zijn.

Blauw is tellen, eindeloos tellen.

Blauw is kijken naar een appel, maar geen appel zien. Ik zie consequenties. 1 appel.  61 calorieën. 20 minuten wandelen. 10 milligram bisacodyl. 6x overgeven. Een hele dag compenseren

Blauw is gevoelloos. Veilig. Rustig.

Rustig, maar niet ontspannen.

Nee, blauw is stressvol. Ik krijg hoofdpijn van blauw.

 

Het gras is blauw aan mijn kant van de straat.

Maar dat is goed, want groen is maar saai. Toch? Saai.

Prima. Saai klinkt prima.

Niet naar een kliniek gaan is saai. Prima

Niet huilend gebukt over een wc staan is saai. Prima.

Je ook mooi kunnen voelen zonder honger te hebben is saai. Prima.

Gewoon een appel zien is saai. Prima.

Want er is tenminste niks meer om te tellen. De rekenmachine in mijn hoofd staat eindelijk stil

 

Ik wil geen blauw gras meer zien. Ik wil het groen.

Groen is mooi, en warm en gezellig.

Groen is zien hoe mooi de zon schijnt buiten.

Het is liedjes zingen, en boeken lezen.

Het is kijken naar de sterretjes is de ogen van een ander

Het is niet in paniek raken als er eten ter sprake komt.

Groen is accepteren dat ik niet altijd weet wat het beste voor me is.

Groen is steun vinden in de kleine dingen om je heen. Boksen. Een armband van parachute stof. Een ketting met een sleutel eraan. Een otter. Een knuffel op het juiste moment.

Groen is in de spiegel kijken, en gewoon ik zien. Gewoon ik. Saaie ik. 

Prima

 

Liefs, Eva

Afgevallen?

Na het maanden te hebben uitgesteld is het tijd dat ik deze blog schrijf. Afvallen. Een helaas erg belangrijk onderdeel van mijn eetstoornis. Het zit in m’n hoofd en beïnvloed mijn gedachten 24 uur per dag. Maar hoe ga je daar mee om? En wat gebeurt er als het compleet fout gaat?

 

Oktober 2017 was het moment waarop Ik mijzelf voor het eerst weer woog. Ik weet ook niet waarom ik op dat moment de behoefte voelde om het getal weer een keer te weten, maar wat ik wel weet is dat ik me helemaal te pletter ben geschrokken. Want op de weegschaal stond een enorm getal. Ik dacht bij mezelf “hoe heb ik het in godsnaam zover laten komen”. Ik wist dat de eetbuien erg intens waren de laatste paar maanden, maar ik was compleet in ontkenning over wat het met mijn lichaam had gedaan. Maar toen ik eenmaal wist wat het getal was, kon ik het niet meer ontkennen. De waarheid van mijn probleem stond met keiharde koude nummer weergegeven op de weegschaal.

afgevallen 2

Ik schaamde me zo enorm. Ik walgde van mezelf en van het getal. Nee. Nee, het moest en zal omlaag. Die zelfde dag nog pakte ik pen en papier en maakte een duidelijk plan. Wat boven aan dat plan stond was meteen heel duidelijk. GEEN EETBUIEN MEER. Met dat punt was opzich niks mis, maar mijn gedachtegang erachter zat niet goed. Ik was ervan overtuigd dat ik de eetbuien toch niet kon tegen houden, dus maakte ik met mezelf de afspraak dat als ik een eetbui zou krijgen is het zou compenseren met overgeven en sporten.

Ik kocht een weegschaal en een meetlint, en een opschrijfboekje waarin ik alles bij zou houden. Mijn gewicht, buikomvang, beenomvang en wat ik elke dag had gegeten. Dit getal moest en zou naar beneden. No matter what.

En dat lukte. Oh en of dat lukte. binnen een mum van tijd was ik de eerste kilo’s kwijt. Ik was euforisch! Man, wat had ik dit gevoel enorm gemist. Dat gevoel van succes, van doelen behalen, van controle. Maar ik kon beter, dacht ik. Ik kon meer doen, minder eten, sneller afvallen. Alles kon een tandje hoger, dacht ik. Dus ik paste de gemaakte afspraken aan, en voegde wat toe

En jahoor, het ging allemaal nog sneller! Ik vond trucjes op het internet, en verloor me in de wereld van afvaltabletten, detoxtroep, en laxeermiddelen. Ik zag hoe mijn lichaam transformeerde, en al mijn kleding te groot werd. Kleding die van de zomer nog aan de strakke kant was lubberde nu losjes om mijn lijf. En ik? Ik vond het geweldig! Ik voelde me succesvol, in controle,  en gedisciplineerd.

Na dit een flink aantal weken te hebben volgehouden behaalde ik in Januari mijn eerste streefgewicht. Ik was blij, maar nog lang niet tevreden. Mijn calorie-limiet werd weer aangepast uit ongeduld. Het moest sneller gaan, ik wilde dit lijf niet meer hebben! ‘

Ongemerkt begon ik langzaam de controle te verliezen. School verdween naar de achtergrond. Het maakte me niet meer uit, alle focus lag op eten, niet eten, bewegen, calorieën en de weegschaal. Mijn lijf begon op de rem te trappen. Ik was duizelig, had het altijd koud, hoofdpijn en buikpijn. Of ja, ik dacht dat het buikpijn was. Achteraf had ik denk ik op die momenten gewoon honger, maar na een tijdje herkende ik dat gevoel niet eens meer. Mijn laxeermiddel gebruik werd erger, en mijn vast-periodes langer. Mijn wereld werd klein. Ik ging bijna niet meer naar school. Ik was thuis, aan het sporten, rekenen, tellen, meten en wegen. De hele dag.

Dit is zo doorgegaan tot midden april. De begeleiding op de woonvorm waar ik woon hadden al een tijd in de gaten waar ik mee bezig was. Ze hadden mijn weegschaal al ingenomen, en ik had wekelijkse weegmomenten bij hun zodat ze een vinger aan de pols konden houden. Ze hebben alles geprobeerd in die tijd. Gesprekken, samen met me eten, bij me blijven zitten na het eten om te checken of ik het binnen hield. Alles. Maar niks werkte. Op een gegeven moment nam de radeloosheid de overhand en hebben ze de crisisdienst ingeschakeld. Zij hebben vrijwel meteen besloten dat er een opname op een eetstoornisafdeling plaats moest vinden. Dus dat is wat er gebeurde. Op 7 mei werd ik opgenomen in de kliniek.

De somatische screening in de kliniek was mijn eerste belangrijke eye opener. Ik was inderdaad afgevallen, maar daarvoor betaalde ik een grote prijs. Ik werd niet meer ongesteld, mijn haar viel met plukken tegelijk uit mijn hoofd en was dof en ongezond, Mijn bloedsuikerspiegel was super onregelmatig en mijn bloeddruk was verlaagd. Maar het meeste schrikbarend waren mijn bloedwaardes. Meteen die middag werd er een recept uitgeschreven voor nutridrink en een zware vitamine D kuur. Ook mijn darmen hebben het zwaar te verduren gehad. Door mijn laxeergedrag waren ze lui geworden, en kreeg ik op natuurlijke wijze geen stoelgang meer. Daarvoor gebruik ik nu 27, mg Macrogol per dag. Ook dit zal nog wel even het geval blijven.

Mary-Kate-Olsen

Inmiddels ben ik sinds een paar dagen weer thuis. Ik ben 1 maand in de kliniek geweest toen we hebben besloten dat ik het beste ambulant verder kon gaan. Het is erg fijn om weer lekker thuis te zijn, maar het gevecht blijft zwaar. Ook hier eet ik nog steeds onder begeleiding, zie ik een diëtiste en volg ik therapieën bij de GGZ.

Mijn terugval was intens, dat ga ik niet ontkennen want dat heeft geen zin. Ik ben op dit moment vooral bezig met het oprapen van de scherven van mijn leven. Hulp accepteren, en accepteren dat ik een eetstoornis heb blijft een lastig punt, maar hapje voor hapje, en gesprek na gesprek krijg ik langzaam mijn eigen leven terug.

Liefs Eva

Eetstoornisherstel duurt 6-10 jaar

‘Maar je ziet er toch weer gezond uit? Dan is je eetstoornis toch over?’ ‘Ben je al een jaar in behandeling? Dan ben je toch alweer bijna hersteld?’ ‘Je lacht weer en gaat weer naar school, dan ben je vast hersteld?’ Dit zijn veel dingen die ik en anderen te horen krijg omtrent eetstoornisherstel. In deze blog vertel ik je meer over de gemiddelde duur van een eetstoornis en van het proces eromheen.

Gemiddeld duurt een eetstoornis 6-10 jaar

Zó lang?! Ja, zo lang… Natuurlijk is dit het gemiddelde. De ene doet er een jaar over, de ander kan na 3 jaar zeggen hersteld te zijn, ook zijn er uitzonderingen die het veel langer hebben dan 10 jaar. Maar de meeste mensen herstellen binnen 6-10 jaar. Dat is best een tijd maar zoals ik al zei: dit is relatief. Iedereen is verschillend en iedereen gaat op een andere manier door het proces heen van herstellen van een eetstoornis. Nu moet je niet denken dat je die 6-10 jaar heel diep in de eetstoornis zit (dit kan wel natuurlijk, ik wil het niet bagatelliseren), er zijn natuurlijk ook jaren waar je gewoon kunt functioneren in de maatschappij, maar waarin er nog steeds ‘restjes’ en dus de laatste punten van de eetstoornis zijn. Hersteld ben je dus nog niet, maar je hebt al wel het grootste stuk gehad.

Je hebt natuurlijk verschillende soorten eetstoornissen en daardoor ook verschil in hoe snel iemand in behandeling gaat/komt. Het kan bij iemand heel snel ontstaan en diegene kan snel in therapie gaan voor de eetstoornis (zoals bij mij, toen ik iets langer dan een jaar een eetstoornis had ging ik in behandeling bij Human Concern), maar het kan ook zijn dat je al jaren rondloopt met een eetstoornis en na een aantal jaar in behandeling gaat. Ieder mens verschilt en ieder mens herstel verschilt: en dat is helemaal oké.

Ieders traject verschilt

De ene gaat eerst een kliniek in, de andere houd het bij een diëtiste en weer een ander gaat in ambulante (=individuele) therapie, of natuurlijk een combi van meerdere dingen. Iedereen trekt zijn/haar eigen pad in herstel. Ook dit pad kan invloed hebben op de duur van je herstel. Als ik naar mezelf kijk zie ik dit ook. Ik ben eerst ambulante therapie in gegaan, toen een tijdje de kliniek in geweest en toen weer ambulant gegaan. Ik had die kilo’s die ik in de kliniek ben aangekomen echt nodig om ambulant verder te komen, als ik die niet had gehad, was ik nu (denk ik) nog niet op dit punt geweest in herstel. Dit hielp dus voor mij, maar voor een ander kan juist i.p.v. een klinische opname juist ambulante therapie helpen, of dagbehandeling.

Onzichtbare eetstoornis

Wanneer iemand er weer ‘gezond en happy’ uitziet, betekent dit nog niet dat iemand dit is. Hoe vaak ik nu wel niet hoor: ‘Maar je bent toch weer aangekomen en je lacht toch weer, betekent dat niet dat je al (bijna) hersteld bent?’ Iets wat me nog steeds best pijn doet, maar wat ik ook wel logisch vind. Ja, ik ben wat aangekomen. Ja, gelukkig kan ik weer lachen af en toe. Maar wat mensen niet zien is het onzichtbare. De eetstoornis die nog steeds keihard in m’n hoofd me telkens tegen spreekt, de ontzettende strijd waarin ik dag op dag in leef. Heel veel meiden en jongens die een eetstoornis hebben komen op gezond gewicht, of hebben een gezond gewicht: maar dit betekent niet dat diegene ook weer gezond is. Er zit nog zoveel meer achter dat alleen een gewicht. Eigenlijk, als je op gezond gewicht zit, dan begint de strijd pas. Want dan moet je dat lichaam gaan accepteren, met een stem in je hoofd die je nog telkens tegen spreekt.

Ook die lach, die mooie glimlach die alweer zo stralend lijkt is een masker van de werkelijkheid. Ik weet zeker dat bijna alle mensen met een eetstoornis of een psychische ziekte/stoornis dit herkennen. Het is zó makkelijk om je gevoel te verbergen achter die lach en te zeggen dat het ‘goed’ gaat. Maar in werkelijkheid zit er zoveel achter, het kan niet ‘zomaar’ weer goed gaan. Je kan niet de (eet)stoornis op een bootje plaatsen en vaarwel zeggen. Het is een proces, een slopend, moeilijk, energie vretend proces waarin je cóntinu moet blijven vechten.

 

blognieuw

bron: afbeelding

Herstel is een proces

Wat zich jaren heeft opgebouwd duurt ook weer jaren voordat het is afgebouwd. Een eetstoornis komt ergens vandaan. Er zitten achterliggende functies zoals trauma’s,karaktereigenschappen, onzekerheid en onverwerkt verleden waaruit de eetstoornis is ontstaan. Een eetstoornis is de coping om met je gevoel om te gaan. Of eigenlijk: om niet met je gevoel om te gaan. Voordat die eetstoornis dus weg zal gaan, voordat je ervan zal herstellen, zal je eerst achter die functies moeten komen. Die functies zal je aan moeten gaan, moeten leren accepteren, moeten verwerken en vooral mee leren werken. Dit is niet iets wat je van de een op de andere dag leert. Je moet jezelf volledig gaan accepteren en dát met een hoofd die dat tegenspreekt. Die functies waar je mee bezig moet, die hebben zich jaren opgebouwd. Het zal dus ook weer jaren duren voordat je ze hebt afgebouwd of mee hebt leren leven.

blognieuw3

bron: afbeelding

Heb je nog vragen over het herstel van een eetstoornis? Neem gerust contact met ons op!

Liefs,

Anne Dore

Favoriete boeken van nu

In mijn vrije tijd vind ik het fijn om vaak even een boek erbij te pakken. Niet perse een roman of thriller, maar meer literatuur die gericht is op meditatie, zelfbeeld of psychologie. In de blog van vandaag laat ik jullie zien welke boeken ik de afgelopen tijd heb gelezen en wat voor inspiratie ik eruit heb gehaald. 

IMG_2243 (2)

Voordat ik begin met vertellen over de boeken, wil ik even benoemen dat mocht je geïnteresseerd zijn in het boek: bij de titels kan je ook direct een link vinden naar een site die het boek verkoopt.

the Power of the Heart – Baptist de Pape

Dit is een boek die ik er heel vaak even bij pak om een stukje uit te lezen. In dit boek staat het hart centraal als de bron van kracht en inzicht. Vanuit verschillende groot spiritueel denkers word het hart benadrukt en erover verteld. Dit boek helpt je om de weg naar je hart te volgen. Klinkt heel zweverig, maar het word op een ontzettend bijzondere manier verteld vanuit groot spiritueel denkers. Mij geeft het altijd een goed gevoel om er stukjes uit te lezen.

IMG_2244 (2)

1000x anybody – Saskia Noort

Dit boek kreeg ik aangeraden van m’n therapeute. Ik heb lange tijd (en nog steeds) ontzettend getwijfeld over mijn lichaam en ben er erg onzeker over. Ik zag de verhoudingen in m’n lichaam niet goed en het was nooit perfect voor m’n eetstoornis. Veel vrouwen (en ook mannen) zijn onzeker over hun lichaam. In dit boek staan allemaal verschillende mensen, met verschillende lichamen: verschillende mooie dingen en verschillende beperkingen (volgens hun). Dit boek heeft me geholpen inzicht te krijgen in het lichaam. In de verschillende vormen, hoe iedereen anders is en vooral: wat normaal is bij verschillend lengte en gewicht.

IMG_2246 (2)

De kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Een van m’n all-time favorieten. De kracht van het nu van Eckhart Tolle, de meningen zijn hier heel erg over verdeeld maar persoonlijk vind ik dit boek ontzettend inspirerend. In dit boek gaat het erom dat je jezelf mag bevrijden van je verstand, van je onechte zelf, je ego. We zijn ons denken niet. De bedoeling hierbij is dat je jezelf mag bevrijden van psychische pijn. Alles gebeurt in het Nu, en als we ons daar bewust van worden dan vinden we veel meer geluk en innerlijke vrede. Zelf vond ik dit boek ontzettend inzicht gevend en lees ik er nog steeds graag uit. ‘de Kracht van het Nu’ word ook gezien als hét spirituele boek van de afgelopen decennia. Of je het daar mee eens bent, mag je zelf uitvinden, maar ik vind het zeker een aanrader voor mensen die meer uit hun hoofd willen gaan en meer willen voelen met hun hart.

IMG_2247 (3)

Mediation in praktijk – Hugo Prein

Dit boek heb ik uit de ‘meeneem-hoek’ van school gehaald. Het leek me een interessant boek en inmiddels ben ik op de helft. Mediation gaat over conflictbemiddeling. Hierin kan je denken aan echtparen die willen scheiden, werknemers en werkgevers in een arbeidsconflict of ouders die in conflict raken met jeugd etc. Dit boek geeft inzicht in hoe je het best kan omgaan als hulpverlener met conflicten. Hierin worden de gesprekstechnieken benadrukt. Persoonlijk vind ik dit een erg interessant boek en zou ik het (mocht je ook de hulpverlening in willen/gaan) je aanraden!

IMG_2245 (2)

Good night stories for Rebel girls – Elena Favilli, Francesa Cavallo

Afgelopen zomer kreeg ik dit boek voor m’n verjaardag van m’n broer en z’n vriend, sindsdien heb ik dit boek erg vaak erbij gepakt om er een stukje uit te lezen. Het is een ontzettend leuk ‘feel-good’ boek voor vrouwen. In het boek staan verschillende powervrouwen beschreven die zichzelf hebben bewezen in de wereld of iets aan de wereld hebben toegevoegd. Echt bijzonder hoeveel sterke vrouwen er zijn en zich vólledig inzetten voor hun doel, met succes! Er worden ontzettend veel vrouwen beschreven: van Elizabeth I tot Serena Williams en van Coco Chanel tot Jane Austen. Heel leuk en ontspannen! De afbeeldingen zijn ook echt prachtig, heel creatief weergegeven. Ook een heel leuk boek om aan iemand cadeau te geven.

IMG_2248 (2)

Dit waren mijn favoriete boeken van het moment, liefs!

Anne Dore